Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Εμείς οι ελάχιστοι

Ευρώπη, επαρχία Ελλάδας, έτος 2016. Όλος ο πολιτισμός και η ελπίδα που έχει απομείνει στον δυτικό κόσμο, στο πρόσωπο και το σώμα ενός θαρραλέου και μικρού ταξιδιώτη. Είμαστε ελάχιστοι μπροστά του.


Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, η πόλη του αντιέρωτα (2016)



(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στις 31 Αυγούστου 2014. Επαναδημοσιεύεται ελαφρώς διορθωμένο και αφιερωμένο στην ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου)

Το βασικό πρόβλημα του Ναυπλίου και αυτό που προκαλεί σχεδόν όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που ταλανίζουν αυτόν τον μικρόκοσμο τόπο είναι το σεξουαλικό.

Η πόλη τελεί εδώ και κάμποσα χρόνια κάτω από σοβαρή, σοβαρότατη σεξουαλική κρίση. Και αυτό φυσικά επηρεάζει άμεσα και τη ψυχή και το μυαλό των αυτοχθόνων ιθαγενών της. Η γενετήσια πράξη δεν αποτελεί πια ούτε το φόρτε ούτε το σήμα κατατεθέν του πάλαι ποτέ ερωτικού Αναπλιού.

Είτε αυτή συμβαίνει, είτε δεν συμβαίνει πίσω από τους τοίχους των σπιτιών και τα πάμπολλα σημεία ξεμοναχιάσματος που χαρίζει το τοπίο, η μυρωδιά και το χρώμα του έρωτα δεν στολίζουν πια τα εξωτερικά ανάκτορα της πόλεως. Το Ναύπλιο είναι πλέον ασεξουάλ.

Τα καμάκια που έσωζαν το πρεστίζ του ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Τα ροζ σκάνδαλα που συνέβαιναν στις τουριστικές επαρχίες της πρωτευούσης και γλύκαιναν τα ώτα των ακουστικών τύπων, έχουν χρόνια να ακουστούν. Τα ταρακουνημένα από σεξουαλική ηδονή αυτοκίνητα που συντρόφευαν τα ερημικά σημεία-γαμηστρώνες της πόλης είναι πλέον μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Λέγεται κιόλας πως οι λίγοι πιστοί του «έρωτος εντός αμαξιδίου» γνωρίζονται πλέον με τα μικρά τους ονόματα και ανταλλάσσουν ενίοτε και φιλοφρονήσεις ανάλογα με το κούνημα του κάρου. Μπουρδέλα επίσημα, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν ενώ κάποια ξεχασμένα βραβεία πανελληνίας εμβελείας περί ρομαντισμού και ερωτικής φύσεως της Ναυπλίας δείχνουν να αφορούν κυρίως και μόνο τα μουσαφίρια του άστεως. Παράνομα και μη παράνομα.

Τα πράγματα δείχνουν και είναι πολύ χειρότερα αν απλώς κοιτάξει κανείς την ανθρωπογεωγραφία της πόλης.

Το Ναύπλιο κατ’ουσίαν γεροντοκρατείται. Σε όλους τους τομείς της ζωής. Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκουν στην ηλικία των –ήντα και άνω πράγμα που πέρα από την επιβολή αραχνιασμένων και βολεμένων εγκεφάλων πάνω στα γούστα των υπολοίπων, μειώνει δραματικά και τον μέσο όρο συχνής σεξουαλικής δράσης του ντόπιου πληθυσμού. Οι δόλιοι μεσήλικες και υπερήλικες εκτός από καμιά βολτίτσα μέχρι το Φάρο, ένα τσαγάκι του βουνού, λίγα και προσεγμένα τηγανητά για να μην ανέβει η χοληστερίνη, περιορισμένη ζάχαρη να μην αυξηθεί το ζάχαρο, κουβεντούλα με φίλους, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, ρίχνουν και μια αναπαραγωγή που και που, εντός ή εκτός γαμήλιας συμβίωσης, με φαρμακευτική ή μη βοήθεια, αναμετάξυ των ή με τη συνοδεία επί μισθώση κορασίδων, μόνο και μόνο για να θυμηθούνε τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς. Την αποκαλούν δε τιμητικά αυτήν την που και που πράξη αναπαραγωγής, «Μνημείο Φιλελλήνων», λόγω του σχήματος της συμπαθούς κατασκευής στην πλατεία της παραλίας που ομοιάζει με δονητή έχοντα ερωτογενείς γωνίες.

