Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ερωτικές διακοπές στο Ναύπλιο

Πέμπτη βράδυ, καφέ-μπαρ Μαύρος Γάτος, Ναύπλιο. Ζευγαράκι, το πολύ μέχρι 25 ετών έκαστος, σαν τα κρύα τα νερά έκαστος, κάθεται στα εξωτερικά τραπεζάκια του καταστήματος, επί της οδού Σοφρώνη. Επί μισή ώρα και βάλε, και το κοριτσάκι αλλά και το αγοράκι χαζεύουν στο κινητό τους με βλέμμα ουδέτερο κι ανέκφραστο, σχεδόν αγελαδίσιο. Άξαφνα, ο νεαρός προτείνει στην αγαπημένη του μια σέλφι φωτογράφιση. Τα μάτια τους λάμπουν, η νεαρά κάνει ένα υπέροχο ντακφέις κι ο νεαρός γουρλώνει το μάτι τύπου περνάμε σούπερ, όλο τρέλα και τα σχετικά. Έπειτα, ακαριαία, ξαναβυθίζονται στις οθόνες των κινητών τους, με το ίδιο αγελαδίσιο βλέμμα, μετρώντας μάλλον likes, απαντώντας σε σχόλια και καρδούλες διαδικτυακών φίλων για τις σούπερ διακοπές τους και το πόσο ταιριαστά περνάνε μαζί. Η φωτογραφία άλλωστε λέει πάντα την αλήθεια. Μια καλοντυμένη κυρία πέρναγε εκείνη την ώρα από μπροστά τους και τους χαιρέτησε στωικά. Δεν την είδαν ακόμα αλλά η κυρία ευγενική ως συνηθίζει, δεν παρεξηγεί. Θα περιμένει μιαν άλλη φορά. Την έλεγαν Κατάθλιψη.

Mark Kostabi

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Είναι ιός

Oνειρεύομαι τη στιγμή που θα κάνουν επίσκεψη στον πλανήτη εξωγήινοι. Δεν με ενδιαφέρει τι μορφή θα έχουν, αρκεί να τους βλέπουμε. Να είναι ορατοί. Να ανοίξουν τις πόρτες των διαστημοπλοίων τους, να βγουν έξω, να μας κοιτάξουν βαθιά μέσα στα μάτια, να συναντηθούν τα βλέμματα μας, να μας σκανάρουν τον εγκέφαλο, να συνδεθούν με όλες τις οθόνες του κόσμου και τότε να εμφανιστεί ο αρχηγός τους έντρομος σε παγκόσμια μετάδοση και να τους φωνάξει: "Mάγκες, πάμε να φύγουμε. Όλοι πίσω. Το μπούλο. Είναι ιός". Και να φύγουν.


Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Όταν συμβαίνει στον τόπο μου ένα έγκλημα

Όταν συμβαίνει στον τόπο μου ένα έγκλημα, κάτι απάνθρωπο τελείως, ένας πυροβολισμός ενός πατέρα σε μια κόρη, ένας βιασμός ενός αθώου 12χρονου αγοριού από τον πατέρα του, μπορεί να το πείτε ηλιθιότητα ή ο,τιδήποτε άλλο θέλετε, αλλά προσωπικά νιώθω ένοχος κι εγώ.

Γιατί είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε δε θέλουμε, όλοι μας αποτελούμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας που γεννά αυτά τα φαινόμενα και όλοι έχουν λίγο ως πολύ μερίδιο ευθύνης. Η μη ενοχή που προσφέρει ο σύγχρονος δυτικός και ατομικιστικός πολιτισμός, η απαλή αθωότητα του αμέτοχου "μέσου" πολίτη, δυστυχώς δεν ισχύει. Είναι μια πλάνη. Μια ψευδαίσθηση του καναπέ. Ουδέποτε ο άνθρωπος ως φυσικό ον και πολιτικό ζώο δεν μπορεί να ξεφύγει από τη συλλογική και κοινωνική ευθύνη που του αναλογεί. Και κάθε πράξη, θετική ή αρνητική, χαρακτηρίζει όλη τη κοινωνία μέσα στην οποία συμβαίνει.


Και όσοι φωνάζουν "κρέμασμα στον ανώμαλο", "θάνατος" και άλλα τέτοια, όσο πιο δυνατά φωνάζουν και βρίζουν, τόσο θέλουν να κρύψουν και να μην ακούν τη φωνή μέσα τους που τους ψιθυρίζει αργά και βασανιστικά την ενοχή τους.


Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Αχ, ο έρως, ο έρως ο Αργολικός, ο λιμανίσιος...

Ναύπλιο. Παρασκευή βράδυ, 1η Ιουλίου, λιμάνι-χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων. Ερωτική επιστολή μεταξύ Ναυπλιέων, αφημένη στο δρόμο, ανέμου παρασυρθείσα, εκ παρμπρίζ τιθείσα. Αχ, ο έρως, ο έρως ο Αργολικός, ο λιμανίσιος...