Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

Φωτογραφικό αφιέρωμα στο ερειπωμένο εργοστάσιο του Πελαργού

To παλιό εργοστάσιο του Πελαργού στέκει ερειπωμένο στο δρόμο Νέας Κίου και Ναυπλίου
Το κτίριο και ο χώρος γύρω του ανήκει στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών ΡΕΑ.  Βρέθηκα εκεί λίγο μετά τη Λελέκιο Φιέστα του καλοκαιριού. Μια εκδήλωση που αποδεικνύει κάθε χρονιά πως το παλιό εργοστάσιο αυτό είναι ένας αληθινός θησαυρός για την περιοχή που αν αξιοποιηθεί θα προσφέρει πολλά στον πολιτισμό και την επισκεψιμότητα όλου του νομού. Εκτός όμως από τη Λελέκιο Φιέστα, ένα ή δυο εκδηλώσεις του Μορφωτικού Συλλόγου Νέας Κίου και κάποιες σκόρπιες εκδηλώσεις, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, ο Πελαργός μοιάζει στοιχειωμένος και μόνος. Γιατί; Άραγε μας περισσεύουν πολιτιστικοί χώροι στην Αργολίδα και αδιαφορούμε άπαντες; Ένας τόσο μεγάλος χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει όλους μα όλους τους πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους της Αργολίδας, πως είναι δυνατόν να προκαλεί αδιαφορία;











































 Ο Σωκράτης Μάλαμας, πριν από ακριβώς 3 χρόνια, στην πρώτη του εμφάνιση στη Λελέκιο Φιέστα, είχε πει πως ο χώρος του θυμίζει πολύ τον παλιό Μύλο της Θεσσαλονίκης, έναν πολυχώρο που έγραψε ιστορία. Και όντως ο Πελαργός μπορεί να γίνει ένας εξαιρετικός πολυχώρος τέχνης και ιστορίας. Μουσεία, εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εντός και εκτός συνόρων της Αργολίδας, παιχνίδια, εκπαιδευτικές δράσεις, μαθήματα και ό,τι μπορεί να σκεφτεί ο νους των πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής, μπορεί να γίνει.

  Μια συνδιαχείριση όλων των συλλόγων θα ήταν ένα καταπληκτικό παράδειγμα και θα αποκτούσε πανελλήνια εμβέλεια.  Όλα τα παραπάνω όμως χρειάζονται σχέδιο, οργάνωση, συνεργασία και κυρίως φαντασία και οράματα. Και φυσικά συνεννόηση με τον ιδιοκτήτη του χώρου που πρέπει κάτι να κερδίζει για να μην πει στον πειρασμό να το πουλήσει. Θα ήταν ένα έργο ουσίας που θα αναβάθμιζε αυτόματα την περιοχή. Ένα παράδειγμα για όλη την Ελλάδα. Είμαστε ικανοί να το κάνουμε ή θα συνηθίσουμε γύρω μας τα στοιχειωμένα κτίρια;

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2018

Σε κάποιο χωριό της Αργολίδας

Σε κάποιο χωριό της Αργολίδας, ορεινό και ολιγοκατοίκητο, 20 κάτοικοι το πολύ, κυρίως γερόντια, ώρα μεσημεριανή, μπαίνει στο καφενείο του χωριού ένας νεαρός Ναυπλιώτης.

Χαιρετάει τα γερόντια, τα γερόντια τον χαιρετούν βαριεστημένα κι ελαφρώς μίζερα κι έπειτα κάθεται σ' ένα τραπεζάκι. Περιμένει κάποιον φίλο για λόγους επαγγελματικούς. Η ώρα περνούσε και ο φίλος δεν ερχόταν. Τι να κάνει ο νεαρός, προσπαθεί να ξεκινήσει διάλογο με έναν παππού. Τί κάνεις παππού; Του λέει. Καλά, λέει ο παππούς. Πώς περνάτε τη μέρα σας εδώ; Ξαναρωτάει ο νεαρός θέλοντας να επικοινωνήσει βαθύτερα. Τί να σου πω αγόρι μου...του λέει. Εμείς εδώ, ξυπνάμε πρωί-πρωί, πλενόμαστε, ξυριζόμαστε, πίνουμε έναν γρήγορο καφεδάκο, βγαίνουμε έξω, περπατάμε προς το καφενείο και πάντα, μα πάντα, περνάμε από την εκκλησία του χωριού και χαζεύουμε τα κηδειόχαρτα. Γιατί χαζεύετε τα κηδειόχαρτα; Ρωτάει ο αφελής Ναυπλιώτης.

