Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2020

Nαυπλιώτικο όνειρο

 Είδα λέει πως στο Ναύπλιο είχε απαγορευτεί τελείως η είσοδος αυτοκινήτων από το κόμβο του Trendy και πέρα. 

Όλη η παλιά πόλη ήταν ένας τεράστιος πεζόδρομος. Τα μαγαζιά είχαν συνεννοηθεί μεταξύ τους όμορφα και αγαπημένα και πρόσφεραν καφέδες σε χαμηλές τιμές, παγωτά και όλα τα σχετικά, υπήρχαν περίπτερα σε πλατείες και κεντρικά σημεία που μοίραζαν χάρτες διαδρομών και μνημείων, ο γύρος της Αρβανιτιάς ήταν ανοιχτός, ο γύρος της Καραθώνας ζωντανός, η άνοδος στην Ακροναυπλία με συνοδεία ενημερωτικού χάρτη, το ίδιο και στα σκαλοπάτια του Παλαμηδιού, βαρκάδες στο Μπούρτζι, υπαίθριες εκθέσεις ζωγραφικής και φωτογραφίας, σε όλους τους δρόμους και τα σοκάκια ντυμένοι ερασιτέχνες ηθοποιοί με ρόλους ιστορικών φυσιογνωμιών της πόλης να εξιστορούν την ιστορία τους σε περαστικούς, παγκάκια παντού, δεκάδες παγκάκια, μουσικές και κόσμος να βολτάρει απολαυστικά.  Αυτό λέει ήταν μόνο για τα σαββατοκύριακα και κάποιος το οργάνωσε και λεγόταν ''Ναυπλιώτικη περατζάδα" ή κάτι τέτοιο.  Ήταν καμπάνια, γνωστή και προωθημένη σε όλη την Ελλάδα. Καθόμουν λέει στην πλατεία Συντάγματος και μου μιλούσε η ζητιάνα η Ψωροκώσταινα. Χαζεύαμε τον κόσμο και έκανα πλάκα με τις ατάκες της στους περαστικούς. Κάποια στιγμή γυρίζει προς το μέρος μου και μου λέει πως μοιάζει με όνειρο η φάση. Μετά ξύπνησα.