Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2019

Ψώνια στο Άργος

Χριστούγεννα στο Άργος.

Ο Δήμος ανακοινώνει την κατάργηση της ελεγχόμενης στάθμευσης για τις γιορτινές μέρες. Ο εμπορικός σύλλογος αντιδρά και ο Δήμος ακυρώνει την απόφαση. Ο Εμπορικός Σύλλογος υποστηρίζει πως το μέτρο θα προκαλέσει κυκλοφοριακό χάος και δεν θα φέρει περισσότερο κόσμο στο Άργος αλλά ο Δήμος, που έκανε τελικά πίσω, πίστευε πως θα φέρει περισσότερο κόσμο. Ποιόν κόσμο; Από πού; Το Άργος έχει μείνει μόνο του και οι κάτοικοί του αυτοκοιτάζονται εδώ και χρόνια ή κατεβαίνουν Ναύπλιο. Δεν το έχει πάρει χαμπάρι κανείς; Δυσκολάκι... Η πόλη βρίσκεται στην εντατική. Εντός ολίγου χρόνου πεθαίνει. Τα σόου, οι λιμνούλες, τα κολυμβητήρια, οι φωνές, οι δήθεν φοιτητές της ΑΣΠΑΙΤΕ και της Τουριστικής Σχολής, τα λουδοβίκεια πνευματικά κέντρα και οι βλαχοκίτς παπαριές και συμπεριφορές δε σώνουν την κατάσταση. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και εμφανίζεται πάντα όσες ψήφους και να πάρει ο αντίπαλός της.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2019

Μια ασπρόμαυρη βόλτα στο στολισμένο Ναύπλιο

Mεταμεσονύχτια βόλτα Κυριακής στο στολισμένο Ναύπλιο. Τυπικά Δευτέρα αλλά οι βόλτες έχουν το δικό τους ημερολόγιο. Κυριακή λοιπόν.

Από την πλατεία Φιλλελήνων ως το Φάρο, τα 5 Αδέλφια και τις Μπανιέρες, μήτε άνθρωπος, μήτε αμάξι, μήτε κάποια άλλη ψυχή ζώσα πλην φυτών, πετρών και φαντασμάτων. Το Μπούρτζι σβηστό, το μυαλό σβηστό και το κύμα ήσυχο. Κλειστά καφέ και παράθυρα. Σιωπή ωραία.

Στην υπόλοιπη παλιά πόλη λίγες φωνές, σκόρπιες, ελάχιστοι περαστικοί και μοναχικά χριστουγεννιάτικα φώτα.

Σκηνικό ασπρόμαυρο. Σαν οθόνη παλιάς τηλεόρασης.

















Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2019

Δυο πίνακες με το Άργος και το Ναύπλιο παρουσιάζονται στο Ζάππειο

Φωτογραφίες και κείμενο Mario Vagman

 Βρίσκομαι στην Αθήνα και βολτάρω ελευθέρως κατόπιν δημοσιογραφικής αδείας που έδωσα απλόχερα στον εαυτό μου. Σε μια μεσημεριάνη μου βόλτα όμως στο Ζάππειο Μέγαρο, αποφάσισα να διακόψω για λίγο τις διακοπές μου.

 Στο Ζάππειο αυτές τις μέρες φιλοξενείται με ελεύθερη είσοδο για το κοινό μια έκθεση ζωγραφικής με έργα τέχνης που δημοπρατούνται από τον Οίκο δημοπρασιών «Βέργος». 

Τσαρούχης, Μυταράς, Μποστ, Εγγονόπουλος, Γαΐτης και πολλοί ακόμα μεγάλοι καλλιτέχνες έχουν την υπογραφή τους στα έργα που παρουσιάζονται. Ανάμεσά τους δυο έργα που δείχνουν το Ναύπλιο και το Άργος, από το ζωγράφο Antonio Schranz.

 Οι τιμές της δημοπράτησης ήταν υψηλές, δυσκολεύτηκα λίγο, το σκέφτηκα, κοίταξα τη τσέπη μου, έριξα μια ματιά στον τραπεζικό μου λογαριασμό και τελικά... δεν θα σας πω αν τα αγόρασα ή όχι. Βρείτε το μόνοι σας!

