Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020

2 Ναυπλιώτισσες παρουσιάζουν εικαστικά το ανθρώπινο σώμα στο ισόγειο του Βουλευτικού


Η Αριάδνη Μπαλαλά και η Μαρίνα Μπόμπου παρουσιάζουν σε μια εξαιρετική έκθεση στο Ισόγειο του Βουλευτικού το εικαστικό τους έργο Σώμα
Η Αριάδνη παρουσιάζει ζωγραφικά έργα. Παρουσιάζει τη θηλυκή φιγούρα μέσα από πολυσημαινόμενα σχήματα, διφορούμενα. Κυριαρχούν οι καμπύλες αλλά ταυτόχρονα υπονοείται η σύνδεση του θηλυκού με τον κόσμο του αρσενικού.

Η Κατερίνα παρουσιάζει έργα χαρακτικά. Στα έργα της Κατερίνας το ανθρώπινο σώμα παρουσιάζεται διαμελισμένο, μέλη του σώματος εμφανίζονται ως αντικείμενα ενώ υπάρχουν έργα με έντονα χρώματα ή γκρίζα. Αντίθεση.


Την έκθεση έχει επιμεληθεί η εικαστικός Βασιλική Σαγκιώτη.  Η έκθεση θα παραμείνει στο Ισόγειο του Βουλευτικού μέχρι τις 9 Αυγούστου. 




Δημιουργία αφίσας Κυριάκος Μακρής














Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2020

Η καλύτερη μπίζνα στην Ελλάδα

Η πρώτη μου επαφή με τη δουλειά του δημοσιογράφου ήταν στην ηλικία των 16 ετών. Έγραφα την ανταπόκριση των εντός έδρας αγώνων του Πανναυπλιακού για τη νέα τότε αθλητική εφημερίδα "Ώρα για Σπορ". Το κονέ είχε γίνει μέσω του πατέρα μου και του φίλου του δημοσιογράφου στην εφημερίδα Σωτήρη Παπαιωάννου. Η εφημερίδα ήταν αεκτζίδικη κι εγώ τότε πορωμένος βάζελος. Μέσα στην αφέλεια της ηλικίας είχα ρωτήσει τον κύριο Σωτήρη σε μια επίσκεψή του στο Ναύπλιο, γιατί η εφημερίδα υποστηρίζει την ΑΕΚ και όχι τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναικό που έχουν περισσότερο κόσμο; Δεν θα αυξήσει τα φύλλα της; Ο κύριος Σωτήρης μου έδωσε μια απάντηση που ακόμα αντηχεί στο μυαλό μου. Εφημερίδες του Ολυμπιακού, του Παναθηναικού ακόμα και του ΠΑΟΚ, υπάρχουν ήδη. Εφημερίδα όμως φιλική προς την ΑΕΚ δεν υπήρχε. Άρα, το νέο εγχείρημα είχε έτοιμο αγοραστικό κοινό.

Μερικά χρόνια μετά. Ελλάδα, 2020. Τηλεοπτικές περσόνες, πολιτικοί, διασκεδαστές, σκιτσογράφοι, δημοσιογράφοι, κωμικοί, αναλυτές, διανοούμενοι, κάθε λογής ιδιότητες, τραβούν μια διαχωριστική γραμμή, αριστερή, ακροαριστερή, δεξιά, ακροδεξιά, ραστιστική, αντιρατσιστική, κουλτουριάρικη, αντικουλτουριάρικη, οχυρώνονται σκληρά πίσω από αυτές τις γραμμές, γίνονται γραφικοί, σκληροί, ακραίοι, μισούν τον απέναντι, προκαλούν, χλευάζουν και χλευάζονται. Είναι ηλίθιοι; Είναι καθυστερημένοι; Φυσικά και όχι. Απλά βγάζουν λεφτά. Είναι επαγγελματίες πωλητές ιδεών. Εμπορεύονται τις απόψεις μιας μερίδας του κόσμου. Μικρής ή μεγάλης δεν έχει σημασία. Υπάρχει έτοιμο αγοραστικό κοινό για όλα τα γούστα. Κοινό που αγαπά να αυτοεπιβεβαίωνεται. Κοινό που σιχαίνεται να αμφισβητεί τον εαυτό του. Κοινό ηλίθιο.

