Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Φωτογραφικό αφιέρωμα στο ερειπωμένο εργοστάσιο του Πελαργού

To παλιό εργοστάσιο του Πελαργού στέκει ερειπωμένο στο δρόμο Νέας Κίου και Ναυπλίου
Το κτίριο και ο χώρος γύρω του ανήκει στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών ΡΕΑ.  Βρέθηκα εκεί λίγο μετά τη Λελέκιο Φιέστα του καλοκαιριού. Μια εκδήλωση που αποδεικνύει κάθε χρονιά πως το παλιό εργοστάσιο αυτό είναι ένας αληθινός θησαυρός για την περιοχή που αν αξιοποιηθεί θα προσφέρει πολλά στον πολιτισμό και την επισκεψιμότητα όλου του νομού. Εκτός όμως από τη Λελέκιο Φιέστα, ένα ή δυο εκδηλώσεις του Μορφωτικού Συλλόγου Νέας Κίου και κάποιες σκόρπιες εκδηλώσεις, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, ο Πελαργός μοιάζει στοιχειωμένος και μόνος. Γιατί; Άραγε μας περισσεύουν πολιτιστικοί χώροι στην Αργολίδα και αδιαφορούμε άπαντες; Ένας τόσο μεγάλος χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει όλους μα όλους τους πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους της Αργολίδας, πως είναι δυνατόν να προκαλεί αδιαφορία;











































 Ο Σωκράτης Μάλαμας, πριν από ακριβώς 3 χρόνια, στην πρώτη του εμφάνιση στη Λελέκιο Φιέστα, είχε πει πως ο χώρος του θυμίζει πολύ τον παλιό Μύλο της Θεσσαλονίκης, έναν πολυχώρο που έγραψε ιστορία. Και όντως ο Πελαργός μπορεί να γίνει ένας εξαιρετικός πολυχώρος τέχνης και ιστορίας. Μουσεία, εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εντός και εκτός συνόρων της Αργολίδας, παιχνίδια, εκπαιδευτικές δράσεις, μαθήματα και ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο νους των πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής, μπορεί να γίνει.

  Μια συνδιαχείριση όλων των συλλόγων θα ήταν ένα καταπληκτικό παράδειγμα και θα αποκτούσε πανελλήνια εμβέλεια.  Όλα τα παραπάνω όμως χρειάζονται σχέδιο, οργάνωση, συνεργασία και κυρίως φαντασία και οράματα. Και φυσικά συνεννόηση με τον ιδιοκτήτη του χώρου που πρέπει κάτι να κερδίζει για να μην πει στον πειρασμό να το πουλήσει. Θα ήταν ένα έργο ουσίας που θα αναβάθμιζε αυτόματα την περιοχή. Ένα παράδειγμα για όλη την Ελλάδα. Είμαστε ικανοί να το κάνουμε ή θα συνηθίσουμε γύρω μας τα στοιχειωμένα κτίρια;

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Σε κάποιο χωριό της Αργολίδας

Σε κάποιο χωριό της Αργολίδας, ορεινό και ολιγοκατοίκητο, 20 κάτοικοι το πολύ, κυρίως γερόντια, ώρα μεσημεριανή, μπαίνει στο καφενείο του χωριού ένας νεαρός Ναυπλιώτης.

Χαιρετάει τα γερόντια, τα γερόντια τον χαιρετούν βαριεστημένα κι ελαφρώς μίζερα κι έπειτα κάθεται σ' ένα τραπεζάκι. Περιμένει κάποιον φίλο για λόγους επαγγελματικούς. Η ώρα περνούσε και ο φίλος δεν ερχόταν. Τι να κάνει ο νεαρός, προσπαθεί να ξεκινήσει διάλογο με έναν παππού. Τί κάνεις παππού; Του λέει. Καλά, λέει ο παππούς. Πώς περνάτε τη μέρα σας εδώ; Ξαναρωτάει ο νεαρός θέλοντας να επικοινωνήσει βαθύτερα. Τί να σου πω αγόρι μου...του λέει. Εμείς εδώ, ξυπνάμε πρωί-πρωί, πλενόμαστε, ξυριζόμαστε, πίνουμε έναν γρήγορο καφεδάκο, βγαίνουμε έξω, περπατάμε προς το καφενείο και πάντα, μα πάντα, περνάμε από την εκκλησία του χωριού και χαζεύουμε τα κηδειόχαρτα. Γιατί χαζεύετε τα κηδειόχαρτα; Ρωτάει ο αφελής Ναυπλιώτης.

 Γιατί θέλουμε να σιγουρευτούμε πως είμαστε ακόμα ζωντανοί, απαντάει ο παππούς.