 Γιατί θέλουμε να σιγουρευτούμε πως είμαστε ακόμα ζωντανοί, απαντάει ο παππούς.


Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Τι άκουσε ο Κολοκοτρώνης στη συνέλευση πολιτών - Αναλυτικό ρεπορταζάκι

Aρνητική στο σχέδιο ανάπλασης του πάρκου Κολοκοτρώνη, όπως κατατέθηκε από τη Δημοτική Αρχή, ήταν η συντριπτρική πλειοψηφία των πολιτών που πήρε μέρος χθες στη συνέλευση πολιτών.


Αν και στη συνέλευση δεν κρατήθηκαν πρακτικά, αν και δεν έγινε καμία απολύτως ψηφοφορία, αν και όλα τελείωσαν με την απλή διαβεβαίωση του Δημάρχου πως όλες οι απόψεις θα ληφθούν υπόψιν, αν και κάποιος θα μπορούσε να θεωρήσει αυτή τη συνέλευση μια φαρσοκωμωδία, το αποτέλεσμα είναι ένα. Ο κόσμος που συμμετείχε δεν θέλει σε καμία περίπτωση την Ανάπλαση του Πάρκου, όπως κατατέθηκε και πέρασε από την πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου.  Αυτό φάνηκε τόσο από τους ομιλητές που στη μεγάλη τους πλειοψηφία κράτησαν αρνητική στάση και επιχειρηματολογία όσο και από τα γιουχαίσματα που ακούγονταν - εντός δημοκρατικών ορίων -σε όσους προσπάθησαν να υπερασπιστούν τη μελέτη που κατατέθηκε. Παρόλα αυτά, κανείς δεν ήταν αρνητικός σε μια ήπια ανάπλαση του πάρκου.
  • Παγκάκια που λείπουν είναι απαραίτητα
  • Κοπή άρρωστων δέντρων και αντικατάστασής τους
  • Αντικατάσταση ποτιστικών που δε λειτουργούν αυτή τη στιγμή
  • Οργάνωση δημοτικής υπηρεσίας που θα ειδικεύεται στην κηποτεχνία
  • Πολιτιστικές εκδηλώσεις στο χώρο του πάρκου
  • Δημιουργία λαχανόκηπου και τοποθέτηση φυτών, αρχαίων, σπάνιων και άλλων σε διάφορα σημεία του πάρκου
  • Αντικατάσταση χαλικιών
Όλα τα παραπάνω είναι κάποια σημεία από τις προτάσεις που ακούστηκαν για μια ήπια ανάπλαση και ανάδειξη του Πάρκου Κολοκοτρώνη. Πολύ μακριά βέβαια από τη βίαιη πλακόστρωσή του και την αλλαγή της ιστορικής φυσιογνωμίας του, όπως προβλέπει η μελέτη του Δήμου, προσβάλλωντας το αρχιτεκτονικό έργο και την παρακαταθήκη του Δημήτρη Πικιώνη. Ευτυχώς, όπως ακούστηκε και υποννοήθηκε, η μελέτη προσκρούει στις αρχαιολογικές υπηρεσίες και είναι αρκετά πιθανό και σωτήριο για το Ναύπλιο, να μην υλοποιηθεί, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της. Στη συνέλευση μίλησαν ο Δήμαρχος Ναυπλιέων, Δημήτρης Κωστούρος, ο μηχανικός του Δήμου Δημήτρης Ξυπολιάς, ο Χρήστος Γραμματικόπουλος, ο Δημοσθένης Δρούγκας, ο Μπάμπης Αντωνιάδης, ο Γιώργος Πινάτσης, ο Παναγιώτης Αναγνωσταράς και ο Μανώλης Περράκης.  Μερικά ευτράπελα που δήλωσε ο μηχανικός του Δήμου και αυτός που ανέλαβε να παρουσιάσει σύντομα τη μελέτη, ο κύριος Δημήτρης Ξυπολιάς.
  • Το πάρκο δεν έχει, όπως είναι, ξεκάθαρη είσοδο
  • Δεν έχεις που να σταθείς στο πάρκο
  • Αλλά τα πολλά παγκάκια χαλάνε την αισθητική του πάρκου
Μίλησαν επίσης και κατέθεσαν τις αρχαιολογικές απόψεις τους, ο αρχαιολόγος Χρήστος Πιτερός και η Διευθύντρια της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας, Άλκηστις Παπαδημητρίου. Σημαντική ήταν επίσης η συμβολή κατοίκων στη συζήτηση. Ο κ. Κατσαρός, ο κ. Τριανταφύλλου, η κα Νανοπούλου, ο κ. Κοϊνης, και ο κ. Καραμπής, εξέθεσαν τις απόψεις τους και ξεκάθαρα τάχθηκαν εναντίον της συγκεκριμένης μελέτης.

