Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Τέλος Αυγούστου

Δεν θυμάμαι ποτέ τέλος Αυγούστου χωρίς βροχή. Σα μια μικρή ευχή όλων να είναι γρήγορος ο θάνατος του καλοκαιριού. Να μην τους ταλαιπωρήσει πολύ. Αυπνίες, περίεργα όνειρα, μακρόσυρτοι αποχαιρετισμοί κι ανέφικτες ελπίδες. Να φύγει με μια σταγόνα που είπε κάποτε κι ο ποιητής. Μάλλον είναι η μόνη προσευχή που εισακούστηκε ποτέ.


Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

3 ζωγράφοι από το Ναύπλιο εκθέτουν τα έργα τους στο παλιό Τελωνείο

[Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Ναυτικής Ναυπλιάδας 2017, συνεχίζεται η έκθεση ζωγραφικής στο παλιό κτίριο του τελωνείου Ναυπλίου, έως και την Κυριακή 27 Αυγούστου.























Έργα των: Αλεξιάδης Τάσος, Μπεκιάρη Κατερίνα, Νόνης Γιάννης.

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Επέστρεψε από τις διακοπές του μετά από 2 μήνες το λιοντάρι των Βαυαρών στο Ναύπλιο

Από το 1841 καθόταν ο κοιμώμενος λέοντας στη θέση του αλλά φέτος, στις 28 Ιουνίου, αποφάσισε για πρώτη φορά να φύγει (δείτε εδώ), να πάει διακοπές, αφήνοντας άφωνη όλη τη κοινωνία που αντίκρυζε το βράχο του άδειο.

Ο λόγος φυσικά ήταν το πολύ ζεστό καλοκαίρι που ερχόταν. Ο δυνατός ο καύσων. Άγνωστα προς το παρόν τα μέρη που επισκέφτηκε,  ίσως ποστάρει φωτογραφίες των διακοπών του κάποια στιγμή, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως ευτυχώς δεν βρήκε πουθενά έναν βράχο καλύτερο από τον δικό του για να αράξει για πάντα εκεί και να μας αφήσει μόνους.

”Σαν το Ναύπλιο πουθενά” δήλωσε σαν κλασικός Ναυπλιώτης, σε πολύ φιλικό του πρόσωπο που θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του. Ο ίδιος μάρτυρας είπε πως για τα επόμενα 200 χρόνια ο Λέοντας δεν έχει σκοπό να φύγει καθώς χόρτασε διακοπές και γύρισε ακριβώς τώρα που ο καιρός δρόσισε και το φθινόπωρο, έστω θεωρητικά, είναι προ των πυλών.

Τώρα θα μπορεί τις δροσερές ημέρες του φθινοπώρου και τις κρύες του χειμώνα να κάνει ό,τι ακριβώς και οι συμπολίτες του. Να κοιμάται ήσυχος, αδιάφορος και καθιστός.

Όσο για τα επόμενα ζεστά καλοκαίρια που θα εμφανιστούν, είπε πως θα τα αντιμετωπίσει και αυτά με παραδοσιακό τρόπο χωρίς να βολοδέρνει στην υφήλιο για να διακοπάρει και να δροσιστεί.

Άλλωστε το είπε. ”Σαν το Ναύπλιο πουθενά”. Ένα μπανάκι στη θάλασσα, λίγο ή πολύ κουτσομπολιό στους επισκέπτες, ένας τρίωρος καφές με την παρέα, λίγο κούνημα σε κανά μπιτσόμπαρο, βραδυνά σουβλάκια στην ακρογιαλιά, καμιά δωρεάν συναυλία του Δήμου, λίγο γκρίνια για το νερό που κόβεται συνέχεια, μια αποψάρα για τις πυρκαγιές και τον ιό του Δυτικού Νείλου, ένα ποστάρισμα της αυγουστιάτικης πανσελήνου και κάπως έτσι, θα περάσει και ο ζεστός καιρός.


Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

O πιο καλόψυχος αλήτης της πόλης έφυγε

Δεν συνηθίζονται στα ανθρώπινα ήθη και έθιμα οι επικήδειοι λόγοι σε μη ανθρώπινα όντα. Δε συνηθίζονται ούτε καν οι προσωποποιήσεις τους. Όταν συμβεί, είτε το ένα, είτε το άλλο, βρισκόμαστε μάλλον στον κόσμο των παραμυθιών, της φαντασίας και του υπερβάλλοντα φιλοζωικού ζήλου.

Ευτυχώς, δε συμβαίνει πάντα. Ειδικά όταν ένα ον, ένα πλάσμα, φαινομενικά σκύλος, όταν το συναντούσες κάπου στη γωνιά ενός καφέ, στη μέση του δρόμου, ανάμεσα σε περαστικούς, κυνηγώντας μια όμορφη θηλυκιά στην άλλη άκρη της πόλης, γκρινιάζοντας και φωνάζοντας μπροστά σε ορατούς κι αόρατους εχθρούς, ένιωθες λες και έβλεπες ένα γνωστό που είχες καιρό να δεις κι αναρωτιόσουν τι κάνει.

Τον φώναζες Σπύρο όποτε τον έβλεπες, κι αυτός σου απαντούσε. Ανάλογα δε και με την οικειότητα που είχε μαζί σου ή την εμπιστοσύνη που ένιωθε, ή τα κέφια του τέλος πάντων, άλλοτε σου έλεγε ένα απλό γειαχαραντάν με χαμηλωμένο βλέμμα, άλλοτε έκανε μια σβούρα γύρω σου σα γραφικός δημοσιοσχετίστας του Ναυπλίου και άλλοτε σου έκανε την τιμή να κάτσει για λίγη ώρα στην παρέα σου. Να τριφτεί μαζί σου.

Πώς να το αντιμετωπίσεις επομένως αυτό το ον; Ον αγνώστου ηλικίας. Ο καθείς θα σου δώσει και διαφορετικό νούμερο. Ανάλογα με το πόσο πίσω πάνε οι μνήμες του, ανάλογα με κάποιο γεγονός που θυμάται, και ο Σπύρος, κάπου εκεί γύρω ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Είχε εισχωρήσει πονηρά και κουτσομπόλικα μέσα στο κάδρο του γεγονότος. Αυτού του γενονότος και πολλών ακόμα, διαφόρων γενεών.

Το να αναζητάς την πραγματική ηλικία του Σπύρου μέσα από τις μαρτυρίες των κατοίκων μοιάζει με την αναζήτηση της ηλικίας κάποιας σιτεμένης σταρ του σινεμά που κρύβει επιμελώς τα χρόνια της και αυτά γίνονται αντικείμενο αντικρουόμενων απόψεων. Μόνο που ο Σπύρος δεν έκρυψε τίποτα με τη θέλησή του. Είχε περιφρόνηση των ετών. Γι’ αυτό σου δημιουργούσε και την εντύπωση πως θα ζει εδώ για πάντα. Θα γίνει ο Χαϊλάντερ του είδους του. Θα τον βλέπεις όσα χρόνια και να περάσουν, να περπατάει την ημιλυκόσκυλη σάρκα του, χαλαρή κι ωραία, ανάμεσα σε γνωστούς κι αγνώστους. Μέρες γεμάτες από κόσμο, τουριστικές, μέρες άδειες από κόσμο, καθημερινές. Δεν είχε σημασία. Να περιπατεί όμως ως ίσος. Ως συνιδιοκτήτης ισότιμος του δημόσιου χώρου.

Πώς να αντιμετωπίσεις επομένως αυτό το ον; Αυτό το μαγκάκι που έμπαινε στα στέκια του, πάντοτε άφραγκος, κουρελής και κουρασμένος, χωρίς να πληρώσει ποτέ; Χωρίς να δώσει ποτέ λογαριασμό σε κανέναν; Που κατάφερε και κορόιδεψε όλα τα δηλητήρια που του μοίρασε το πλήθος των δηλητηριασμένων ψυχών της πόλης.