Μετά την γεροντοκρατία ακολουθεί κατά πόδας η οικογενειοκρατία. Κλασική ελληνική οικογένεια με παιδιά εν Ναυπλίω. Από 30 ετών και άνωθεν πάντα και με σκηνές απείρου κάλλους στο ενεργητικό της. Μια μαμά να τσιρίζει στο ατίθασο παιδάκι της στη μέση της Άργους, με την υστερία χαραγμένη μέχρι και στις σόλες των φρεσκοαγορασμένων της παππουτσιών. Σεξουαλικώς χορτάτη; Πράγμα αδύνατο. Ζευγάρια να τσακώνονται με ουρλιαχτά και στριγγλιές και να γίνονται ακουστικό θέαμα σε όλο το τετράγωνο. Σεξουαλικώς ενεργά; Μόνο για λόγους εκδίκησης. Ζευγάρια επίσης παντρεμένα, στα καφέ της Συντάγματος ή αλλού, να κάθονται στο ίδιο τραπέζι κοιτώντας το κενό, το τίποτα, χωρίς να ρίχνει ματιά ο ένας στον άλλον, χωρίς κανένα συναίσθημα και ξαφνικά κάποιος από τους δύο να φωνάζει στο μικρό παιδί που παίζει σε απόσταση για να σπάσει την αμηχανία της στιγμής. Την συνέχεια στο σπίτι την φαντάζεται κανείς μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης μέχρι τον ύπνο τον βαθύ και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και συμβεί το μοιραίο, θα συμβεί μόνο για λόγους έκτακτης ανάγκης εκατέρωθεν. Για να φύγουν τα πρώτα, όπως έλεγαν οι παλιότεροι σοφοί της πόλεως.

Εκτός όμως από τις πλειοψηφίες, σεξουαλικά προβλήματα αντιμετωπίζουν δυστυχώς και οι μειοψηφίες.

Αν εξαιρέσεις τις ηλικίες από τα 18 ως τα 24 που είναι κατά κύριο λόγο φοιτητές και μοιράζουν την ερωτική τους αδρεναλίνη σε άλλη γή και σε άλλα μέρη, απομένει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, από τα 24 μέχρι την εις γάμον κοινωνία, που αντιμετωπίζει πολλαπλά και σύνθετα προβλήματα.

Οι μεν γυναίκες αυτής της ηλικίας, λόγω ορμονικών ανακατατάξεων, μπαίνουν στους ρυθμούς να βρούν το μαλάκα της ζωής τους, τον σπερματοδότη και συνδιαμορφωτή των γονιδίων του μελλοντικού παιδιού τους. Η μητρική αυτή υστερία σοβαρεύει τις γυναίκες, τις κάνει πιο ανακριτικές, πιο δύσκολες και φυσικά πιο κυκλοθυμικές. Παράλληλα όμως το σώμα αναζητά διεξόδους ικανοποίησης οπότε όλες λίγο-πολύ ψάχνουν και βρίσκουν κάποιες σταθερές φωλιές ερωτικής δράσεως μέχρι να βρεθεί ο Ένας.

Οι δε άντρες, ανώριμοι και παλιμπαιδίζοντες ως συνηθίζουν να είναι πάντα, αναζητούν τις ερωτικές τους περιπέτειες και αυτοί, αποφεύγοντας όμως όπως ο διάβολος το λιβάνι να θεωρηθούν ο Ένας.

Έτσι έχουμε μια κάπως δύσκολη επικοινωνία μεταξύ των δύο φύλων που περιορίζει σημαντικά την ερωτική τους συμπεριφορά και δράση. Αν το δίδυμο δεν οδηγηθεί σε γάμο κοινωνία, που είναι και ο στόχος της πόλης όλης λόγω της ανικανότητάς της να φανταστεί κάτι άλλο, θα έχουμε απλώς επιφανειακές ερωτικές στιγμές, στιγμές ανειλικρίνειας, υποκρισίας, ανασφάλειας και άλλων πολλών ψυχολογικών συμπτωμάτων.