Φωτογράφισα και μερικές λεπτομέρειες των έργων. Οι υπεύθυνοι του χώρου δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τη φωτογράφιση. Μου έδωσαν την άδεια κατευθείαν, ας είχαν μεγάλα ονόματα στην έκθεσή τους. Αυτό το τονίζω γιατί πολύ συχνά στην Αργολίδα έχω πάει να φωτογραφίσω εκθέσεις ζωγραφικής ανθρώπων που δε γνωρίζω, ούτε πρόκειται να έχω κάποιο οικονομικό όφελος από αυτή τη φωτογράφιση, το κάνω δηλαδή γιατί απλά γουστάρω, και δέχομαι απαγορεύσεις από τους ίδιους τους δημιουργούς που δε θέλουν καμία δημοσίευση των έργων τους. Λες και είναι οι νέοι Νταλί, Πικάσο και τα σχετικά και δε θέλουν να εκτεθούν. Που αν ήταν, πιστεύω δεν θα είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα γιατί τί σχέση μπορεί να έχει μια φωτογραφία με ένα ολοζώντανο έργο τέχνης που μιλάει μπροστά σου. Μόνο ένα ψώνιο δε μπορεί να το σκεφτεί αυτό, όχι ένας αληθινός καλλιτέχνης.

 Ξεπερνώντας τις ψωνάρες όμως που εκθέτουν κατά καιρούς στα μέρη μας, μερικές φορές με το αζημίωτο, και αφού είπα τον πόνο μου και τον καημό μου, δείτε μερικές λεπτομέρειες των 2 ζωγραφικών έργων.










Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

Εξάρχεια έχουμε γίνει!

Τις τελευταίες ημέρες με πλησιάζουν άνθρωποι όλων των ηλικιών και μου αναφέρουν διαρκώς περιστατικά αγενούς συμπεριφοράς αστυνομικών της Αργολίδας.

Κάτι πουλάκια μου έχουν πει επίσης πως υπάρχουν πια αρκετοί αστυνομικοί από την Αθήνα στα αστυνομικά τμήματα της Αργολίδας. Λογικά το συμπαθές γένος των Αστυνομοτσιμεντόβλαχων νομίζει πως η Αργολίδα είναι παράρτημα των Εξαρχείων και ζηλεύει την πρόσφατη καφρίλα των συναδέλφων τους στην πρωτεύουσα. Δεν πειράζει. Τους συγχωρούμε. Εδώ πιστεύουν οι κανονικοί Τσιμεντόβλαχοι του σαββατοκύριακου πως το τυρί που τρώνε στις ταβέρνες είναι χωριάτικο και το ψάρι φρέσκο. Μέχρι να καταλάβουν οι μεν και οι δε τι συμβαίνει απλά θα γελάμε με τη φάση τους. Παράλληλα, να τώρα που μιλάμε, κάπου στην Αργολίδα, σε άγνωστο και καλά σημείο, πωλείται πρέζα και γυναικείο κορμί με το κιλό. Πρέζα χωριάτικη, σπιτικιά και γυναικείο κορμί εισαγωγής με τη σφραγίδα της Ευρωπαικής Ένωσης και του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Υγιής οικονομία υπό το άγρυπνο βλέμμα των Αστυνομοτσιμεντόβλαχων. Όπως και στα Εξάρχεια.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Ένας φιλήσυχος κάτοικος του παλιού Ναυπλίου

1142.

Το τηλέφωνο για να κάνω ελεύθερα και ανώνυμα τις καταγγελίες μου για τους παραβάτες του αντικαπνιστικού νόμου. Είναι τέλεια η ζωή. Τώρα πια δεν θα καταγγέλω τα μαγαζιά μόνο για τα ντεσιμπέλ της μουσικής, για τα τραπεζάκια, τους θορύβους και τις παράνομες γλάστρες αλλά και για το κάπνισμα. Θα πέφτει το ένα πρόστιμο μετά το άλλο. Θα τα κλείσω όλα. Δεν θα μείνει τίποτα ανοιχτό. Ειδικά τα μαγαζιά που έχουν αντιπαθητικούς θαμώνες ή ιδιοκτήτες που δε χωνεύω. Το όνειρό μου θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Το παλιό Ναύπλιο θα γίνει νεκροταφείο. Μόνο παγωτό θα τρώνε όλοι και όλες και ήσυχα. Χωρίς πολλά γλουρπ-γλουρπ γιατί με ενοχλούν.

Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

4 χρόνια δικασμένος

Ενός λεπτού σιγή για τους καινούριους φοιτητές και τις φοιτήτριες των σχολών του Ναυπλίου που περπατούν ανάμεσά μας αυτές τις μέρες χαμογελαστοί και όλο όρεξη για ζωή, νομίζοντας πως είμαστε κανονική πόλη, με κανονικούς ανθρώπους και πως θα κάνουν εδώ στα μέρη μας τη φοιτητική ζωή που είχαν όνειρο να κάνουν.

Υπομονή ευχόμεθα, λίγη τύχη να μην πέσουν πάνω στους απόλυτους μαλάκες της περιοχής, συνεταιρικό Νetflix και γενικώς γρήγορες ταχύτητες. 4 χρονάκια είναι, θα περάσουν.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Το Παλαμπούρτζι

Tρισδιάστατο έργο της Irini Gogua. Σμάλτο σε γυαλί. Παρουσιάζεται στην πλατεία Τριών Ναυάρχων στο Ναύπλιο μαζί με πολλά άλλα έργα ντόπιων δημιουργών.

Ο μπόμπιρας που κοιτάει ανάμεσα στις γυάλινες επιφάνειες κάτι ανακάλυψε μάλλον. Κάθε Παλαμπούρτζι έχει τελικά το κενό του.



Μόνο ένας μπόμπιρας όμως μπορεί να το βρει.

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

Έκθεση γλυπτών του Γιώργου Παπαδόγγονα στο Τελωνείο Ναυπλίου

Χθες το βράδυ, οι επισκέπτες και οι κάτοικοι του Ναυπλίου συνάντησαν την Έκθεση γλυπτών, σχεδίων και έργων ζωγραφικής του Γιώργου Παπαδόγγονα στο Παλιό Τελωνείο.

 Ο καλλιτέχνης που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, αγάπησε το Ναύπλιο, έκανε την περιοχή χώρο δημιουργικότητας και τέχνης και η κόρη του Λουκία πρόσφερε στο κοινό μερικά από τα έργα του. 

Άλλα του έργα εκτίθενται σε ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σε όλο τον κόσμο.

Κάθε υλικό ήταν αντικείμενο επεξεργασίας για τον καλλιτέχνη αλλά το μέταλλο ήταν το αγαπημένο του.

 Σύντομα θα δοθεί στο κοινό το γλυπτό του πυρπολητή Κανάρη, διαστάσεων 2,40 επί 2,10.


















Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Ναύπλιο, ένας ζωγραφικός πίνακας υπό κατάρρευση

Η κατολίσθηση στο Γύρο της Αρβανιτιάς, σήμερα, 14 Αυγούστου, αποτελεί ντροπή για όλους και όλες.

Η πόλη του Ναυπλίου εδώ και χρόνια χάνει ζωτικά σημεία της. Σημεία συνδεδεμένα με την ιστορία της, την καθημερινότητα, την κουλτούρα και το ύφος της. Ο Γύρος της Αρβανιτιάς, επικίνδυνος πια και αγχωτικός για κάθε περαστικό, ήταν ένα σημείο βόλτας των κατοίκων, ένα σημείο εξομολόγησης, εσωτερικής γαλήνης, ένα σημείο μεγάλων ερώτων, ένα βραδυνό στέκι πιτσιρικάδων.

 

Δεν είναι πια και δε ξέρουμε για πόσο ακόμα δεν θα είναι. Οι ευθύνες πολλές, η εξής μία. Όλοι και όλες είμαστε ένοχοι. Άξιοι της κατάντιας μας. Ντροπή μας.
---------------------
Άρθρο στις 23 Ιουνίου 2018 για την πρώτη κατολίσθηση. Τίποτα δεν άλλαξε. Τίποτα. 

Η είδηση ήταν αναμενομένη. Ήταν ζήτημα χρόνου που λέμε Ένας τεράστιος ογκόλιθος έπεσε χθες το απόγευμα στο Γύρο της Αρβανιτιάς, αμέσως μετά την Καμάρα και ευτυχώς που δε θρηνήσαμε θύματα. Με αυτόν τον τρόπο σφραγίστηκε μια πορεία πολλών ετών που οι Ναυπλιώτες αδυνατούν να δουν ή προσποιούνται πως δεν υπάρχει, ο καθένας για δικούς του λόγους. Η πόλη καταρρέει.