Ένταση προκλήθηκε, όταν το λόγο πήρε ο κ. Ευάγγελος Ντάνης, που υπερασπίστηκε σε μεγάλο βαθμό τη μελέτη. Τα πνεύματα οξύνθηκαν μέσω βοής του πλήθους αλλά ήταν χρήσιμος για τη συνέλευση καθώς έγινε ξεκάθαρο πως ο κόσμος που μαζεύτηκε χθες το απόγευμα στο πάρκο, δεν έβλεπε με καθόλου θετικό μάτι την επιπόλαιη κίνηση του Δήμου Ναυπλιέων για την ανάπλαση του πάρκου. Λόγω άμεσης ανάγκης να ενταχθεί στη χρηματοδότηση, έγιναν όλα τόσο βιαστικά. Έτσι ειπώθηκε. Αν και κατά τη διάρκεια της συνέλευσης έγινε φανερό πως η μελέτη ήταν στα χέρια της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου 2 μήνες περίπου πριν την καταληκτική ημερομηνία. Αν και επίσης, το Πράσινο Ταμείο, κάθε χρόνο δίνει χρήματα για τέτοιες αναπλάσεις.

 Αν και ο Δήμος Ναυπλιέων έχει εγκαταλείψει εδώ και δεκαετίες, μελέτη ανάπλασης του 1986.

  Αχ, ρε Θοδωρή...Πως δεν πήρες το άλογο εχθές να φύγεις μακριά και να μην ξαναγυρίσεις ποτέ.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Για να μην κάνεις σχολικές κοπάνες στο Ναύπλιο

Κάποιοι υπεύθυνοι στα Γενικά Λύκεια του Ναυπλίου σκέφτηκαν μια φανταστική ιδέα για να αποφεύγονται οι κοπάνες των μαθητών και γενικότερα η απομάκρυνσή τους από το προαύλιο.

Τα κάγκελα επί της οδού Συγγρού, απέναντι από το Ταχυδρομείο, τα μόνα κάγκελα με κάθετη σιδεριά στη μέση για να μπορείς να σκαρφαλώσεις άνετα, πασαλείβονται κάθε πρωί με λάδια. Με λάδια κανονικά. Έτσι οι μαθητές γλιστράνε, πέφτουν και κυρίως λερώνονται. Και δεν τα χρησιμοποιούν. Και δεν κάνουν κοπάνες τα μαλακισμένα. Γαμάτο;

Φήμες πάντως λένε, πως μόλις μαθητές καταφέρουν να αντιμετωπίσουν αυτό το εμπόδιο, θα τοποθετηθεί στη θέση του λαδιού, πίσσα, πούπουλα και καρφιά. Ο συλληφθείς μαθητής με κολλημένη πίσσα στα χέρια ή τρύπημα από καρφί θα τιμωρείται με υποχρεωτικό εκκλησιασμό κάθε Κυριακή. Οι φήμες αυτές πάντως ελέγχονται ως ανακριβείς και υπερβολικές. Προς το παρόν τουλάχιστον.


Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Ένα σιδερένιο ψάρι στέκεται στο λιμάνι του Ναυπλίου

Το Ψάρι του Ναυπλίου κατασκευάστηκε από τον γλύπτη Γιώργο Μέγκουλα.

