Τρίτη, 28 Απριλίου 2020

Ιστορίες καραντίνας

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Όλες αυτές τις μέρες που ο κόσμος κλείστηκε σπίτι του, διαβάζουμε παντού και διαπιστώνουμε κι εμείς οι ίδιοι πως η φύση ξεσάλωσε. Αλεπούδες κοιμούνται σε πλατείες, δελφίνια σκάνε σε λιμάνια, κατσίκια βολτάρουν σε κεντρικούς δρόμους και τα σχετικά. Το ίδιο συμβαίνει και στο μπαλκόνι μου. Μένω σε μια σοφίτα με κεραμίδια γύρω μου. Μέσα στα κεραμίδια ζουν εδώ και χρόνια περιστέρια. Δεν με ενοχλούσαν ποτέ, ούτε τα ενοχλούσα. Έχεζαν πάντοτε σε άλλα μπαλκόνια γειτόνων που τους τα υποδείκνυα εγώ για ευνόητους λόγους, ερωτοτροπούσαν κοντά μου αθόρυβα κι αν ήθελαν kinky παιχνιδάκια με σεξουαλικούς θορύβους επιβολής, απομακρυνόντουσαν. Κι εγώ ποτέ δεν τους έβαλα κρεμασμένα cd ή καρφάκια για να φεύγουν. Γενικώς υπήρχε ένας αλληλοσεβασμός. Αλλά την περίοδο της καραντίνας, μέρα με τη μέρα γινόντουσαν θρασύτατα. Δε ξέρω πως την είδανε τη φάση, δε ξέρω τι τους έλεγαν για την ανθρωπότητα τα άλλα ζωάκια που συναντούσαν ή τι έβλεπαν γύρω τους, αλλά η συμπεριφορά τους έχει ξεφύγει. Προχθές καθόντουσαν επίμονα πάνω στην απλώστρα με τα ρούχα. Εγώ δίπλα με στόχο να τα διώξω, αυτά ατάραχα. Εκεί. Κανένας φόβος. Να εδώ έλεγαν, ο μαλάκας ο καραντινάτος. Χαιρετίσματα στο Corona Virus να δώσεις. Δεν το έλεγαν πραγματικά, δεν έχω τρελαθεί κιόλας από την κλεισούρα για να βλέπω οράματα, αλλά το υποννοούσαν με το βλέμμα. Φοβήθηκα και δεν τα πείραξα. Λέω αυτά είναι ικανά να μου ρίξουν και την κεραία αν τα νευριάσω. Να μου δαγκώσουν το καλώδιο του ίντερνετ. Να με καταστρέψουν ολοκληρωτικά. Ντροπιασμένος μάζεψα τα ρούχα και ξαναέβαλα πλυντήριο. Αυτή τη φορά έβαλα την απλώστρα μέσα να είμαι σίγουρος. Σε μια βδομάδα που θα κυκλοφορώ ελεύθερος, πρέπει να έχω καθαρά ρούχα. Και τότε θα τα πούμε. Τότε θα δούμε ποιός είναι το αφεντικό της σκεπής.


Δευτέρα, 20 Απριλίου 2020

H πιο συγκινητική Ανάσταση της ζωής μας

Δεν ξέρω αν έχει πολυγραφτεί αυτές τις μέρες, και φαντάζομαι πως δεν αφορά μόνο το Ναύπλιο, αφορά όλες σχεδόν τις γειτονιές της Ελλάδας, αλλά θα το πω.

Χθες το μεσάνυχτο, τη στιγμή της Ανάστασης, δεκάδες κόσμου βγήκε στα μπαλκόνια, άναψε κεριά, άναψε τα φώτα του σπιτιού του, πέταξε βαρελώτα και είπε στους γείτονες, τους απέναντι και σε όλους και όλες, το Χριστός Ανέστη.

Ήταν η πιο συγκινητική στιγμή σε θρησκευτικό γεγονός που έχω βιώσει.

Μακράν πιο κατανυκτική από την κλασική συγκέντρωση έξω από την Εκκλησία με τα καλά ρούχα, τα περίεργα βλέμματα και αυτή τη νεοαστική αυτοπροβολή ατόμων και οικογενειών.

Απόλυτα συναισθηματική στιγμή αληθινής πίστης και πραγματικής κοινωνίας.

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2020

Ο Σωκράτης των αδέσποτων του Ναυπλίου

Του Στέλιου Κυριάκου

Σεβασμός= η εκτίμηση που δείχνουμε σε κάποιο πρόσωπο για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα και τα κάθε λογής προσόντα του.