Καταρρέουν εκκλησίες, ιστορικά ενετικά κτίρια, το Μπούρτζι, φυλάκεια στο Παλαμήδι, νεοκλασικά της παλιάς πόλης, το Πι στην παραλία και τώρα ο Γύρος της Αρβανιτιάς. Δίπλα στις καταρρεύσεις στέκει το στοιχειωμένο Τελωνείο της πόλης, η σάπια οροφή του Τριανόν που στάζει κάθε φορά που βρέχει, το αραχνιασμένο και πεταμένο Ξενία στην αρχή της Ακροναυπλίας, η ερειπωμένη και χορταριασμένη πισίνα του Αμφιτρύωνα, η χωματερή της Καραθώνας, η λαδίλα των πυρηνελουργείων και η λίστα δεν τελειώνει. Μήπως έχουν μαζευτεί ήδη πολλά ερείπια; Μήπως προτού καλέσουμε κόσμο να μας επισκεφτεί και να μας αφήσει τα λεφτά του και τις όμορφες εντυπώσεις του, πρέπει πρώτα να νοικοκυρευτούμε; Τί χρειάζεται δηλαδή ακόμα για να νιώσουμε ντροπή; Να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να έχει φύγει το Παλαμήδι από τη θέση του; Το Ναύπλιο δεν είναι μόνο τα καταστήματα της παλιάς πόλης. Δεν είναι μόνο χρήμα, καφεδάκια, παγωτάκια, ταβερνίτσες και ωραίες, ρομαντικές φωτογραφίες. Το Ναύπλιο είναι η αυλή του σπιτιού μας. Το σπίτι μας. Ο καθρέφτης του εαυτού μας που όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια βρίσκεται υπό κατάρρευση. Και αν εμείς έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να γίνει ερείπιο και δεν το παραδεχόμαστε, μαγκιά μας και χαρά μας, και να χαιρόμαστε την καταθλιψάρα μας. Ας κάνουμε όμως και κάτι για τους επόμενους. Πρέπει να ντρεπόμαστε.

Τρίτη, 30 Ιουλίου 2019

Οι μάγισσες του Ναυπλίου (ένα όνειρο θερινής νυκτός)

Πίσω ακριβώς από το μέγαρο της Αστυνομίας στο Ναύπλιο, έχει μόλις χτιστεί ένα τριώροφο κτίριο, ένα θηρίο για το μέγεθος της πόλης, που αποκαλείται ως ο νέος πολιτιστικός της χώρος
Εκθέσεις ζωγραφικής, προβολές, εκθέσεις μικροπραγμάτων, μαθήματα πάσης φύσεως, συζητήσεις, αναζητήσεις και σεμινάρια θα βρίσκονται στο καθημερινό μενού του νέου αυτού χώρου.