Είναι φτιαγμένο από πεταμένα μέταλλα, απομεινάρια θερμοσίφωνα και άλλα υλικά και είχε εκτεθεί σε δημόσιο χώρο στο λιμάνι του Ναυπλίου την δεκαετία του 80.





 Κείμενο του δημιουργού

 Ο Νταλί, που κάποτε θαύμαζα γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο πως περιφρόνησε πολύ νωρίς τον θεό, το Νίτσε, μα πρώτα απ'όλα την πατρική φιγούρα αν και μέσω αυτού έφτασε ο Ζαρατούστρα στα χέρια του. Ενστερνίστηκα και εγώ πολύ νωρίς αυτές τις απόψεις χωρίς πολύ σκέψη στην εφηβική μου ηλικία. Ο διαχωρισμός της εφηβικής ηλικίας επήλθε των εξομολογήσεων του Ρουσό, τον 18ο αιώνα και έγινε πλέον ξεκάθαρος μετά την αστικοποίηση, την βιομηχανική επανάσταση και την υποχρεωτική παιδεία. Η οικογένεια είναι η πρώτη κοινωνική ομάδα που εντασσόμαστε χωρίς άλλη επιλογή. Η πατρική φιγούρα, ιδιαίτερα στις πατριαρχικές κοινωνίες είναι η πρώτη μορφή εξουσίας που γνωρίζει το άτομο. Λογικό επακόλουθο είναι η αμφισβήτηση αυτής της φιγούρας κατά την διάρκεια της εφηβείας στον μοντέρνο τρόπο ζωής. Αυτό έκανα και εγώ πολύ νωρίς και μάλιστα σε ακραίο βαθμό. Προσπάθησα να ενταχθώ σε άλλες ομάδες δίχως αρχηγούς, το Χιπ Χοπ, το σκέιτ, την αναρχία, μα ήταν μάταιο. Πάντα κάποιος προσπαθεί να επιβάλει την άποψη του και όχι πάντα με κακές προθέσεις αλλά αυτό με έφερε σε απόγνωση οπότε αφοσιώθηκα στην τέχνη χαμένος στα συμπλέγματα της εφηβείας. Η ενηλικίωση μου ακολούθησε την εγκατάλειψη της οικογενειακής στέγης. Έριξα ''μαύρη πέτρα'' πίσω μου. Απαρνιόμουν τον θεσμό της οικογένειας σε τέτοιο βαθμό που όταν με ρωτούσαν γνωστοί για τους γονείς απέφευγα να απαντήσω και ζούσα σαν ορφανός ''Μόρισον'' μη χέσω. Οι δικοί μου πρέπει να ήταν πολύ στεναχωρημένοι αυτή την περίοδο. Οι γονείς δεν είναι αρκετοί στα μάτια των εφήβων και συμβολίζουν την καταπίεση ιδιαίτερα για όσους βιάζονται να μεγαλώσουν και είναι αναμενόμενο. Η ευγνωμοσύνη απέναντι στην οικογενειακή εξουσία, η συγχώρεση και η ευχαριστία είναι πιο δύσκολη διαδικασία απ΄την εφηβική ''επανάσταση''. Η αναζήτηση μου στην νεαρή εφηβεία για το παρελθόν, τον Μάη του 68, τους χίπις και όσα οι γονείς μου έζησαν με έφεραν σε ακόμη πιο μεγάλη αμηχανία. Για όλα όσα πίστευα ενστικτωδώς είχαν και αυτοί κάποτε παλέψει αλλά αυτό δεν έφερε ειρήνη ανάμεσα μας, η επιταγή των χρόνων μου και η ρήξη των γενεών ήταν