Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Ομοσπονδία Κουνουπιών Ελλάδας, Παράρτημα Αργολίδος

Καταγγέλουμε τα Μέσα Μαζικής Παραπληρόφορησης και τα διεθνή και εγχώρια πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα εξουσίας για τον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα εναντίον της Ομοσπονδίας των Κουνουπιών. Σπέρνοντας τρομοκρατία και φόβο στο λαό με την πρόφαση του Ιού του Δυτικού Νείλου, παρακολουθούν όλοι οι πολίτες, από τον καναπέ και τις ξαπλώστες τους, αδιάφοροι, τη γενοκτονία αθώων Κουνουπιών για χάρη ελάχιστων ταραχοποιών κουνουπιών, γνωστών-αγνώστων μπαχαλάκηδων που φέρουν την επίκινδυνη νόσο. Καταγγέλουμε αυτή τη γενίκευση ως ρατσιστική, φασιστική και δολοφονική. Τα Κουνούπια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης και της τροφικής αλυσίδας και η μαζική τους θανάτωση θα προκαλέσει σειρά προβλημάτων σε κάθε περιοχή που επιτελείται.

Τέλος καταγγέλουμε τον ύπουλο ρόλο των κατσαρίδων που λόγω του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και του φόβου που έχει απλωθεί για τον Ιό του Δυτικού Νείλου, συνεχίζουν ανενόχλητες, άλλο ένα καλοκαίρι, να τρομοκρατούν τις λαικές μάζες, μέσα σε σαλόνια, μπαλκόνια και δρόμους, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα του ιμπερεαλιστικού κεφαλαίου.

Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Το τσίμπημα είναι δικαίωμα όλων μας.

Ομοσπονδία Κουνουπιών Ελλάδας, Παράρτημα Αργολίδος.


Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη όλων μας

Παρασκευή, 21 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Παράσταση της Ειρήνης του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κώστα Αρβανιτάκη, μουσική του Νίκου Κυπουργού και πρωταγωνιστή τον Τζίμη Πανούση.

Κι ενώ το εξαιρετικό έργο είχε διανύσει τουλάχιστον τα 2/3 της διάρκειάς του, εν είδει παράβασης, οι προβολείς του θεάτρου ανάβουν και φωτίζουν ολούθε κοινό και ορχήστρα. Μόνος στη μέση περίπου της ορχήστρας και καταφωτισμένος, ντυμένος στα λευκά, ο πρωταγωνιστής. Ο Τρυγαίος, Τζίμης Πανούσης, φωνάζει κοιτώντας το κοινό…

-Με ακούτε; Με ακούτε;

Είναι η ώρα που ο Αριστοφάνης, φορώντας τις περισσότερες φορές το μανδύα των ηρώων του, παίρνει το λόγο και απευθύνεται άμεσα στους θεατές. Το κατάμεστο θέατρο όμως σιωπά στην ερώτηση και κάποιοι ελάχιστοι μόνο μέσα στο πλήθος απαντούν θετικά. Είτε παρασύρθηκαν από την ελληνική τους ιδιοσυγκρασία πάντα να ξεχωρίζουν και να φαίνονται είτε γνώριζαν πως θέατρο και κυρίως αρχαία παράσταση, σημαίνει συμμετοχή, διάλογος και δημοκρατία.

Ο Πανούσης, μάλλον ο Τρυγαίος, μάλλον ο Αριστοφάνης, συνεχίζει.

-Ενός λεπτού σιγή στη μνήμη όλων μας. Που έχουμε πεθάνει και νομίζουμε ότι είμαστε ζωντανοί.