Τουλάχιστον έτσι αυτοδιαφημίζεται. Στα εγκαίνια είναι καλεσμένη όλη η πόλη. Μικρά παιδιά, νέοι, γέροι είναι εκεί για να δουν από κοντά το ολόλευκο και μοντέρνο κτίριο με τις στριφογυριστές σκάλες, τις δεκάδες αίθουσες με τους καθρέφτες και να μάθουν επίσης ποιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά. Βρίσκομαι κι εγώ εκεί. Περιπλανιέμαι στα δωμάτια γεμάτος περιέργεια, βλέπω φίλους, γνωστούς και άγνωστους, όλοι τους με μια αίσθηση πρώτης μέρας στο προαύλιο της πρώτης δημοτικού. Δε μου το λένε. Το νιώθω. Σε κάθε αίθουσα βρίσκεται πάντοτε μια γυναίκα. Άγνωστη γυναίκα. Στην πρώτη φάση του ονείρου κατάφερα να περιπλανηθώ σε 10 περίπου αίθουσες και συνάντησα περίπου 10 γυναίκες, όμορφες, ευγενικές και πρόθυμες να σε ξεναγήσουν. Το ενδιαφέρον μου κέντρισε μια αίθουσα εκθέσεων με χιλιάδες γυάλινες σφαίρες, σα μεγάλες γυαλένιες, που μέσα τους έκρυβαν πανέμορφα τοπία. Με πλησιάζει μια κοκκινομάλλα κοπέλα, μου εξηγεί την ιστορία κάθε τοπίου, τους τρόπους κατασκευής των γυάλινων σφαιρών και μετά φεύγει. Από ένα μεγάφωνο ακούγεται η ανακοίνωση πως όλοι οι επισκέπτες και οι επισκέπτριες μπορούν να διανυκτερεύσουν το βράδυ σε κοιτώνες του κτιρίου και να παρακολουθήσουν νυκτερινές περιπλανήσεις σε αίθουσες που ακόμα δεν είχαν ανοίξει. Αίθουσες αποκλειστικά νυχτερινές.  Έρχεται το βράδυ. Αποφασίζω να φύγω. Περπατάω προς το σπίτι μου όταν ξαφνικά βλέπω πάνω από το Παλαμήδι να εκτοξεύονται 6 πράσινα βεγγαλικά ταυτόχρονα. Γυρίζω πίσω μου να δω αν υπάρχει κάποιος μάρτυρας, αν το είδε και κάποιος άλλος αλλά η πόλη είναι άδεια. Με το που στρέφω το βλέμμα μου ξανά στο κάστρο, βρίσκομαι πάλι μέσα στο τριώροφο κτίριο. Κάθομαι σε ένα μεγάλο τραπέζι με πράσινη τσόχα, είναι βράδυ και γύρω από το τραπέζι κόσμος να παρακολουθεί μια κοπέλα με ήρεμη φωνή, μειλήχια φωνή, να ρίχνει κάτι χαρτιά με άγνωστα σχήματα και άγνωστα ονόματα. Φυτεύτηκα εκεί αυτόματα. Γύρω από το τραπέζι. Ο καθένας, η καθεμιά, διάλεγε ένα χαρτί που καθόριζε την αληθινή αλλά κρυμμένη του φύση. Κι έπειτα γελούσε. Ρώτησα τους πάντες αν έφυγα και πως κατέληξα ξαφνικά στο ίδιο μέρος. Η κοπέλα με κοίταξε θυμωμένα, μου είπε πως δεν έφυγα ποτέ και οι πάντες γύρω μου με χαρούμενο ύφος το επιβεβαίωσαν. Φοβήθηκα. Φεύγω και πάλι. Περπατάω προς το σπίτι. Ξανά το ίδιο σκηνικό. 6 πράσινα βεγγαλικά πάνω από το κάστρο και η επόμενη εικόνα μέσα στο τριώροφο κτίριο. Τώρα περπατάω στους διαδρόμους και από απόσταση ασφαλείας παρακολουθώ τί συμβαίνει σε κάθε αίθουσα. Ο φόβος μεγαλώνει. Οι γυναίκες, οι υπεύθυνες, έτσι όπως φαίνονται στα μάτια μου από λίγο μακριά, έχουν έντονο βλέμμα αλλά ήρεμο. Επιβλητικό. Μιλούν αργά, δεν τις ακούω, συμβουλεύουν με συγκατάβαση και ύφος κατανόησης.  Το πλήθος μαγεμένο υπνωτίζεται. Κανείς δε δείχνει πως θέλει να φύγει. Κανείς και καμία δε θυμάται να φύγει. Η πόλη είναι άδεια. Το κτίριο όμως, σε κάθε του σπιθαμή, γεμάτο με μια χαρούμενη αφέλεια που θυμίζει λοβοτομή.  Οι γονείς έχουν αφήσει τα παιδιά στην τύχη τους. Σε άλλο σημείο του κτιρίου. Τα ζευγάρια έχουν αφήσει το ταίρι τους επίσης. Οι μάγισσες δείχνουν να συντονίζουν με αυτοπεποίθηση τους εγκεφάλους και να τους κατευθύνουν. Δε γνωρίζω που. Δε γνωρίζω γιατί. Αλλά φοβάμαι πολύ. Η ομιλία είναι το κλειδί, σκέφτηκα. Φεύγω και πάλι. Περπατώ προς το σπίτι αλλά αυτή τη φορά είμαι ζωσμένος με εκρηκτικά.