ισχυρότερη ανάγκη. Τα περισσότερα συμπλέγματα στην ενήλικη ζωή οφείλονται, θεωρώ, σε αυτή την δυσκολία. Ακόμη χειρότερη είναι βέβαια η κατάσταση για όσους δεν κατάφεραν να χειραφετηθούν κατά την διάρκεια της εφηβείας και αυτό είναι κάτι που παρατηρείται σε μεγάλο βαθμό στην Μεσόγειο και αυτό έχει αντίκτυπο και σε έναν ''μάκρο'' χαρακτήρα ανωριμότητας κοινωνικών συνόλων και αποφάσεων. Οι συμπλεγματικοί ενήλικες, οι ζηλόφθονες, όσοι κατηγορούν εξωγενείς παράγοντες για την μη επίτευξη των στόχων τους και σε πιο ακραίες περιπτώσεις βλάπτουν τους συνανθρώπους τους, φτάνουν σε σημείο ακόμα και μαχαιρώσουν πισώπλατα φίλους τους για να ανέβουν και στην συνέχεια υποκρίνονται πως αγωνίζονται για το κοινό καλό αλλά με έναν βαθύτατο εγωισμό που έχει σκοπό καθαρά γαλονό-θηρικό, είναι αυτοί που είτε δεν χειραφετήθηκαν ποτέ είτε δεν συγχώρεσαν ποτέ την πατρική φιγούρα. Ίσως αν είχα διαβάσει λίγο ψυχολογία πέρα από χαζομάρες του εμπορίου να μπορούσα να τεκμηριώσω καλύτερα τις παραπάνω απόψεις αλλά η ζωή είναι πολύ μικρή για να διαβάσεις τον Λακάν και τον Γκουαταρί. Είμαι πολύ τυχερός που έζησα τα παιδικά μου χρόνια πλάι σε έναν γλύπτη αν και είναι απ'τους πιο αδικημένους που γνωρίζω. Είμαι παράλληλα περήφανος γιατί εως τώρα δεν χρησιμοποίησα ποτέ τίποτα παραπάνω απ`τις γνώσεις που μου παρέδωσε ο πατέρας μου για να ανέλθω στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι. Ήταν ένας και απ'τους λόγους εκτός απ'την γκραφιτάδικη καγκουριά που έκρυβα την ταυτότητα μου. Αν και πιθανότερο ήταν αν χρησιμοποιούσα το όνομα του πατέρα μου να έφερνε αρνητικά αποτελέσματα λόγο της ιδιοσυγκρασίας του. Οπότε μπορώ να λέω ότι εως τώρα ότι έχω καταφέρει, αν έχω καταφέρει κάτι, είναι με το ''σπαθί'' μου. Ανάμεσα μας σίγουρα υπήρχε ένας ανταγωνισμός που οφειλόταν στα συμπλέγματα και των δυο μας. Αυτό όμως πλέον αποτελεί παρελθόν. Και ενώ είχα σκοπό να τον ξεπεράσω κατάλαβα πως αυτό είναι μάταιο. Η άδεια του αλλά και η διάθεση μου να επιζωγραφίσω το σκουριασμένο, ξεχασμένο ψάρι που είχε φιλοτεχνήσει στην ηλικία μου ήταν απόδειξη αυτής της ''λευκής σημαίας''. Αν και ακόμα θεωρώ ασέβεια το να επεμβαίνω στο έργο κάποιου άλλου καλλιτέχνη, εδώ είναι θέμα συνέχειας και DNA. Σαν ο γιος του φούρναρη να βάλει ένα ακόμα συστατικό στην παραδοσιακή συνταγή. 

