Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020

Λίγο πριν την πανδημία

Ναύπλιο, ημέρα Τετάρτη, 26 Φλεβάρη.

Απογευματάκι. Είμαι στο Super Market της γειτονιάς μου και στέκομαι μπροστά στα ψυγεία με τα τυροκομικά. Ξάφνου, 2-3 νοικοκυρές που νομίζουν πως τους ανήκει ο χώρος, έτσι είναι οι νοικοκυρές, μπαίνουν μπροστά μου, ανοιγοκλείνουν τις πόρτες των ψυγείων, διαλέγουν αργά και βασανιστικά αυτά που θέλουν και μου ζαλίζουν τον έρωτα. Εγώ ο δόλιος, μια τριάδα Kρι-Κρι γιαουρτάκια ήθελα και δε μπορούσα να τα φτάσω. Οπότε κάπως καταπίνω στραβά και βήχω κατά λάθος. Οι κυρίες προβληματίζονται. Σκέφτομαι πονηρά...Βήχω δεύτερη φορά επίτηδες και σπάνε τελείως. Φεύγουν. Τις πετυχαίνω στην ουρά του ταμείου. Μπροστά μου. Με το που με βλέπουν, αλλάζουν ταμείο. Φεύγουν. Μένω μόνος μου. Η ταμίας γελάει, μου χτυπάει τα γιαουρτάκια και τέλος. Aύριο πρωί πάω τράπεζα. Δε λέω ποια. Έκπληξη. Νομίζω θα εξυπηρετηθώ σχετικά γρήγορα. Θα πάρω κι ένα μυξομάντηλο μαζί μου δήθεν να σκουπίζω τη μύτη μου για έξτρα τρομοκρατία.