Τα έφτιαξα μόνος μου. Τα βρήκα σε ένα κατάστημα της πόλης που πουλά τα πάντα. Τα πήρα χωρίς να πληρώσω. Δεν υπήρχε κανείς για να πληρώσω.  Έπειτα στέκομαι σε ένα παγκάκι και κοιτάω επίμονα το κάστρο. Βλέπω τα 6 πράσινα βεγγαλικά. Με οδηγούν στο δεύτερο όροφο του κτιρίου σε μια τεράστια αίθουσα. Τεράστια. Μεγαλύτερη και από το ίδιο το Ναύπλιο. Εκεί οι γυναίκες ψιθυρίζουν κάτι ακατανόητα σε μορφή τελετής από τη μια πλευρά και από την άλλη, όλος ο κόσμος ακίνητος να χαμογελάει σε στάση προσοχής. Εγώ στη μέση του πλήθους αγχωμένος. Έντρομος. Μια γυναίκα πλησιάζει προς το μέρος μου. Δε με κοιτάει αλλά το νιώθω πως εμένα ψάχνει. Νιώθω πως αν μου μιλήσει θα χάσω κι εγώ τα λογικά μου. Αυτοαναφλέγομαι. Δεν προλαβαίνω να δω την έκρηξη αλλά ξυπνάω χαρούμενος. Με μια χαρούμενη αφέλεια. Σα λοβοτομή.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019

Ο φτωχούλης του Θεού - Ένας αποχαιρετισμός στον Σωκράτη Κωνσταντίνου

Σε κάθε πόλη, σε κάθε τόπο, υπάρχουν άνθρωποι αθόρυβοι
Κυκλοφορούν ανάμεσα στο πλήθος ήσυχα και διακριτικά.  Φαίνονται ιδιότροποι, απόμακροι αλλά ταυτόχρονα ευγενικοί. Μάλλον ακίνδυνοι. Ο Σωκράτης, που σήμερα βρέθηκε νεκρός μέσα στην κάμαρά του, στην Πρόνοια Ναυπλίου, ήταν ένας από αυτούς τους μακρινούς ανθρώπους. Ο Σωκράτης ο Ελάχιστος, όπως ανέφερε στο αποχαιρετιστήριο κείμενό του ο πάτερ Διονύσης Ταμπάκης. Είναι ο «ελάχιστος», ο πιο τιποτένιος, ο πιο καταφρονεμένος σε τούτον τον κόσμο.


Μέσα στους δικούς του περιπατητικούς ρυθμούς, αργόσυρτους και σκεπτικούς, μέσα σε σκέψεις δικές του και μόνο, ο μαστρο-Σωκράτης έμοιαζε με ένα μικρό ενοχικό παιδί με σκυμμένο κεφάλι που περιπλανιόταν σε κόσμο αλλόκοτο. Ένα νεύμα ήταν αρκετό για να χαιρετηθείς μαζί του. Ένα νεύμα για να σιγουρευτείς πως υπάρχεις. Ένα νεύμα που μόλις στρεφόταν πάνω σου, αργά και ντροπαλά, ήταν αρκετό για να καταλάβεις όλα τα λάθος άγχη της ζωής. Γιατί ο Σωκράτης χωρίς να το ξέρει ήταν ένα πρότυπο, ένας δείκτης, μιας άλλης ζωής. Ένα σακαταμένο μηχανάκι, ένα τρίκυκλο και μια κάμαρα ήταν πάντοτε αρκετά γι΄αυτόν. Ο Σωκρατάκος, ο Μαγκουρίνος για τους πολλούς, δεν ήταν τελικά τρελός. Είχε απλά την τύχη να γεννηθεί, να ζήσει και να πεθάνει αθώος. Και χαιρόμαστε πολύ που τίμησε με την παρουσία του όλους εμάς τους ενόχους.  Είναι σίγουρο πια, τώρα που δεν θα περπατάει δίπλα μας, πως θα καταφέρουμε κάποτε να κλέψουμε κάτι ελάχιστο από την αθωότητά του. Το έχουμε μεγάλη ανάγκη.

 Καλό του ταξίδι.


Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

Πάμε να βρούμε δράκους

Σε μια γειτονιά του Ναυπλίου παίζουν μερικά παιδάκια. Περίπου 7 ως 10 χρονών. Ένα κοριτσάκι κρατάει ένα ασύρματο. Ξαφνικά το ασύρματο χτυπάει. Το κοριτσάκι σηκώνει την κεραία, πατάει ένα κουμπί και απαντά. Παρακαλώ. Ήταν η μαμά της. Βράδιασε της λέει. Έλα στο σπίτι. Όχι ρε μαμά. Δε θέλω να έρθω. Παίζουμε εδώ τώρα. Παίζουμε στα φώτα. Δεν πάμε στα σκοτάδια. Αν βγουν από τα σκοτάδια τίποτα δράκοι θα τρέξουμε. Μη φοβάσαι. Η μαμά πείθεται. Το κοριτσάκι κλείνει το ασύρματο και φωνάζει στην ομάδα με τσιριχτή φωνή. Ωραία, πάμε να βρούμε δράκους.


Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

Όλα νερό

Οι απολογισμοί, οι εσωτερικοί μονόλογοι και οι αμφιβολίες εξατμίζονται στις υψηλές θερμοκρασίες. Έφτασε η εποχή που μένουμε μόνο με το σώμα μας. Έφτασε η εποχή που πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Άλλωστε το διαπεραστικό φως της ημέρας και η επίμονη ζέστη της νύχτας δε μπορούν να κρύψουν τίποτα. Όλα διάφανα. Όλα νερό.


Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

Πως να αποφύγετε υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους

Βλέπεις από μακριά υποψήφιο δημοτικό σύμβουλο. Ξέρεις πως θα σου σπάσει τ' αρχίδια. Τί κάνεις; Αιφνιδιασμό. Τον πλησιάζεις εσύ πρώτα, του λες φίλε ή φίλη, εσένα θα ψηφίσω γιατί δεν έχω κάποιον άλλον ή άλλη και γενικά χέστηκα για τη φάση. Αυτό το χέστηκα για τη φάση είναι βασικό καθώς οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι, ασχέτως με αυτά που λένε, ψήφους αδιάφορων κοπαδιών κυνηγάνε. Συνεχίζεις λοιπόν. Έχεις κανά δικό σου ή δική σου να βάλω 2 σταυρούς μη πάει μονοκούκι το ψηφοδέλτιο; Τα παίζει αυτός ή αυτή, χαίρεται, νιώθει τη κοινωνική αναβάθμιση που θέλει, και σου λέει πάντα έναν ή μία ακόμα, γιατί οι δημοτικοί σύμβουλοι λειτουργούν μόνο με συμμαχίες. Ανταλλάσσουν προβατάκια κοινώς. Λες ευχαριστώ και φεύγεις. Ούτε ένα λεπτό δε διαρκεί το σκηνικό. Το έχω κάνει ήδη σε καμιά πενηνταριά και πιάνει.

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2019

Ψηφίζω Βαγγέλη Μπουγιώτη - Ο μοναδικός υποψήφιος χωρίς όραμα


Δημοτικές Εκλογές Ναυπλίου, 1998 και 2002
Ένας υποψήφιος διαφορετικός από όλους. Ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος χωρίς όραμα.
Φίλος με τους φίλους και τους γνωστούς αλλά εχθρός με τους εχθρούς. Ένας άνθρωπος χορτασμένος από οράματα. Ένας προφήτης... Γατάκια.


Τετάρτη, 1 Μαΐου 2019

Έκθεση με γκραβούρες του Ναυπλίου από την Κατερίνα Μπεκιάρη στο Βουλευτικό - Φωτογραφίες


Σε ένα ΄΄χρονικό του χρόνου΄΄ συμμετέχουν οι επισκέπτες της έκθεσης γκραβούρας του Ναυπλίου που συμβαίνει έως και την Κυριακή 5 Μαΐου στην αίθουσα του Βουλευτικού
Η πόλη παρουσιάζει …όλα τα μυστικά της μέσα από γκραβούρες και φωτογραφίες που απεικόνισαν ξένοι (κυρίως Γερμανοί) περιηγητές, οι οποίοι έδωσαν ανάγλυφη την απήχηση των πολιτισμών, των επιδράσεων, της αρχιτεκτονικής και της λαογραφίας της εποχής. Οι πρωτότυπες γκραβούρες βρίσκονται στο Μουσείο του Μονάχου. 

 Η πόλη παρουσιάζει …τη συνέχειά της και την διατήρηση του ύφους που την φέρουν να κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην σύγχρονη ελληνική Ιστορία. Χαρακτηριστικά κτήρια, πλατείες, κρήνες, κάστρα και ντάπιες θυμίζουν σε κάποιους επισκέπτες και πληροφορούν κάποιους άλλους ότι η Ιστορία πάντοτε γράφεται στηριγμένη στο παρελθόν της… και στο Ναύπλιο ανήκει αυτό το ιστορικό προνόμιο… να έχει ένα καταλυτικό για την σύγχρονη Ελλάδα παρελθόν…

Έκθεση αντιγράφων γκραβούρας  που φιλοτέχνησε η ζωγράφος και αγιογράφος κυρία Κατερίνα Μπεκιάρη.