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Μια παρέα Τσιμεντόβλαχων

Μια παρέα Τσιμεντόβλαχων, δυο ζευγάρια γύρω στα 40, απολαμβάνουν το βραδυνό φαγητό τους σε κατάστημα εστίασης κοντά στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο Ναύπλιο.

Ξαφνικά χτυπάει ένα τηλέφωνο. Το σηκώνει η πιο τσακπίνα και φωνακλού γυναίκα της παρέας. Στην απέναντι γραμμή τηλεφωνεί φιλικό ζευγάρι που καταφτάνει και αυτό οσονούπω στο Ναύπλιο. Αναζητά οδηγίες όμως για να τους βρει. Η γυναίκα η φωνακλού ή αλλιώς το ανθρώπινο GPS, δίνει μια, και πετάγεται στο απέναντι πεζοδρόμιο για να γλιτώσει το θόρυβο της ταβέρνας. Κοιτάει τον ουρανό σα σύγχρονη ιερομάντισσα, σα δρυίδης, και ξάφνου βλέπει να τη χαιρετάει από απόσταση μεγάλη, σε μια γωνιά, πίσω από τα παλιά κτίρια, το Παλαμήδι. Μάλλον ένα μικρό τμήμα του Παλαμηδιού. Γεμάτη ενθουσιασμό φωνάζει στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου. Μαρία, κάτω ακριβώς από το Παλαμήδι είμαστε! Ελάτε! Πού; Ρωτάει μάλλον η Μαρία από την άλλη γραμμή καθώς το ανθρώπινο GPS αναγκάζεται να δώσει ακόμα πιο λεπτομερή περιγραφή της τοποθεσίας. Παιδί μου το βλέπετε ένα φωτεινό κάστρο τώρα που έρχεστε; Κάτω ακριβώς από αυτό το κάστρο είμαστε, στα δεξιά σας. Κάτω ακριβώς από το κάστρο. Α, εντάξει, θα είπε το ζευγάρι που καταφτάνει καθώς η επικοινωνία ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η γυναίκα ή αλλιώς o χάρτης της google με ανθρώπινη υπόσταση, κάθισε στη θέση της με ικανοποίηση και σχολίασε στην υπόλοιπη παρέα: Ρε σεις, είναι πολύ ρομαντικά εδώ, είμαστε και κάτω από το κάστρο! Οι πάντες συμφώνησαν. Μετά σταμάτησα να κρυφακούω κι έφυγα.


Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Έκθεση φιγούρων του θεάτρου σκιών, βιολιών και λαϊκών οργάνων στην Πρόνοια

Στo πλαίσιο του 5ου Φεστιβάλ Πρόνοιας Ναυπλίου " Μανώλης Χιώτης" ο Δήμος Ναυπλιέων αποφάσισε να διοργανώσει εκδηλώσεις με έργα καλλιτεχνών που έζησαν ή συνεχίζουν να δημιουργούν στο Ναύπλιo
Συγκεκριμένα την Τετάρτη 22/8 και την Πέμπτη 23/8 στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπλίου (Πρόνοια) στην πλατεία Εθνοσυνέλευσης θα λάβουν χώρα δύο εκθέσεις, η πρώτη με φιγούρες του Ναυπλιώτη (Προνοιώτη) καραγκιοζοπαίχτη Γιάννη Κόκορη και η δεύτερη με χειροποίητα βιολιά και λαϊκά όργανα των Κώστα Ξυπολιά και Δημήτρη Δάρα. Η επιμέλεια της εκθέσης των φιγούρων του Γιάννη Κόκορη ανήκει στην εικαστικό Βασιλική Σαγκιώτη.

Επίσης θα παρουσιαστεί οπτικοακουστικό υλικό για τον Γιάννη Κόκορη που δημιούργησε ο Λουκάς Οικονομόπουλος .

Βιογραφικό σημείωμα Γιάννη Κόκορη (Γραμμένο από τον ίδιο στο Ναύπλιο στις 20 Μαΐου του 1994)

 Γεννήθηκα την 1η Σεπτεμβρίου του 1959 στην Πρόνοια του Ναυπλίου , μια φτωχή γειτονιά γεμάτη εργάτες και πρόσφυγες. Ο πατέρας μου ήταν ξενοδοχοϋπάλληλος, σήμερα είναι συνταξιούχος. Η μάνα μου καθότανε σπίτι και έκανε τις δουλειές. Τελείωσα το δημοτικό στη Πρόνοια, στην οποία έπαιζε συχνά ο καραγκιοζοπαίχτης Στάθης Καλαθάς. Ένας αδερφός του πατέρα μου, οικοδόμος, με πήγαινε και έβλεπα συχνά τις παραστάσεις του Στάθη και αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τον Καραγκιόζη. Όταν ερχόταν λοιπόν το καλοκαίρι, με τον μικρότερό μου αδερφό, και με άλλα παιδιά της γειτονιάς, στήναμε μπερντέ με κεριά και παίζαμε καλοκαίρι με μια δεκάρα εισιτήριο. Επειδή είχα από μικρός κλίση στη ζωγραφική, έφτιαχνα μόνος μου τις φιγούρες σε χαρτόνια από νουνού και τις κούναγα πίσω από τα παλιά σεντόνια που μου έδινε η μάνα μου. Κάποια στιγμή άρχισαν να μαζεύονται στο σπίτι μου όλα τα παιδιά. Ο Στάθης τα καλοκαίρια έκανε περιοδείες στα χωριά της Αργολίδας και δεν έπαιζε στο Ναύπλιο. Αυτό το θυμήθηκε το 1983 ο συμμαθητής μου ο Γιάννης ο Κάλτσας που δούλευε στο Π.Λ.Ι. και το είπε της κυρίας Παπαντωνίου όταν προσπάθησε να αναβιώσει το παιχνίδι στο Ναύπλιο δηλαδή τον καλοκαιρινό Καραγκιόζη των παιδιών. Τότε είχα τελειώσει το Λύκειο, είχα παρατήσει τη σχολή γραφιστών των Κ.Α.Τ.Ε.Ε. και έμενα άνεργος στο Ναύπλιο. Βρέθηκα λοιπόν με 100 παιδιά σ' ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος και γνώρισα κάποιους από τους Έλληνες καραγκιοζοπαίχτες. Συνδέθηκα όμως με φιλία με τον καραγκιοζοπαίχτη με τον Παναγιώτη Μιχόπουλο, ο οποίος αφού με ενθάρρυνε να συνεχίσω, μου διόρθωσε κάποια από τα λάθη που έκανα και με συμβούλεψε για κάποια πράγματα.



