Θα ήθελα πραγματικά πολύ να μην χρειάζεται να εξηγώ τέτοιες λέξεις αλλά δυστυχώς σε κάποιους είναι άγνωστες.

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει το παλικάρι της φωτογραφίας με τον σεβασμό? Θα σας εξηγήσω αμέσως.

Αυτός λοιπόν είναι ο Σωκράτης. Θεωρώ πως τον γνωρίζουν οι περισσότεροι στην πόλη μας. Είναι το παιδί που κυκλοφορεί στο Ναύπλιο με ένα ποδήλατο που έχει σχεδόν πάντα επάνω ένα τσουβάλι τροφή και τον ακολουθούν κάμποσα αδέσποτα στην διαδρομή του. Αυτό το παιδί μέχρι πρότινος δούλευε ατελείωτες ώρες και τα χρήματά του τα διέθετε σε σκυλοτροφές για όλα σχεδόν τα αδέσποτα της πόλης μας. Πρόσφατα τον πέτυχα στο κτηνιατρείο να αγοράζει χάπια για τα παράσιτα.

Λογαριασμός 230 ευρώ. Τώρα πόσοι από εμάς διαθέτουμε τόσο ακριβά χάπια για τα σκυλιά μας , το αφήνω στην κρίση σας. Κι όμως αυτό το παιδί έδωσε όλες τις οικονομίες του για να αγοράσει αυτά τα ακριβά χάπια αποπαρασσίτωσης για τα ΑΔΕΣΠΟΤΑ. Ναι καλά καταλάβατε , όχι για τα δικά του σκυλιά αλλά για τα ΑΔΕΣΠΟΤΑ.

Πριν από ένα χρόνο περίπου υπήρχε αδέσποτη η μαύρη σκυλίτσα που βλέπετε να τον αγκαλιάζει και επιτίθεντο στους περαστικούς. Είχε στείλει πολλούς στο νοσοκομείο. Την υιοθέτησε ο Σωκράτης και από τότε κοιμάται στο κρεβάτι του.

Ο Σωκράτης καθημερινά πήγαινε στις αποθήκες Κανελόπουλου του δήμου Ναυπλίου όπου υπήρχαν καμιά εικοσαριά αδέσποτα σκυλιά και τα τάιζε , ενώ περνούσε ατελείωτες ώρες μαζί τους παίζοντας και καθαρίζοντας τα. Κάποια από αυτά τα σκυλιά τα είχαν πάει εκεί δημοτικοί υπάλληλοι για να εξυπηρετήσουν δημότες και κάποια άλλα είχαν πάει μόνα τους γιατί υπήρχε πάντα τροφή από τον Σωκράτη. Πριν από λίγες εβδομάδες , σε αυτόν τον φυλασσόμενο χώρο του δήμου , έπεσαν φόλες.

Δυστυχώς τα μισά ζώα περίπου κατέληξαν με φριχτούς πόνους και ο Σωκράτης έπεσε λιπόθυμος δίπλα τους.......... Παρότι ο χώρος παρακολουθείτο από κάμερες και το συμβάν έλαβε χώρα εργάσιμες ώρες και συνεπώς υπήρχαν εργαζόμενοι γύρω , ποτέ δεν πήραμε μια σοβαρή απάντηση από τον δήμο για το συμβάν. Αντ' αυτού , την ίδια μέρα που έγινε το μακελειό , ήρθε ο ίδιος ο δήμαρχος και απαίτησε να ανοίξουν οι πόρτες και να αφεθούν ελεύθερα τα ζώα που είχαμε περιορίσει στα πρόχειρα κλουβιά για να τα προστατέψουμε από τις φόλες που υπήρχαν διάσπαρτες στο χώρο. Μετά από ενέργειες μας , παρενέβη εισαγγελέας και με εντολή του παρέμειναν τα ζώα στο χώρο για λίγες μέρες ώστε να μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την διαμονή τους αλλού. Αυτές οι λίγες μέρες ήταν εφιαλτικές για τον Σωκράτη. Κάποιοι πήγαιναν την νύχτα και άνοιγαν τα νερά με αποτέλεσμα να γεμίζει ο χώρος λάσπες. Κάποιοι άλλοι άδειαζαν τα απορριμματοφόρα δίπλα στα σκυλιά (βλέπε φωτογραφίες) με αποτέλεσμα να γίνεται δύσκολη η πρόσβαση και ασφυκτική η ατμόσφαιρα από τις μυρωδιές. Ο Σωκράτης όμως δεν το έβαζε κάτω. Κάθε μέρα φόρτωνε στο ποδήλατο τις τροφές και πήγαινε στους τετράποδους φίλους του.

