Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Όταν συμβαίνει στον τόπο μου ένα έγκλημα

Όταν συμβαίνει στον τόπο μου ένα έγκλημα, κάτι απάνθρωπο τελείως, ένας πυροβολισμός ενός πατέρα σε μια κόρη, ένας βιασμός ενός αθώου 12χρονου αγοριού από τον πατέρα του, μπορεί να το πείτε ηλιθιότητα ή ο,τιδήποτε άλλο θέλετε, αλλά προσωπικά νιώθω ένοχος κι εγώ.

Γιατί είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε δε θέλουμε, όλοι μας αποτελούμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας που γεννά αυτά τα φαινόμενα και όλοι έχουν λίγο ως πολύ μερίδιο ευθύνης. Η μη ενοχή που προσφέρει ο σύγχρονος δυτικός και ατομικιστικός πολιτισμός, η απαλή αθωότητα του αμέτοχου "μέσου" πολίτη, δυστυχώς δεν ισχύει. Είναι μια πλάνη. Μια ψευδαίσθηση του καναπέ. Ουδέποτε ο άνθρωπος ως φυσικό ον και πολιτικό ζώο δεν μπορεί να ξεφύγει από τη συλλογική και κοινωνική ευθύνη που του αναλογεί. Και κάθε πράξη, θετική ή αρνητική, χαρακτηρίζει όλη τη κοινωνία μέσα στην οποία συμβαίνει.


Και όσοι φωνάζουν "κρέμασμα στον ανώμαλο", "θάνατος" και άλλα τέτοια, όσο πιο δυνατά φωνάζουν και βρίζουν, τόσο θέλουν να κρύψουν και να μην ακούν τη φωνή μέσα τους που τους ψιθυρίζει αργά και βασανιστικά την ενοχή τους.