Ο δημόσιος διάλογος είναι ένα παζάρι και όποιος φωνάζει πιο δυνατά, όποιος βάλει τη μεγαλύτερη ταμπέλα στον πάγκο του, θα πουλήσει περισσότερο.

Παρακμή.


Τρίτη, 14 Ιουλίου 2020

Μισογυνικό απόφθεγμα έξω από εκκλησία του Ναυπλίου

Μια φίλη αναγνώστρια, αγνώστων λοιπών στοιχείων έστειλε στο Παλαμπούρτζι ένα μηνυματάκι στο ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο.

Το μηνυματάκι είχε τίτλο: Πόση κατήχηση να αντέξει μια πόλη;

Από κάτω την κεντρική φωτογραφία από την είσοδο εκκλησίας που βλέπετε πάνω και το εξής σχόλιο

" Η σιωπή είναι το μόνο χρυσό πράγμα που απεχθάνονται οι γυναίκες". 

Θα το δείτε αναρτημένο στο αναλόγιο δεξιά της εισόδου.. 

Αλήθεια τώρα;

Για να κάνουμε ζουμ και να βοηθήσουμε το κοινό:

Το μισογυνικό μήνυμα ανήκει σε αμερικανίδα συγγραφέα. Για ποιό λόγο θα μου πείτε λοιπόν να κατηγορηθεί η Εκκλησία; Για ποιό λόγο όμως να υιοθετεί αυτήν την άποψη η Εκκλησία θα σας πω εγώ;

Υιοθετεί άραγε όλες τις απόψεις όλων των συγγραφέων η Εκκλησία ή μόνο μερικές;

Η απάντηση του ιερέα της Εκκλησίας στο Παλαμπούρτζι:



H απάντηση του Παλαμπουρτζίου:

Για το χθεσινό ρεπορταζάκι με τίτλο "Μισογυνικό απόφθεγμα έξω από Εκκλησία του Ναυπλίου" μου απάντησε ο παπάς της εκκλησίας στο e-mail. Στο ρεπορτάζ δεν αναφέρω ούτε Εκκλησία, ούτε παπά. Αν θέλει όμως ο πάτερ να κάνω αληθινή διαφήμιση στο ναό με ονοματεπώνυμο, γιατί όχι, σε ελεύθερη οικονομία ζούμε, όλα διαφημίζονται και όλα προσφέρονται για κατανάλωση, μπορώ να το κάνω. Άλλωστε η φράση του αποφθέγματος " η σιωπή είναι το μόνο χρυσό πράγμα που απεχθάνονται οι γυναίκες" θεωρήθηκε από μερικούς χιουμοριστική και ουχί μισογυνική. Εγώ θα έλεγα ξεκαρδιστική. Οπότε για να απαντήσω και στον πάτερ και στους χιουμορίστες, αναλαμβάνω δωρεάν διαφήμιση του ναού και του ίδίου του πάτερ αν έξω από την Εκκλησία αναρτηθή η φράση "η σιωπή είναι το μόνο χρυσό πράγμα που απεχθάνονται οι παπάδες".

Εξίσου ξεκαρδιστικό το βρίσκω.

Και το εννοώ πως θα κάνω δωρεάν διαφήμιση.

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020

Συμφορά

 Καταργούνται τα πανηγύρια σε όλη την Ελλάδα μέχρι τέλος Ιουλίου λέει η κυβέρνηση και οι λοιμωξιολόγοι και βλέπουμε για μετά. Το πολιτιστικό καλοκαίρι της Αργολίδας ακόμα πιο φτωχό. Τί άλλη συμφορά θα μας βρει θεέ μου! Κλαίνε τα σύμβολα του έθνους ωσάν μπουκωμένα κλαρίνα. Η παγωμένη γυάλινη Amstel και η κρύα γουρνοπούλα. Καλοκαίρι χωρίς ψυχεδελική έκο ρε προδότες του ελληνισμού;



Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2020

To Παλαμπούρτζι θα γίνει στο τέλος πραγματικό μνημείο!

