Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

Μια χαλαρή βολτίτσα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο.

Είναι Παρασκευή βράδυ. Κάθομαι σπιτάκι μου και σε λίγο θα βγω έξω στο Ναύπλιο, μια βολτίτσα για να ξεσκάσω. Να ξεκολλήσω από την οθόνη λίγο ρε παιδί μου. Να πάρω τον αέρα μου. Αυτό βέβαια το ξέρεις ήδη, γιατί με παρακολουθείς συνεχώς. Αλλά δε με νοιάζει. Εγώ θέλω να τα πω κάπου. Να εκτονωθώ. Λοιπόν, αγαπημένο μου χρονολόγιο...αποφάσισα να είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Να βλέπω τη ζωή από τη θετική της πλευρά. Βαρέθηκα τη μιζέρια, την κακομοιριά και τη γκρίνια. Κυρίως στο διαδίκτυο. Όλοι κριτικάρουν τα πάντα και κάνουν παράπονα. Δε γουστάρω πια. Αλλά εκεί έξω, τώρα που θα βγω, δεν θα συναντήσω κανένα σκυλί για να μιλήσω ρε ημερολόγιο.

Έχουν δηλητηριαστεί σχεδόν όλα αυτή την εβδομάδα. Έχει γίνει της πουτάνας στις φόλες. Και οι ένοχοι ζουν μαζί μου, είναι συμπολίτες μου, χωρίς να ξέρω ποιοί είναι. Ακόμα και να προσποιηθώ πως δεν το ξέρω αυτό, να κάνω το μαλάκα, όπως οι πάντες σχεδόν γύρω μου, να κοιτάξω τη δουλίτσα μου και στ' αρχίδια μου όλα, και πάλι δε μπορώ. Ξέρεις γιατί αγαπημένο μου ημερολόγιο;

Έχει ξεχειλίσει ο βιολογικός της πόλης και βρωμάει παντού σκατά μαζί με πυρήνα. Τουλάχιστον θα μου πεις, αυτή η σκατένια μυρωδιά καλύπτει τη μυρωδιά του θανάτου. Και θα έχεις και δίκιο. Κάτι είναι και αυτό.

Βλέπεις; Μόνο η θετική πλευρά της ζωής έχει σημασία.