Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2020

Ο Μπουρτζόβλαχος

Ο Δημήτρης Φλούδας, ερασιτέχνης αγιογράφος και ζωγράφος δημιούργησε ένα έργο με το γνωστό σουρρεαλιστικό του πνεύμα. 

 Ιδού ο Μπουρτζόβλαχος:





Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2020

To Πολυτεχνείο ζει μέσα σε ένα αστυνομοκρατούμενο Ναύπλιο! - Πανό σε Παλαμήδι και Μπούρτζι

 Η κατάσταση σήμερα στην πόλη του Ναυπλίου είναι τουλάχιστον κωμικοτραγική.

Μέσα σε μια φιλήσυχη πόλη, που σε επετείους σαν τη σημερινή, να μαζεύει το πολύ 10 με 20 άτομα για να τιμήσουν το Πολυτεχνείο και τους ήρωές του, η αστυνομία βρίσκεται παντού. 

Στο δικαστικό μέγαρο πλήθος αστυνομικών. Δίπλα από ένα πανό στο Λύκειο με στόχο ένα λουλούδι ως φόρο τιμής, αστυνομικοί με πολιτικά ρούχα και στην παραλία, στο Πι, κλούβα, ναι κλούβα της Αστυνομίας (!!!), με παρουσία αρκετών αστυνομικών και οχήματα. 

Γιατί; Γιατί όλα αυτά; Σε μια πόλη που κοιμάται τον ύπνο του καφέ, 365 μέρες το χρόνο, μέσα σε καραντίνα και απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 9, υπάρχει ο φόβος επεισοδίων ή συναθροίσεων; Πόσοι αλήτες υπάρχουν άραγε μέσα στην πόλη. Πού βρίσκονται όλοι αυτοί οι αλήτες όλες τις υπόλοιπες μέρες και θα εμφανιστούν μαγικά σήμερα; Είναι δυνατόν;

Μόνο για επίδειξη δύναμης και φόβου πρόκειται. Η εικόνα ήταν αντιαισθητική, φοβιστική και απαράδεκτη. Μέσα στην ησυχία της πόλης, με ελάχιστους ανθρώπους να βολτάρουν την ομορφιά της, έβλεπες κλούβα της Αστυνομίας αραγμένη στην παραλία. Μόνο ντροπή. 

Παρόλα αυτά, κάποιοι κατάφεραν και ύψωσαν πανό στο Παλαμήδι και το Μπούρτζι.


Κάποιοι άλλοι, έσκισαν ένα πανό για το Πολυτεχνείο στα κάγκελα του Λυκείου. Καλά έκαναν. Έτσι έπρεπε. Ταιριάζει με τα λουλούδια που άφησε ο κόσμος περνώντας. Γιατί ο λίγος κόσμος έκανε αυτό που ήθελε να κάνει. Άφησε λουλούδια. 

Το Πολυτεχνείο ζει!

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2020

Καταγγελία

 4 πιτσιρίκια. Επαναλαμβάνω. 4 πιτσιρίκια το πολύ 11 χρονών, σήμερα, Κυριακή, 15 Νοεμβρίου, έπαιζαν στην πλατεία της Πρόνοιας, ποδόσφαιρο! Και όχι μόνο αυτό. Οι θρασύτατοι νεαροί φόραγαν και καλά μάσκες, κατεβασμένες μέχρι το πηγούνι! Τα είδα με τα μάτια μου περνώντας με το ποδήλατό μου έχοντας κάνει χρήση του νομίμου και υπεύθυνου μηνύματος 6, έξοδος για άθληση. Συνήθως δε ρουφιανεύω αλλά δε μπορούμε να παίζουμε έτσι με τη δημόσια υγεία. Η αστυνομία τί κάνει; Γονείς δεν έχουν αυτά τα παιδιά; Μετά θα γεμίσουμε κρούσματα και θα μας φταίει το κράτος. Να μην επαναληφθεί. Στο τσακ ήμουν να πάρω την αστυνομία τηλέφωνο αλλά είμαι καλός άνθρωπος. Τελευταία προειδοποίηση. Μένουμε σπίτι. Μένουμε ασφαλισμένοι.



Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2020

Δικτατορία

 H απαγόρευση κυκλοφορίας είναι δικτατορία. Χωρίς μισόλογα, δικαιολογίες και εξηγήσεις. Είναι κανονικότατο ολοκληρωτικό καθεστώς με πρόφαση και μόνο πρόφαση την υγεία. Η απαγόρευση κυκλοφορίας είναι δικτατορία.



Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2020

Μια φιλική συμβουλή

 Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου, κοντινούς, μακρινούς και απόμακρους, παρατηρώντας και τον εαυτό μου, όσο μπορώ, νομίζω πως βρισκόμαστε όλοι κάτω από μια ασφυκτική πίεση άγχους, θλίψης, φόβου, απογοήτευσης και γενικώς μιας ομάδας αρνητικών συναισθημάτων, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Ζούμε μια περίοδο που η εξουσία μας συμπεριφέρεται σα μικρά παιδιά, μας μαλώνει διαρκώς, μας επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια πράγματα, με λεζάντες, δηλώσεις και συνεχείς συμβουλές, μας τιμωρεί αν δεν κάτσουμε φρόνιμα και ταυτόχρονα δεν μας αφήνει να χορέψουμε, να τραγουδήσουμε, να γλεντήσουμε και να χαρούμε. Βρισκόμαστε σε μια συνεχή τιμωρία, νιώθοντας αθώοι. Γι΄αυτό παρατηρείται σε παγκόσμιο επίπεδο μια τεράστια αύξηση της κατάθλιψης, ακόμα και των αυτοκτονιών. Εξουσία όμως δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και οι κατά τόπους ειδήμονες, σχολιαστές, κριτικοί και λοιποί που χαίρονται να μοιράζουν την σκατοψυχιά τους ολούθε κι έπειτα να αράζουν στις δάφνες της αποψάρας τους. Συστημικοί ή αντισυστημικοί αυτοί οι αυτόφωτοι ειδήμονες είναι τα φερέφωνα της εξουσίας. Τα βασικά εργαλεία επιβολής της θέλησής της. Γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια γενικευμένη επιβολή της αίσθησης πως είμαστε μετέωροι και ανασφαλείς σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Νιώθουμε ανασφαλείς ακόμα και για την ίδια τη ζωή μας. Απέναντι σε αυτόν τον πνευματικό και ηθικό πόλεμο μόνο το χιούμορ μπορεί να δώσει απάντηση. Γιατί κανένα δράμα δεν μπορεί να βιωθεί φυσιολογικά μέσα στα ανθρώπινα αν δεν περάσει μέσα από το πρίσμα της κωμωδίας. Η τραγωδία του Πελοποννησιακού πολέμου πέρασε κάποτε μέσα από την Ειρήνη του Αριστοφάνη και λύτρωσε τους κοινωνικούς δεσμούς της πόλης κι έσβησε τα πάθη.  Η κωμωδία και το γέλιο είναι τα πραγματικά εμβόλια διαχρονικά και ιδιαίτερα σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο. Μπροστά στη κωμωδία, όλες αυτές οι βλοσυρές φάτσες γύρω μας που μας κουνάνε το δάχτυλο προσποιούμενοι πως ενδιαφέρονται για τα καλό μας, θα γελοιοποιηθούν και στο τέλος θα εξαφανιστούν από τη σκέψη μας. Έπειτα, όσοι καταφέρουμε να μείνουμε πνευματικά και ηθικά ζωντανοί, θα γελάμε παρέα, έξω, στην αληθινή ζωή μας. Kαλό θα είναι να είμαστε όλοι και όλες. Γιατί μπορεί να είμαστε περαστικοί από αυτόν το μάταιο κόσμο, αλλά μετέωροι δεν είμαστε ούτε θα γίνουμε για κανέναν.