Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Δυο καταραμένα φαντάσματα βολτάρουν στο αποκριάτικο Ναύπλιο


Κυριακή βράδυ, γύρω στις 9 και κάτι
Δυο καταραμένα φαντάσματα βολτάρουν σε όλο το Ναύπλιο. Τα συναντώ τυχαία στην πλατεία Συντάγματος. Με πλησιάζουν και μου ψιθυρίζουν κάτι τρομακτικά. Τους απαντάω στο πληθυντικό καθότι δύο. Εκνευρίζονται.
'
'Είμαι το πνεύμα των ημερών, μου λένε. Ένα και μοναδικό. Είμαι η διπλή, η κρυμμένη προσωπικότητα όλων των ανθρώπων που αποκαλύπτουν τις Απόκριες και τον υπόλοιπο χρόνο προσποιούνται πως δεν έχουν''

Έπειτα με ακολουθούν παντού. Μου επιτρέπουν να τα φωτογραφίσω μπροστά στους αποκριάτικους στολισμούς, σε δρόμους και στενά ενώ ταυτόχρονα πλησιάζουν αμέριμνους ανθρώπους και τους ψιθυρίζουν κάτι τρομακτικά. Το κάνουν και σε μένα που και που αλλά δεν πρόκειται να πω τι τρομακτικά μου αποκάλυψαν για τον κρυμμένο μου εαυτό. Στο τέλος είπαμε καληνύχτα και αυτά συνέχισαν τη βόλτα τους. Θα μείνουν εδώ μέχρι την άλλη Κυριακή. Εύχομαι να τα συναντήσετε κι εσείς. Θα μάθετε πολλά...









Τρίτη, 6 Φεβρουαρίου 2018

Όταν αρκεί να είσαι χώμα

Γουστάρω πολύ τη βροχή.

Η βροχή είναι παρεξηγημένη. Ποιητές, στιχουργοί, ζωγράφοι και άλλες ευαίσθητες ψυχές ανά τους αιώνες της έχουν δώσει μια μεγαγχολία, μια θλίψη και κυρίως μια εσωστρέφεια. Η βροχή όμως είναι άλλο πράγμα. Η βροχή απλά ξεπλένει και ταυτόχρονα ποτίζει. Τίποτα περισσότερο. Ξεπλένει σκέψεις, διώχνει όλα τα ανούσια και βασανιστικά και ποτίζει με νέα σχέδια το μέλλον μας. Η βροχή είναι το όνειρο του καιρού και του χρόνου. Αρκεί να είσαι χώμα.