Στη συνέλευση του διοικητικού συμβουλίου του φιλοζωικού σωματείου Ναυπλίου ''Αδέσποτοι'', αποφασίσαμε ομόφωνα να υποστηρίξουμε την προσπάθεια αυτού του παιδιού. Νοικιάσαμε οικόπεδο και στήσαμε μεγάλα κλουβιά. Η δαπάνη ξεπέρασε τα 3000 ευρώ. Στις είκοσι μέρες περίπου υλοποιήσαμε την υπόσχεση που είχαμε δώσει στην κυρία εισαγγελέα και μεταφέραμε όλα τα σκυλιά από τις αποθήκες του δήμου στον χώρο που είχαμε διαμορφώσει. Ταυτόχρονα ο Σωκράτης χάνει τη δουλειά του αλλά δεν το βάζει κάτω. Κάθε μέρα το τσουβάλι στο ποδήλατο και τραβάει προς τους τετράποδους φίλους του. Με ταμείο ανεργίας πλέον ο Σωκράτης αλλά το τσουβάλι με την τροφή στο ποδήλατο και με χαμόγελο τραβάει προς τα σκυλιά του. Έρχεται η πανδημία και τα πράγματα έσφιξαν ακόμα πιο πολύ αλλά ο Σωκράτης το τσουβάλι με την τροφή στο ποδήλατο και τραβάει προς τα σκυλιά του.

Να μην σας κουράζω άλλο....... Εχθές το πρωί ο Σωκράτης πήρε το ποδήλατο , χωρίς τσουβάλι με τροφή αυτή τη φορά και κατηφόρισε αργά αργά και σκεφτικός προς το κέντρο της πόλης. Τα οικονομικά πολύ δύσκολα πλέον. Σταματάει μπροστά από τον χώρο του δήμου που λένε ότι μοιράζουν τροφές και δειλά δειλά ζητάει ένα τσουβάλι τροφή από την υπεύθυνη του δήμου. Δεν μπορούμε να σου δώσουμε του είπαν γιατί δεν μας είχες πάρει πριν τηλέφωνο να πάρεις άδεια............ Ώρες ώρες αισθάνομαι ότι οι λέξεις ''αηδία'' και ''ντροπή'' είναι πολύ λίγες για να εκφράσουν τα συναισθήματά μου.

Φίλε Σωκράτη, αναγνωρίζοντας τα συναισθήματά σου αλλά και την υπερηφάνεια σου , θα ήθελα όποτε έχεις πρόβλημα να ταΐσεις τα ζώα σου να με πάρεις τηλέφωνο και να μου πεις μόνο τη λέξη ''καλημέρα''. Τίποτα άλλο. Αμέσως θα βρίσκονται στην αγκαλιά σου δύο τσουβάλια τροφή. Αυτό θα συμβαίνει για όσες φορές τον μήνα θες και για όσο τα οικονομικά σου θα είναι περιορισμένα. Και για να μην αισθάνεσαι υποχρεωμένος , σου λέω με το χέρι στην καρδιά ότι είναι τιμή για μένα να δεχτείς αυτή τη μικρή προσφορά!!! Έχεις τον σεβασμό μου!!!

Όσον αφορά τους αρμόδιους για την διάθεση ζωοτροφών, δεν θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω την τιμή που σας έκανε αυτό το παιδί να περάσει το κατώφλι σας γιατί δεν θα το καταλάβετε.......


Τετάρτη, 15 Απριλίου 2020

Χαράλαμπος Ραφαηλίδης: O πρώτος κατασκευαστής ποδηλάτων στην Ελλάδα με έδρα το Ναύπλιο

Ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης υπήρξε ο 1ος Έλληνας κατασκευαστής ποδηλάτων με την βιοτεχνία HERMES όπου έδρευε στο Ναύπλιο.


Μέσα τις δεκαετίας του 50 ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης νεαρός τότε εργάζεται στο ποδηλατάδικο του πατέρα του που λειτουργεί από το 1928.

Το 1957 ο Χαράλαμπος βρέθηκε στο Μόναχο σε ένα από τα καλύτερα κολέγια μηχανικών. Το κολέγιο εκτός από τα θεωρητικά μαθήματα έστελνε τους μαθητές του σε διάφορα εργοστάσια για την πρακτική τους και έτσι ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης βρέθηκε σε πολλά εργοστάσια, με μεγαλύτερο την Sachs όπου και παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μετά από 6 χρόνια, το 1963 επιστρέφει στην Ελλάδα και στο μαγαζί του πατέρα του για να εργαστεί.  Το ανήσυχο όμως πνεύμα του τον οδήγησε να παρακολουθεί κάθε  σεμινάριο και εκπαίδευση που γινόταν στα μεγάλα εργοστάσια στην Ευρώπη. Hercules και Motobecane είναι μόνο μερικές από τις εταιρείες που εκπαιδεύτηκε όπως φυσικά και η παλιά του γνώριμη Sachs.

Ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης επηρεασμένος από το γερμανικό θαύμα που γίνονταν εκεί, αποφάσισε να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και να φτιάξει την δικιά του μονάδα παραγωγής ποδηλάτων.

Με την μεγάλη του πλέον εμπειρία και τεχνογνωσία, το 1978 βγαίνει το πρώτο ποδήλατο, με τα σήματα της Ηermes και ήταν ένα παιδικό 16αρι το οποίο έκανε επιτυχία και σιγά -σιγά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έφτασε σε 7 τύπους η γκάμα της εταιρείας που ξεκίναγε από το παιδικό και έφτανε στο διπλοσκέλετο 28αρι.  Είχαν προηγηθεί παλαιότερα και άλλες κατασκευές ειδικών ποδηλάτων για διάφορες χρήσεις όπως τρίκυκλα κ.τ.λ.

Η παραγωγή στο maximum έφτασε στα 100 ποδήλατα τον μήνα.

Ήταν η μοναδική ελληνική εταιρία με απόλυτα ανταγωνιστική τιμή και με ”δια βίου εγγύηση” στα ποδήλατά της κατάφερε να τον εμπιστευτούν και τα ”ελληνικά ταχυδρομεία” κάπου το 1992 με 600 ποδήλατα, όπως και τα ”ελληνικά διυλιστήρια” με επίσης σημαντικό αριθμό ποδηλάτων.

Η εταιρεία HERMES του Ραφαηλίδη, όμως ήταν στην Ελλάδα και όχι στην Γερμανία, και έτσι ακολούθησε την ίδια πορεία όλων των βιοτεχνιών, στο μαρασμό, χωρίς να βοηθηθεί και να στηριχτεί.  Το 1994 ο Χαράλαμπος Ραφαηλίδης βγαίνει στην σύνταξη.

Σε ηλικία 79 χρονών έφυγε από την ζωή.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

Σημαντικές ειδήσεις του Ναυπλίου

Ομάδα ταραχοποιών σκύλων διαπληκτίστηκε μερικά βράδια πριν στα σοκάκια του παλιού Ναυπλίου με άλλη ομάδα σκύλων για τα μάτια μιας σκύλας που βρισκόταν σε μέρες αναπαραγωγής. Η σκύλα ήτο ίσως το μοναδικό θηλυκό της περιοχής. Το αιματηρό συμβάν, ένας σκύλος δαγκώθη στο αυτί, συντάραξε την ησυχία της παλιάς πόλης. Η δε σκύλα ηναγκάσθη να κάτσει σε πλειάδα ξαναμμένων σκύλων και από τις δυο ομάδες ενδίδοντας στο βιασμό για το καλό της κοινής ησυχίας. Οι διαπληκτισμοί έληξαν μετά τη σωτήρια παρέμβαση κατοίκων που έκλεισαν τη σκύλα σε ασφαλές μέρος, αμύριστο. Οι διαπληκτισμοί μετατράπηκαν τα επόμενα βράδια σε χαζοτσαμπουκάδες άνευ σημασίας, κλασικό σύμπτωμα αρσενικών που μένουν με το πουλί στο χέρι και απλά γαβγίζουν.

Βαριέμαι. Πολύ.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

Κάποια μέρα

Κάποια μέρα θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε. Κάποια μέρα, όταν ζήσουμε επιτέλους μέσα στο τρισδιάστατο διαδίκτυο, όταν όλες οι ιστοσελίδες θα είναι καταστήματα εικονικής περιήγησης και περιπλάνησης, οι browsers τύπου chrome, firefox θα είναι μέσα μαζικής μεταφοράς, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπαράκια, καφετέριες και πλατείες, όταν ο καθένας μας ζει στη δική του πόλη που έχει σχεδιάσει στους σελιδοδείκτες του με δικό του ντεκόρ, χρώματα, σχήματα και γούστα, τότε δεν θα υπάρχει καν η ανάγκη για απαγόρευση κυκλοφορίας. Τότε όλοι θα είμαστε επιτέλους υγιείς και ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Αρκεί να έχουμε μια δουλίτσα που μας δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες για τα προς το ζην. Αυτό μόνο.