Χάθηκε τελικά το 1985 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα τον καιρό που ήμουνα φαντάρος. Μόλις πήρα το απολυτήριο σοβαροί οικογενειακοί λόγοι μ' έκαναν να ασχοληθώ με μίαν άλλη δουλειά που ήξερα παλιά. Από το 1988 ξανασχολήθηκα με τον Καραγκιόζη πάλι στο Π.Λ.Ι. Κάναμε κι ένα ταξίδι στη Κύπρο όπου οι μαθητές μου παίξανε σ' ένα φεστιβάλ που διοργάνωσε ο Δήμος Λευκωσίας, το Π.Λ.Ι. και η Παιδαγωγική Ολυμπία που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο της Πάτρας, με θέμα: ''Δημιουργικότητα και πολιτισμική ταυτότητα στην εκπαίδευση''. Κάνοντας το δάσκαλο, έκανα πράξη την παροιμία: «δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις», γιατί πως μπορούσε αλήθεια κάποιος να διδάξει καραγκιόζη χωρίς ο ίδιος να παίζει; Έφτιαξα λοιπόν ένα μικρό θέατρο σκιών και σιγά-σιγά άρχισα να παίζω σε διάφορες γιορτές μαζικών φορέων της Αργολίδας. Τώρα πια, κάνω κάποιες παραστάσεις στην Αργολίδα, στην Κυνουρία και συνεχίζω το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο Π.Λ.Ι. Ζω, από ένα μαγαζί που κρατάω στο Ναύπλιο στο οποίο πουλάω, αποκλειστικά πλέον, φιγούρες καραγκιόζη τις οποίες μπορεί κάποιος να δει στο μουσείο λαϊκών οργάνων στη Πλάκα και στο Π.Λ.Ι.

  Βιογραφικό σημείωμα Κώστα Ξυπολιά Ο Κώστας Ξυπολιάς γεννήθηκε στο Λυγουριό Αργολίδας. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας. Κατά τη διάρκεια των Ακαδημαϊκών σπουδών του, μελέτησε επίσης Τεχνολογία του ξύλου και εξειδικεύτηκε στη Φυσική ακουστική χώρων και μουσικών οργάνων. Η αγάπη που από μικρός είχε για τη μουσική, οδήγησε στην ενασχόληση του με διάφορα μουσικά όργανα και ιδιαίτερα με το βιολί, το οποίο διδάχθηκε σε ωδείο. Οι γνώσεις του σχεδίου, του μοντελισμού και της ξυλογλυπτικής, με την οποία είχε ασχοληθεί από μικρός, όπως και όλα τα παραπάνω, γέννησαν την επιθυμία του να ασχοληθεί με την κατασκευή του βιολιού. Έχοντας μελετήσει ευρύ φάσμα βιβλιογραφίας και με την καθοδήγηση οργανοποιών στην Ιταλία, στα εργαστήρια των οποίων εργάστηκε για κάποια χρόνια, κατασκευάζει βιολιά και βιόλες από το 1995, τα οποία έχουν αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές. Η συνεργασία του με τον μαέστρο liutaio Georgi Georgiev, συνέβαλε και στην τελειοποίηση των τεχνικών του βερνικιού. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την έρευνα πάνω στη στατική και μηχανική των βασικών στοιχείων του βιολιού (καβαλάρης, πάχη, ψυχή, μπάσα μπάρα) για τη βελτιστοποίηση της απόδοσης του οργάνου.



















