Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2020

Μια φιλική συμβουλή

 Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, κοντινούς, μακρινούς και απόμακρους, παρατηρώντας και τον εαυτό μου, όσο μπορώ, νομίζω πως βρισκόμαστε όλοι κάτω από μια ασφυκτική πίεση άγχους, θλίψης, φόβου, απογοήτευσης και γενικώς μιας ομάδας αρνητικών συναισθημάτων, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Ζούμε μια περίοδο που η εξουσία μας συμπεριφέρεται σα μικρά παιδιά, μας μαλώνει διαρκώς, μας επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια πράγματα, με λεζάντες, δηλώσεις και συνεχείς συμβουλές, μας τιμωρεί αν δεν κάτσουμε φρόνιμα και ταυτόχρονα δεν μας αφήνει να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να γλεντήσουμε και να χαρούμε. Βρισκόμαστε σε μια συνεχή τιμωρία, νιώθοντας αθώοι. Γι΄αυτό παρατηρείται σε παγκόσμιο επίπεδο μια τεράστια αύξηση της κατάθλιψης, ακόμα και των αυτοκτονιών. Εξουσία όμως δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και οι κατά τόπους ειδήμονες, σχολιαστές, κριτικοί και λοιποί που χαίρονται να μοιράζουν την σκατοψυχιά τους ολούθε κι έπειτα να αράζουν στις δάφνες της αποψάρας τους. Συστημικοί ή αντισυστημικοί αυτοί οι αυτόφωτοι ειδήμονες είναι τα φερέφωνα της εξουσίας. Τα βασικά εργαλεία επιβολής της θέλησής της. Γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια γενικευμένη επιβολή της αίσθησης πως είμαστε μετέωροι και ανασφαλείς σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Νιώθουμε ανασφαλείς ακόμα και για την ίδια τη ζωή μας. Απέναντι σε αυτόν τον πνευματικό και ηθικό πόλεμο μόνο το χιούμορ μπορεί να δώσει απάντηση. Γιατί κανένα δράμα δεν μπορεί να βιωθεί φυσιολογικά μέσα στα ανθρώπινα αν δεν περάσει μέσα από το πρίσμα της κωμωδίας. Η τραγωδία του Πελοποννησιακού πολέμου πέρασε κάποτε μέσα από την Ειρήνη του Αριστοφάνη και λύτρωσε τους κοινωνικούς δεσμούς της πόλης κι έσβησε τα πάθη.  Η κωμωδία και το γέλιο είναι τα πραγματικά εμβόλια διαχρονικά και ιδιαίτερα σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο. Μπροστά στη κωμωδία, όλες αυτές οι βλοσυρές φάτσες γύρω μας που μας κουνάνε το δάχτυλο προσποιούμενοι πως ενδιαφέρονται για τα καλό μας, θα γελοιοποιηθούν και στο τέλος θα εξαφανιστούν από τη σκέψη μας. Έπειτα, όσοι καταφέρουμε να μείνουμε πνευματικά και ηθικά ζωντανοί, θα γελάμε παρέα, έξω, στην αληθινή ζωή μας. Kαλό θα είναι να είμαστε όλοι και όλες. Γιατί μπορεί να είμαστε περαστικοί από αυτόν το μάταιο κόσμο, αλλά μετέωροι δεν είμαστε ούτε θα γίνουμε για κανέναν.