Και όλα αυτά σε μια πόλη που οι ομοφυλόφιλοί της, εκτός από ελάχιστους θαρραλέους, κρύβονται. Που το μεγαλύτερο μέρος της σεξουαλικής δραστηριότητας συμβαίνει τελικά στα κρυφά, ανάμεσα σε παράνομα αυτόχθονα ζευγάρια και σε γυναίκες ή και ακόμα άντρες, που φοβούνται τι θα πεί η κοινωνία και το θανατηφόρο κουτσομπολιό της γειτονιάς.

Σε μια πόλη που στα μαγαζιά της δεν χορεύει κανείς. Ή αν χορέψει, θα το κάνει με τη μέθοδο της αυτοπροβολής και της επίδειξης. Επιτηδευμένα και ποζέρικα. Χωρίς ίχνος αυθορμητισμού και χαλαρής άφεσης και διάθεσης. Αντιερωτικά και σαρκοβόρα. Ακατάλληλα δηλαδή προς σεξουαλική ολοκλήρωση.

Γιατί ο έρως, ως γνωστόν, για να είναι επιτυχής και να απλώσει στην ατμόσφαιρα τις ευεργετικές του επιδράσεις, χρειάζεται τη σάρκα αφελή και το πνεύμα καθαρό.

Και ενώ η μεν σάρξ, μέσα στην τουριστική παράκρουση, δείχνεται πια σαν γουρνοπούλα που πουλιέται με το κιλό, το δε πνεύμα έχει γεμίσει με πανηγυριώτικα κωλοβακτηρίδια.

Συμβαίνει δηλαδή αυτό το φαινόμενο όπου το πλούσιο λεξιλόγιό των κατοίκων με την συχνή χρήση των λέξεων «γαμιέσαι», «σε γαμάω» και «άντε γαμήσου» ακούγεται περισσότερο σαν στέρηση ή ευχή παρά σαν βρισιά. Και ο «μαλάκας» με την «πουτάνα» του σαν την πλέον βέβαιη και μοναδική πραγματικότητα.

Πράγμα όχι δα και τόσο κακό, αρκεί να μην υποκρινόμαστε το αντίθετο.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, μια πόλη με μεγάλη θεατρική παράδοση

Φλεβάρης. Ο μήνας ορόσημο για το Ναύπλιο. Όποιος κατάφερε να φύγει κάποτε από δω, όποιος δεν έμεινε στις υποσχέσεις και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.

Ο άδειος Φεβρουάριος ο λεγόμενος. Ο μήνας που ο κάθε του βραδυνός δημόσιος χώρος ανήκει αποκλειστικά στους σκύλους και τις γάτες της πόλης και οι αυτόχθονες ιθαγενείς, κρυμμένοι πίσω από μισόκλειστα φώτα, απολαμβάνουν την πιο ξαλαφρωτική χειμερία νάρκη του χρόνου.

Φέτος όμως οι Αλκυονίδες μέρες έφτασαν γεμάτες και την έχουν καθυστέρησει για λίγο τη γιορτή. Γιατί περί γιορτής πρόκειται. Έστω και ανεπίσημα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, παιανίσματα δημοτικής μπάντας, διακοσμητικούς λόγους αρχόντων, τετριμμένες ευχές και λοιπά μιζεροκαταθλιπτικά, ο Ναυπλιώτικος Φλεβάρης είναι η πιο αληθινή αργία της πόλης. Το σώμα χουχουλιάζει και το κεφάλι αδειάζει. Κυκλοφορεί, αυστηρώς μόνο μέχρι την ενάτη βραδυνή, κι αδιαφορεί.

Αδιαφορεί σε τέτοιο βαθμό που μάλλον φορτίζει μπαταρίες αδιαφορίας και για τους επόμενους μήνες. Τα γεγονότα, οι ειδήσεις, τα συμβάντα, ακόμα και οι μικρές αλλά εκνευριστικές μαλακίες του γείτονα καταγράφονται στον σκληρό δίσκο αλλά δεν αναλύονται. Απλώς αρχειοθετούνται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου για μελλοντική επεξεργασία μετά το πέρας της γιορτής. Το περίεργο βέβαια είναι πως, από αυτόν τον τεράστιο αποθηκευτικό όγκο πληροφοριών της πραγματικότητας, πραγματικότητα που δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει παράλληλα με την δική μας νιρβάνα, μόνο οι μαλακίες του γείτονα ανασύρονται ξανά στη μνήμη.