  Βιογραφικό σημείωμα Δημήτρη Δάρα Γεννήθηκα το '60 σε ένα χωριό της Μεσσηνίας. Από τα έξι μου παιχνιδοποιός κι ανήσυχος ερευνητής των συχνοτήτων! Στα δεκατρία μου, με τον θάνατο της μάνας, γίνομαι " πολίτης του κόσμου ". Σέρρες, λύκειο - συμμαθητής και φίλος με τον συνθέτη Γιώργο Ανδρέου - αγοράζω την πρώτη κιθάρα κι έρχομαι σε επαφή με τη μαγεία του ήχου... Πρέβεζα, αποφοιτώ από τη Δημόσια Σχολή Ασυρματιστών και παίρνω το διαβατήριο για τη δική μου αλήθεια... Θα μου την διδάξει "η μπουνάτσα κι η φουρτούνα "! Θα γνωρίσω βαθύτερα τον εαυτό μου, "ακροβάτης" στη λεπτεπίλεπτο ακροβασιά ανάμεσα στο τραγικό και το γελοιώδες... Ο συντονισμός λοιπόν κι ο συγχρονισμός με το σύμπαν! Με ορμητήριο τον Πειραιά ταξίδεψα και πάλεψα για τα δίκια των ναυτεργατών μέχρι το 1985, χρονιά που καταργείται η ειδικότητα του "μαρκόνη". Σταύρωσα τον πλανήτη, μα δεν συνέχισα ως καπετάνιος λόγω ιδεολογίας- "μηδέ άρχω και άρχομαι"... Εργάζομαι στο Νοσοκομείο Παίδων και στο Γενικό Νοσοκομείο Ναυπλίου. Παραιτήθηκα όταν έκοβαν τα πεύκα για να κτίσουν τη Μονάδα Εντατικής, που ως άλλος προφήτης είχα προβλέψει ότι ουδέποτε θα λειτουργήσει.... Θα ασχοληθώ αποκλειστικά με την τέχνη, είπα... Το 1986 κατασκεύασα τα πρώτα πειραματικά μουσικά όργανα: μπαγλαμάς, μπουλφάρι με τάστα από κόκκαλο, μπαγλαμάς και ζουρνάς μαζί (διπλό όργανο)... Εκείνη την εποχή άνοιξε το Μουσικό Λύκειο Παλλήνης και διόρθωσα, μελέτησα και κατασκεύασα πάμπολλα όργανα της Ανατολής... Άπειρη γνώση! Αυτοδίδακτος! Δάσκαλος η βαθιά παρατήρηση κι η αμφισβήτηση... Όλα στη ροή... Ούτε σκέψη για επανάληψη του γνωστού, του ασφαλούς!!! Σεργιάνισα όλα τα βουνά της Ελλάδας, τις Γεωπονικές Σχολές... Θαύμασα τους τελευταίους "ψευδοπλάτανους" και τις "συκαμιές". Δεν έκοψα ποτέ ούτε κλαδί όπως δεν θά 'θελα να κόψουν κάτι από το κορμί μου... Ζητιάνευα από τις αυλές και τα ξυλουργεία... Τώρα πλέον θεραπεύω ό,τι "νεκρό" κι εγκαταλελειμμένο και κατασκευάζω όργανα, κοσμήματα και παιχνίδια χωρίς έπαθλο, αποκλειστικά από ... σκουπίδια! Δεν πετάμε τίποτα, ζούμε με τα ρέστα του πλανήτη... Βάζοντας το δικό μας λιθαράκι για μια ζωή ευτυχισμένη για όλα τα όντα... Αρκεί εμείς οι άνθρωποι να σεβαστούμε τους πόρους και να αξιοποιήσουμε την τεχνολογία για κοινό όφελος...