Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Επιχειρηματικότητα στο Ναύπλιο

Συζητάω μια βδομάδα πριν με 2 φίλους σχετικά με την τουριστική κίνηση του Ναυπλίου.

Γενική ομολογία όλων είναι πως υπάρχει τεράστια πτώση. Αλλά...Μας κάνει τρομερή εντύπωση πως τη μεγαλύτερη γκρίνια την ακούς από ανθρώπους που τα προηγούμενα χρόνια έχουν βγάλει τρελά ποσά και η φετινή κρίση δε δείχνει να τους ακουμπάει τόσο έντονα. Είτε είναι ιδιοκτήτες της επιχείρησης είτε νοικιάζουν τους χώρους, η γκρίνια τους μοιάζει περισσότερο με πλεονεξία. Να κλαίνε οι χήρες αλλά να κλαίνε και οι παντρεμένες; Με το λίγο μου μυαλό ερμηνεύω αυτή τη συμπεριφορά στη λογική της κλασικής ναυπλιώτικης καχυποψίας, κουτοπονηράδας και κρυψινισμού. Ξαφνικά σκάει κι ένας τρίτος φίλος, λαικός, απλός και περπατημένος στις πιάτσες της πόλης. Τον ρωτάμε λοιπόν για να τον βάλουμε στη κουβέντα για ποιό λόγο πιστεύει πως αυτοί που γκρινιάζουν περισσότερο στην πόλη, είναι αυτοί που τα κονομάνε περισσότερο. Η απάντησή του ήταν άμεση. Γιατί είναι καριόληδες, θέλουν να τρομάξουν τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με νέες επιχειρήσεις για να έχουν όλη τη πίτα για πάρτη τους. Όσοι ξέρουν και καταλαβαίνουν δε τσιμπάνε από την προπαγάνδα αλλά αρκετοί τσιμπάνε και αυτό τους είναι αρκετό. Το κόλπο πιάνει εδώ και χρόνια. Η πίτα παραμένει μοιρασμένη σε λίγους. Η κουβέντα, όπως γίνεται κατανοητό, τελείωσε εκεί λόγω της γυμνής αλήθειας.