Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2020

Πάλι πατάτες ψήνεις;

Περπατώ βιαστικά σε ένα πεζοδρόμιο του Ναυπλίου.

Δίπλα μου, σε απόσταση αναπνοής ημιυπόγεια διαμερίσματα πολυκατοικίας με κλειστά παράθυρα. Μεσημεράκι. Απόλυτη ησυχία. Ξαφνικά ακούω από αρσενικό μεγάλου τεστοστερονικού διαμετρήματος: Mωρή! Πάλι πατάτες ψήνεις; Χαίρομαι προς στιγμήν. Θεωρώ πως θα ακολουθήσει κλασική ατάκα σεξουαλικού περιεχομένου εμπνευσμένη από ταινίες του Γκουσγκούνη. Όπως δηλαδή η Γκουσγκουνική φράση: Γυναίκα πάλι ψάρια τηγανίζεις; Ε θα σε γαμήσω! Κι έπειτα ακολουθεί η γενετήσια πράξη συνοδεία ερωτικών ήχων. Δυστυχώς όμως ακολουθεί απλά μια Χριστοπαναγία, ένα καντήλι σχετικό με το σόι της γυναικός κι ένα παράπονο πως οι πατάτες Λακωνίας που αγόρασε το αρσενικό στη λαϊκή είναι καλύτερες τηγανιτές παρά ψητές. Τη φωνή της γυναίκας δεν την άκουσα ποτέ. Λογικά θα απάντησε χαμηλόφωνα κι ενοχικά. Ίσως και καθόλου.

Οπότε έφυγα.