Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020

Αληθινή ιστορία

 Σάββατο βράδυ, στην οδό Αμαλίας, δύο Αθηναίοι μάλλον, αράζουν στην είσοδο του Λυκείου. Κάτι περιμένουν και όσο το περιμένουν χαζεύουν τις μαζεμένες σκουπιδοσακούλες στο διπλανό δεντράκι. Εκείνη την ώρα περνάει φορτηγάκι του Δήμου και τις μαζεύει. Λέει ο ένας. Καλά ρε μαλάκα, πετάνε τα σκουπίδια στο δέντρο και μετά τα μαζεύουν; Τί φάση; Δε ξέρω ρε μαλάκα του λέει ο άλλος. Ρε πάνε καλά; Φυσικά και δεν κρατήθηκα. Περνάω χαλαρός και άνετος, τους λέω, έτσι κάνουν στη Γερμανία παιδιά. Έχουν ξεσηκώσει γερμανικό συστηματάκι αποκομιδής σκουπιδιών γιατί οι κάδοι είναι αντιαισθητικοί. Οι μαλάκες πείστηκαν εύκολα. Ήμουν καλός. Σοβαρός και κάθετος στην διατύπωση της παπαριάς μου. Το σκέφτηκαν λίγο, το είδα στο ματάκι τους και τον εγκεφαλικό δισταγμό και μετά είπαν πως έχω τελικά δίκιο. Εγώ σκέφτηκα μέσα μου πως αν είχα λεφτά για ξόδεμα, με τόσες μαλακίες που μπορώ να λέω άνετα χωρίς να καταλαβαίνει κανείς πως κοροιδεύω ή έστω ειρωνεύομαι μια κατάσταση, θα ήμουν σίγουρα Δήμαρχος. Τους χαιρέτησα χαρούμενος, χάρηκαν και αυτοί που ήρθαν διακοπές σε μια πόλη τόσο Ευρωπαϊκή και η ζωή στο Ναύπλιο συνεχίστηκε ανενόχλητη.