 Φέτος θα κάνουμε ένα βήμα παραπάνω με στόχο το Ναύπλιο να γίνει ένας εικαστικός προορισμός πανελληνίως και γιατί όχι να τολμήσουμε να πούμε και παγκόσμια!

Ακριβές απόσπασμα από ομιλία στον Τύπο της Μαρίας Ράλλη, προέδρου ΔΟΠΠΑΤ Ναυπλίου. 

Υ.Γ.: Μου κλέβουν τις ειρωνείες και τις κάνουν κυριολεξίες. Θα ζητήσω πνευματικά δικαιώματα. Σε λίγο θα πουν πως το Ναύπλιο είναι το κέντρο του Γαλαξία, έστω πολιτιστικά. Και θα το εννοούν. Θα το εννοούν! Δε με πιστεύετε; Η δήλωση έγινε για την παρουσίαση μιας υπαίθριας έκθεσης σύγχρονης τέχνης με διάρκεια ενός μήνα και με θέμα το περιβάλλον. Και; Τί σημαίνει αυτό; Περίμενε. Ο Δήμος είπε η κυρία Ράλλη διάλεξε αυτό το θέμα επειδή ο Δήμος κάνει δράσεις και συνδέεται με την προστασία του περιβάλλοντος. Έλα μου; Πώς το είπες αυτό το τελευταίο; Ο Δήμος συνδέεται με την προστασία του περιβάλλοντος; Χωματερή Καραθώνας; Αρβανιτιά κλειστή που καταρρέει; Κοπές δέντρων; Σχεδιασμών ποδηλόδρομων με κοπές δέντρων; Ανάπλαση πάρκου Κολοκοτρώνη με κοπές δέντρων; Νεράκι που δεν πίνει κανείς; Υδροβιότοπος πεταμένος στην τύχη του; Σκατίλα και πυρηνίλα να βρωμάει όλο το χειμώνα;  Ε, να μη ζητήσω πνευματικά δικαιώματα ρε φίλε; Σε λίγο θα φτιάξουν Πνευματικό Κέντρο σε καμιά στάνη και θα το ονομάσουν Παλαμπούρτζι λέγοντας πως συνδέεουν έτσι τα 2 μνημεία της πόλης σε ένα τρίτο και καλύτερο. Τους έχω ικανούς και πρέπει να τους προλάβω.



Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2020

Επιχειρηματικότητα στο Ναύπλιο - Μια αποκαλυπτική κουβέντα μεταξύ φίλων

 Συζητάω μια βδομάδα πριν με 2 φίλους σχετικά με την τουριστική κίνηση του Ναυπλίου. Γενική ομολογία όλων είναι πως υπάρχει τεράστια πτώση.

 Αλλά...Μας κάνει τρομερή εντύπωση πως τη μεγαλύτερη γκρίνια την ακούς από ανθρώπους που τα προηγούμενα χρόνια έχουν βγάλει τρελά ποσά και η φετινή κρίση δε δείχνει να τους ακουμπάει τόσο έντονα. Είτε είναι ιδιοκτήτες της επιχείρησης είτε νοικιάζουν τους χώρους, η γκρίνια τους μοιάζει περισσότερο με πλεονεξία. Να κλαίνε οι χήρες αλλά να κλαίνε και οι παντρεμένες; Με το λίγο μου μυαλό ερμηνεύω αυτή τη συμπεριφορά στη λογική της κλασικής ναυπλιώτικης καχυποψίας, κουτοπονηράδας και κρυψινισμού. Ξαφνικά σκάει κι ένας τρίτος φίλος, λαικός, απλός και περπατημένος στις πιάτσες της πόλης. Τον ρωτάμε λοιπόν για να τον βάλουμε στη κουβέντα για ποιό λόγο πιστεύει πως αυτοί που γκρινιάζουν περισσότερο στην πόλη, είναι αυτοί που τα κονομάνε περισσότερο.

