Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Ερωτικός διάλογος

Μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες στο Ναύπλιο, ειδικά όταν έχει πάρα πολύ κόσμο η πόλη, είναι να βολτάρω διακριτικά ανάμεσα στο πλήθος και να ακούω τους διαλόγους των επισκεπτών.

Οι επισκέπτες μέσα στη βουή και το χαμό ανθρώπων και αυτοκινήτων, ξεχνιούνται και μιλούν μεταξύ τους λες και βρίσκονται μόνοι και μόνες, στα σπίτια τους. Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Έτσι έχω στο πιάτο μου ένα έτοιμο και ειλικρινές reality show. Μια αυθεντική πηγή σκέψεων και κοινωνιολογικών παρατηρήσεων. Κοινώς, κουτσομπολιού. Παρατήρησα φέτος λοιπόν, πολλούς έντονους τσακωμούς στα σοκάκια της πόλης. Γκρίνιες, μουρμούρες και μπινελίκια ανάμεσα σε ζευγάρια, φίλους και παρέες. Σκέφτηκα πως οι άνθρωποι πια, ζητούν φίλους, φίλες και σχέσεις απλά και μόνο για να μπορούν να κατηγορούν άλλα άτομα για τα λάθη τους, τα άγχη τους και τα προβλήματά τους. Θέλουν ανθρώπους για να αφήνουν τις ενοχές τους. Δεν εξηγείται αλλιώς, σε περίοδο διακοπών, τόσο ερεθισμένο νευρολογικό σύστημα. Ως συνήθως, αναθεώρησα αργότερα. Σκέφτηκα πως είμαι υπερβολικός. Συμπτώσεις είπα. Χθες όμως, βόλταρα ησύχως στο γύρο της Αρβανιτιάς. Μπροστά μου, κάποια στιγμή, νεαρό ζευγαράκι λίγο πριν τα 30, αγκαλιασμένο. Σκέφτομαι...επιτέλους. Ο πολύς κόσμος έφυγε και η αγάπη αποκαλύφτηκε. Περπατώ το δρόμο μου και περνώντας από μπροστά τους ακούω την κοπέλα να λέει. Θυμάσαι αγάπη μου πέρσι, τέτοιον καιρό; Που κάναμε αυτή τη βόλτα για πρώτη φορά και μου είχες πει πως αν συνεχίσω να γκρινιάζω θα με πέταγες στα βράχια; Μου είχες ανεβάσει την πίεση φουλ τότε. Ευτυχώς φέτος, έστρωσες. Έπειτα έφυγα.