Κανείς για παράδειγμα δεν θα θυμάται, Μάρτη μήνα, αυτήν την παιδική ζωγραφιά με τα πολλά χρωματάκια και σχεδιάκια που παρουσιάστηκε ως master plan του λιμανιού. Μέχρι τότε το θέμα θα έχει ξεχαστεί μέσα από αδιάφορους διαξιφισμούς συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης, μελετητών και λοιπών σοφών της Ναυπλίας, και το μεγαλεπιβόλο έργο θα έχει περάσει ήδη στο στάδιο δύο, αυτό της διαβούλευσης. Θα κάτσουν δηλαδή οι Ναυπλιώτες μεταξύ τους, μπροστά σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα, ήσυχοι και μονιασμένοι και θα συζητήσουν για το λιμάνι του μέλλοντος και για το κοινό καλό. Όπως γίνεται αντιληπτό και στον πιο ηλίθιο κάτοικο αυτής της πόλης, το στάδιο δύο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί και τόσο σύντομα.

Το λιμάνι πάντως θα γίνει. Χωρίς αμφιβολία. Και κρουαζιέρες θα έρθουν και μαρίνες θα κατασκευαστούν και υδροπλάνα θα απογειώνονται και θα προσγειώνονται, όλα θα γίνουν. Απλά, όταν γίνουν, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα κινείται με διαστημόπλοια. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε σταθερά την ιστορική παράδοση της πόλης να τσιμεντώνει την θάλασσα ανά δεκαετία ή αιώνα. Γενικώς το υγρό το στοιχείο όπου το πετύχουμε, το χτίζουμε. Οπότε κάποια στιγμή, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και αν δεν έχει έρθει το λιμάνι σε μας, θα πάμε εμείς στο λιμάνι καταμεσής του Αργολικού Κόλπου. Και τέλος καλό, όλα καλά.

Έτσι, ενώ τα πράγματα με το λιμάνι δείχνουν να παίρνουν την θέση τους στην συλλογική μας αμνησία, δεν ισχύει το ίδιο δυστυχώς για το Πανεπιστήμιο της πόλης. Εκεί τα πράγματα δεν θα ξεχαστούν τόσο εύκολα, όσοι Φλεβάρηδες και να περάσουν από πάνω μας και πάνω από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί αν τυχόν, για τις ανάγκες του σοσιαλιστικού καθεστώτος που μας κυβερνά, χρειαστεί να κλείσει το τμήμα Θεατρικών Σπουδών, όπως ψιθυρίστηκε από τους κυβερνώντες, τότε το πλήγμα θα είναι βαρύ κι ασήκωτο για όλους. Και δεν είναι τόσο το πολιτιστικό κενό που θα αφήσει αυτό το κλείσιμο. Αυτό είναι δεδομένο αλλά ξεπερνιέται. Μάλλον ξεχνιέται. Η πόλη αντέχει και χωρίς άπλετο πολιτισμό. Δεν τίθεται θέμα. Αλλά ειδικά χωρίς θεατρική παιδεία, όπως ειπώθηκε απ’όλους σχεδόν τους δεκάδες διαμαρτυρόμενους αυτές τις μέρες, δεν αντέχει. Το Ναύπλιο είναι πόλη κατεξοχήν μεγάλης θεατρικής παράδοσης. Και αυτό ο Ναυπλιώτης δεν το ξεχνά εύκολα γιατί το βιώνει καθημερινά. Μπορεί να μην έχει ένα θέατρο της προκοπής, ούτε να ζητάει να το έχει, αλλά όσο να πεις, την υποκριτική τέχνη την αγαπάει ιδιαίτερα.

Η ζωή του όλη είναι μικρά καθημερινά θεατρικά μονόπρακτα. Κωμωδίες, δράματα, περιπέτειες και κυρίως φάρσες σε δημόσια προβολή. Να τις βλέπει, να τις σχολιάζει και να τις ζει. Η πόλη όλη είναι ένα τεράστιο θεατρικό σανίδι και οι κάτοικοι πότε παρακολουθούν από τα καθίσματα, πότε πρωταγωνιστούν επάνω στη σκηνή. Μέχρι να πέσει η αυλαία και να έρθει ο άδειος Φεβρουάριος. Ο μήνας ορόσημο του Ναυπλίου.

Γιατί όσοι δεν έφυγαν, τότε που η ζωή δεν ήταν ακόμα δεμένη και το χωριό δεν είχε αποκαλύψει όλες του τις ομορφιές, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.