 Η απάντησή του ήταν άμεση. Γιατί είναι καριόληδες, θέλουν να τρομάξουν τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με νέες επιχειρήσεις για να έχουν όλη τη πίτα για πάρτη τους. Όσοι ξέρουν και καταλαβαίνουν δε τσιμπάνε από την προπαγάνδα αλλά αρκετοί τσιμπάνε και αυτό τους είναι αρκετό. Το κόλπο πιάνει εδώ και χρόνια. Η πίτα παραμένει μοιρασμένη σε λίγους. Η κουβέντα, όπως γίνεται κατανοητό, τελείωσε εκεί λόγω της γυμνής αλήθειας.




Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2020

Ο Μητσούχτεν, ο Πίθηκας, ο Καλκάνης και ο Πικάσο - Μια μικρή ιστορία του Ναυπλίου

Κάποτε στο Ναύπλιο, δυο ελαιοχρωματισταί ξακουστοί, ο Μητσούχτεν και ο Πίθηκας έβαφαν το σπίτι του δημοσιογράφου Κυριάκου Καλκάνη.

Μεροδούλι, μεροφάι η δουλειά προχωρούσε ευχάριστα με τη συνοδεία ραδιοφωνικής μουσικής.

Ξαφνικά η μουσική σταματά και ακούγεται ο ήχος εκτάκτου δελτίου ειδήσεων. Ο εκφωνητής ανακοινώνει με ύφος βαρύ το θάνατο του μεγάλου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο.

Οι ελαιοχρωματισταί στο άκουσμα της είδησης εγκαταλείπουν όλα τους τα συμπράγκαλα και πάνε να φύγουν. Ο Καλκάνης τους βλέπει και με απορία τους ρωτά...Πού πάτε ρε;

Πάμε να θρηνήσουμε το συνάδελφο απαντούν οι ελαιοχρωματισταί!


Επιχειρηματικότητα στο Ναύπλιο

Συζητάω μια βδομάδα πριν με 2 φίλους σχετικά με την τουριστική κίνηση του Ναυπλίου.

Γενική ομολογία όλων είναι πως υπάρχει τεράστια πτώση. Αλλά...Μας κάνει τρομερή εντύπωση πως τη μεγαλύτερη γκρίνια την ακούς από ανθρώπους που τα προηγούμενα χρόνια έχουν βγάλει τρελά ποσά και η φετινή κρίση δε δείχνει να τους ακουμπάει τόσο έντονα. Είτε είναι ιδιοκτήτες της επιχείρησης είτε νοικιάζουν τους χώρους, η γκρίνια τους μοιάζει περισσότερο με πλεονεξία. Να κλαίνε οι χήρες αλλά να κλαίνε και οι παντρεμένες; Με το λίγο μου μυαλό ερμηνεύω αυτή τη συμπεριφορά στη λογική της κλασικής ναυπλιώτικης καχυποψίας, κουτοπονηράδας και κρυψινισμού. Ξαφνικά σκάει κι ένας τρίτος φίλος, λαικός, απλός και περπατημένος στις πιάτσες της πόλης. Τον ρωτάμε λοιπόν για να τον βάλουμε στη κουβέντα για ποιό λόγο πιστεύει πως αυτοί που γκρινιάζουν περισσότερο στην πόλη, είναι αυτοί που τα κονομάνε περισσότερο. Η απάντησή του ήταν άμεση. Γιατί είναι καριόληδες, θέλουν να τρομάξουν τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν με νέες επιχειρήσεις για να έχουν όλη τη πίτα για πάρτη τους. Όσοι ξέρουν και καταλαβαίνουν δε τσιμπάνε από την προπαγάνδα αλλά αρκετοί τσιμπάνε και αυτό τους είναι αρκετό. Το κόλπο πιάνει εδώ και χρόνια. Η πίτα παραμένει μοιρασμένη σε λίγους. Η κουβέντα, όπως γίνεται κατανοητό, τελείωσε εκεί λόγω της γυμνής αλήθειας.