Πώς να αντιμεπωπίσεις αυτήν την ιστορική φυσιογνωμία; Αυτή τη διασημότητα; Που τον ήξεραν όλοι ή σχεδόν όλοι, κι εσένα μπορεί να μη σε ήξεραν και να μη σε μάθουν και ποτέ. Και γι’ αυτό τον ζήλευες.

Γιατί ήταν το πιο ελεύθερο πνεύμα. Ο πιο καλόψυχος αλήτης της πόλης.

Καλό του ταξίδι.

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Μια νύχτα θα εξαφανιστώ


Μια νύχτα θα φύγω
θα εξαφανιστώ
νύχτα με φως.
Ο ίσκιος μου 
θα περιπλανιέται απελπισμένος
θα με ψάχνει
κι εγώ
από έτη νυκτός μακριά
θα του ψιθυρίζω
πως είναι πια
ένα βουβό φάντασμα




Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Ένας σπάνιος υγρότοπος παραμένει χωρίς αξιοποίηση

Δεν θα υπήρχε σύγχρονη χώρα στον κόσμο, δεν θα υπήρχε πολιτισμένη περιοχή, δήμος, επαρχία και πόλη που θα είχε μέσα στα σύνορά της υδροβιότοπο σαν αυτό της Νέας Κίου-Ναυπλίου και δεν θα έκανε τα πάντα για να τον αξιοποιήσει τουριστικά, οικονομικά αλλά και αισθητικά.

Τα τελευταία χρόνια, με την μαζική πλέον χρήση του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην Αργολίδα, είναι ξεκάθαρο ακόμα και σε αυτούς που δε γνώριζαν μέχρι σήμερα, πως ο υγρότοπος Νέας Κίου-Ναυπλίου φιλοξενεί κατά περιόδους δεκάδες είδη πουλιών. Σπάνιων και μη σπάνιων.

Πρόκειται για έναν θησαυρό φυσικής ζωής και θεάματος που μέσα σε λογικά πλαίσια θα αποτελούσε πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών, ορνιθολόγων, επιστημόνων, φίλων των πουλιών, φυσιολατρών και περαστικών.

Μέσα σε λογικά πλαίσια πολιτικής δράσης και σκέψης έπρεπε να υπήρχαν εγκαταστάσεις σε όλη την παράλληλη γραμμή του υδροβιότοπου, παρατηρητήρια, θέσεις πάρκινγκ, περίπτερα ενημερωτικά, υπάλληλοι, διαφημιστικά φυλλάδια, ξεναγοί του είδους και όλες γενικά οι ανέσεις.

Αλλά κυρίως, ο υδροβιότοπος θα έπρεπε να είναι σήμα κατατεθέν της περιοχής. Σημείο και βασικός άξονας προβολής της. Όπως οι Μυκήνες, η αρχαία Αγορά του Άργους, το κάστρο του, το Παλαμήδι, τα μουσεία, το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, η Αρχαία Τίρυνθα, το Μπούρτζι, οι όμορφες παραλίες και άλλα.

Υπάρχουν χρηματοδοτούμενα προγράμματα ανάδειξης και αξιοποίησης με τα οποία δεν ασχολείται κανείς. Σε όλη την Ελλάδα συμβαίνει, ακόμα και στο γειτονικό Άστρος, ακριβώς απέναντί μας, στη Λίμνη του Μουστού, που είναι και αυτή υδροβιότοπος.

Αντ’ αυτού, απολαμβάνουμε μόνο τις εξαιρετικές φωτογραφίες των ερασιτεχνών της περιοχής και τις ελάχιστες επισκέψεις των λίγων ειδικών.

O υδροβιότοπος μένει ανεκμετάλλευτος από όλες τις απόψεις κι εμείς όλοι απολαμβάνουμε άλλα έργα, εντυπώσεων και επικοινωνιακών τεχνασμάτων, όχι απλά μικρότερης αξίας αλλά και καμιάς αξίας. Ούτε τουριστικής, ούτε περιβαλλοντικής.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