Το λαϊκό κοινό γελάει σπαρταριστά με το ξαφνικό της φράσης και χειροκροτά ασταμάτητα. Γιατί ξέρει πως τα λόγια, αν και σκληρά, λένε την αλήθεια. Πως την πόλη, τη χώρα, δεν τη διοικεί πια ο δήμος, ο λαός, το κοινό, οι θεατές της παράστασης αλλά ο φόβος. Και ο φόβος είναι φίλος του πολέμου και συνάμα του θανάτου. Θάνατος παντός είδους. Σωματικός, συναισθηματικός, ψυχικός, πνευματικός και κυρίως πολιτικός. Η σιωπή του κοινού στην ερώτηση του Τρυγαίου άλλωστε, είναι η απόδειξη ενός πολιτικού θανάτου.

Το χειροκρότημα κάποια στιγμή σταματά, όπως όλες οι αληθειές σταματούν για να εμφανιστεί ξανά στους προβολείς του μυαλού το ψέμα και οι οφθαλμαπάτες. Για να μπορέσει ο θεατής να πείσει τον εαυτό του πως ακόμα ζει και να παρακολουθήσει τη συνέχεια. Έστω από περιέργεια.   Ο Τρυγαίος κρατάει ενός λεπτού σιγή περίπου 30 δευτερόλεπτα και με μια κωμική τσακπινιά, ελαφραίνει με τη σειρά του το κλίμα και αποχωρεί από την ορχήστρα. Τα φώτα σβήνουν.

Τέλος Παράβασης. Παράβαση σύντομη, διάρκειας περίπου 2-3 λεπτών. Στα 3 αυτά λεπτά χώρεσαν όμως όλες οι αλήθειες μιας αρχαίας θεατρικής εμπειρίας. Μιας εμπειρίας ζωής αληθινής. Εντός και εκτός ορχήστρας. Εντός και εκτός του αρχαίο θεάτρου.


Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Για την Κύπρο (20 Ιουλίου 1974)



Όταν ήμουν φοιτητής, επισκέφτηκα μια φορά μαζί με την παρέα μου, το σπίτι μιας φίλης Κύπριας, της Μαρίας. Ήταν περίοδος εξεταστικής και στο σπίτι είχε καταφτάσει από την Κύπρο, ο πατέρας της. Μόλις μας είδε, αγόρια-κορίτσια, άρχισε να μας κερνάει κατευθείαν καλούδια από την πατρίδα του. Ποτά, γλυκά και αλμυρά εδέσματα. Έκανε κύκλους γύρω μας μέσα στο σαλόνι και μας ρώταγε έναν-έναν αν μας φαίνονται καλά, αν μας αρέσουν, αν θέλουμε κι άλλα και αν μας αρκούν. Μας κοίταγε στα μάτια ενώ τα δικά του μάτια ήταν λαμπερά και γεμάτα αγωνία. Δεν ήξερε ακόμα τα ονόματά μας και αποζητούσε με άγχος την ικανοποίησή μας. Ένιωσα πραγματικά, μάλλον συνειδητοποίησα τότε και μόνο τότε, αυτήν την ξακουστή ομηρική φιλοξενία στα παλάτια των βασιλιάδων. Που έβαζαν στον ξένο επισκέπτη όλα τα εκλεκτά φαγητά, τον φρόντιζαν, τον έπλεναν και μετά, πολύ μετά, τον ρώταγαν τι ήθελε στα μέρη τους και από που κρατάει η σκούφια του. Τότε κατάλαβα και τον Σεφέρη και την επιμονή του πως σε αυτό το μικρό μέρος της Μεσογείου, ζει ακόμα ένα κομμάτι της αρχαίας ελληνικής δόξας. Ένα κομμάτι της ξεχασμένης μας πατρίδας.

Δεν ξεχνώ.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Δύο μαλάκες

Ψήφισες ΟΧΙ πριν ακριβώς από 2 χρόνια στο Δημοψήφισμα και νιώθεις σήμερα τελείως μαλάκας γιατί το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ;

Νιώθεις τόσο μαλάκας που δεν έχεις πια πίστη στο μυαλό σου; Μην αγχώνεσαι. Υπάρχει λύση.

 Κάνε φίλο κάποιον που ψήφισε ΝΑΙ.

 Κι αυτός μαλάκας είναι.