Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Είμαστε ακόμα ξύπνιοι

Είμαστε ακόμα ξύπνιοι κάτω από τις λάσπες, μέσα στην ομίχλη, ανασαίνουμε στο σκοτάδι, μυρίζουμε τη μαύρη θάλασσα, αγγίζουμε το άγριο δέρμα μας, γευόμαστε το πικρό αίμα μας, διασταυρώνουμε τα γεμάτα απορία βλέμματα μας καθώς πλενόμαστε με βρώμικο νερό και περπατάμε δρόμους χωρίς διέξοδο, γνωρίζοντας ότι η ανατολή δεν πρόκειται να έρθει. Είμαστε ακόμα ξύπνιοι στον ανελέητο ύπνο μας.

Τάσος Γκιζέρης

(Το ποίημα μου το έστειλε ο επί 20 συναπτά έτη φίλος κι αδερφός. Το αφιερώνω στον ίδιο και όσους ακόμα αποτελούν την οικογένεια που βρήκα στην πορεία της ζωής μου).