Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2020

Η καλύτερη μπίζνα στην Ελλάδα

Η πρώτη μου επαφή με τη δουλειά του δημοσιογράφου ήταν στην ηλικία των 16 ετών. Έγραφα την ανταπόκριση των εντός έδρας αγώνων του Πανναυπλιακού για τη νέα τότε αθλητική εφημερίδα "Ώρα για Σπορ". Το κονέ είχε γίνει μέσω του πατέρα μου και του φίλου του δημοσιογράφου στην εφημερίδα Σωτήρη Παπαιωάννου. Η εφημερίδα ήταν αεκτζίδικη κι εγώ τότε πορωμένος βάζελος. Μέσα στην αφέλεια της ηλικίας είχα ρωτήσει τον κύριο Σωτήρη σε μια επίσκεψή του στο Ναύπλιο, γιατί η εφημερίδα υποστηρίζει την ΑΕΚ και όχι τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναικό που έχουν περισσότερο κόσμο; Δεν θα αυξήσει τα φύλλα της; Ο κύριος Σωτήρης μου έδωσε μια απάντηση που ακόμα αντηχεί στο μυαλό μου. Εφημερίδες του Ολυμπιακού, του Παναθηναικού ακόμα και του ΠΑΟΚ, υπάρχουν ήδη. Εφημερίδα όμως φιλική προς την ΑΕΚ δεν υπήρχε. Άρα, το νέο εγχείρημα είχε έτοιμο αγοραστικό κοινό.

Μερικά χρόνια μετά. Ελλάδα, 2020. Τηλεοπτικές περσόνες, πολιτικοί, διασκεδαστές, σκιτσογράφοι, δημοσιογράφοι, κωμικοί, αναλυτές, διανοούμενοι, κάθε λογής ιδιότητες, τραβούν μια διαχωριστική γραμμή, αριστερή, ακροαριστερή, δεξιά, ακροδεξιά, ραστιστική, αντιρατσιστική, κουλτουριάρικη, αντικουλτουριάρικη, οχυρώνονται σκληρά πίσω από αυτές τις γραμμές, γίνονται γραφικοί, σκληροί, ακραίοι, μισούν τον απέναντι, προκαλούν, χλευάζουν και χλευάζονται. Είναι ηλίθιοι; Είναι καθυστερημένοι; Φυσικά και όχι. Απλά βγάζουν λεφτά. Είναι επαγγελματίες πωλητές ιδεών. Εμπορεύονται τις απόψεις μιας μερίδας του κόσμου. Μικρής ή μεγάλης δεν έχει σημασία. Υπάρχει έτοιμο αγοραστικό κοινό για όλα τα γούστα. Κοινό που αγαπά να αυτοεπιβεβαίωνεται. Κοινό που σιχαίνεται να αμφισβητεί τον εαυτό του. Κοινό ηλίθιο.

Ο δημόσιος διάλογος είναι ένα παζάρι και όποιος φωνάζει πιο δυνατά, όποιος βάλει τη μεγαλύτερη ταμπέλα στον πάγκο του, θα πουλήσει περισσότερο.

Παρακμή.