Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Το Παλαμπούρτζι

Tρισδιάστατο έργο της Irini Gogua. Σμάλτο σε γυαλί. Παρουσιάζεται στην πλατεία Τριών Ναυάρχων στο Ναύπλιο μαζί με πολλά άλλα έργα ντόπιων δημιουργών.

Ο μπόμπιρας που κοιτάει ανάμεσα στις γυάλινες επιφάνειες κάτι ανακάλυψε μάλλον. Κάθε Παλαμπούρτζι έχει τελικά το κενό του.



Μόνο ένας μπόμπιρας όμως μπορεί να το βρει.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

Έκθεση γλυπτών του Γιώργου Παπαδόγγονα στο Τελωνείο Ναυπλίου

Χθες το βράδυ, οι επισκέπτες και οι κάτοικοι του Ναυπλίου συνάντησαν την Έκθεση γλυπτών, σχεδίων και έργων ζωγραφικής του Γιώργου Παπαδόγγονα στο Παλιό Τελωνείο.

 Ο καλλιτέχνης που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, αγάπησε το Ναύπλιο, έκανε την περιοχή χώρο δημιουργικότητας και τέχνης και η κόρη του Λουκία πρόσφερε στο κοινό μερικά από τα έργα του. 

Άλλα του έργα εκτίθενται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σε όλο τον κόσμο.

Κάθε υλικό ήταν αντικείμενο επεξεργασίας για τον καλλιτέχνη αλλά το μέταλλο ήταν το αγαπημένο του.

 Σύντομα θα δοθεί στο κοινό το γλυπτό του πυρπολητή Κανάρη, διαστάσεων 2,40 επί 2,10.


















Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Ναύπλιο, ένας ζωγραφικός πίνακας υπό κατάρρευση

Η κατολίσθηση στο Γύρο της Αρβανιτιάς, σήμερα, 14 Αυγούστου, αποτελεί ντροπή για όλους και όλες.

Η πόλη του Ναυπλίου εδώ και χρόνια χάνει ζωτικά σημεία της. Σημεία συνδεδεμένα με την ιστορία της, την καθημερινότητα, την κουλτούρα και το ύφος της. Ο Γύρος της Αρβανιτιάς, επικίνδυνος πια και αγχωτικός για κάθε περαστικό, ήταν ένα σημείο βόλτας των κατοίκων, ένα σημείο εξομολόγησης, εσωτερικής γαλήνης, ένα σημείο μεγάλων ερώτων, ένα βραδυνό στέκι πιτσιρικάδων.

 

Δεν είναι πια και δε ξέρουμε για πόσο ακόμα δεν θα είναι. Οι ευθύνες πολλές, η εξής μία. Όλοι και όλες είμαστε ένοχοι. Άξιοι της κατάντιας μας. Ντροπή μας.
---------------------
Άρθρο στις 23 Ιουνίου 2018 για την πρώτη κατολίσθηση. Τίποτα δεν άλλαξε. Τίποτα. 

Η είδηση ήταν αναμενομένη. Ήταν ζήτημα χρόνου που λέμε Ένας τεράστιος ογκόλιθος έπεσε χθες το απόγευμα στο Γύρο της Αρβανιτιάς, αμέσως μετά την Καμάρα και ευτυχώς που δε θρηνήσαμε θύματα. Με αυτόν τον τρόπο σφραγίστηκε μια πορεία πολλών ετών που οι Ναυπλιώτες αδυνατούν να δουν ή προσποιούνται πως δεν υπάρχει, ο καθένας για δικούς του λόγους. Η πόλη καταρρέει.



Καταρρέουν εκκλησίες, ιστορικά ενετικά κτίρια, το Μπούρτζι, φυλάκεια στο Παλαμήδι, νεοκλασικά της παλιάς πόλης, το Πι στην παραλία και τώρα ο Γύρος της Αρβανιτιάς. Δίπλα στις καταρρεύσεις στέκει το στοιχειωμένο Τελωνείο της πόλης, η σάπια οροφή του Τριανόν που στάζει κάθε φορά που βρέχει, το αραχνιασμένο και πεταμένο Ξενία στην αρχή της Ακροναυπλίας, η ερειπωμένη και χορταριασμένη πισίνα του Αμφιτρύωνα, η χωματερή της Καραθώνας, η λαδίλα των πυρηνελουργείων και η λίστα δεν τελειώνει. Μήπως έχουν μαζευτεί ήδη πολλά ερείπια; Μήπως προτού καλέσουμε κόσμο να μας επισκεφτεί και να μας αφήσει τα λεφτά του και τις όμορφες εντυπώσεις του, πρέπει πρώτα να νοικοκυρευτούμε; Τί χρειάζεται δηλαδή ακόμα για να νιώσουμε ντροπή; Να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να έχει φύγει το Παλαμήδι από τη θέση του; Το Ναύπλιο δεν είναι μόνο τα καταστήματα της παλιάς πόλης. Δεν είναι μόνο χρήμα, καφεδάκια, παγωτάκια, ταβερνίτσες και ωραίες, ρομαντικές φωτογραφίες. Το Ναύπλιο είναι η αυλή του σπιτιού μας. Το σπίτι μας. Ο καθρέφτης του εαυτού μας που όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια βρίσκεται υπό κατάρρευση. Και αν εμείς έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να γίνει ερείπιο και δεν το παραδεχόμαστε, μαγκιά μας και χαρά μας, και να χαιρόμαστε την καταθλιψάρα μας. Ας κάνουμε όμως και κάτι για τους επόμενους. Πρέπει να ντρεπόμαστε.