Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Το νέο έτος θα είναι ίδιο, γι’ αυτό φάε ακτινίδιο

Ναύπλιον. Σωτήριον έτος 2016. Έτος υποσχόμενο για ακόμα πιο συναρπαστικές μέρες στην πιο ξέφρενη, αυθόρμητη και μοντέρνα πόλη της οικουμένης. Ο τόπος που η ηλικία δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο. Νέοι, γέροι και παιδιά, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να μην κάνουν απολύτως τίποτα.

Οι γέροι το ξέρουν από καιρό αυτό το τίποτα, αλλά τα παιδιά και κυρίως οι νέοι, λόγω ορμητικής ιδιοσυγκρασίας, το διδάσκονται επιμελώς και στην συνέχεια το μιμούνται με την δέουσα σοβαροφάνεια.

Και αυτό σημαίνει αληθινή ελευθερία. Γιατί το τίποτα, δεν έχει κλειστά σύνορα, όπως νομίζουν κάποιοι κλειστόμυαλοι και δήθεν προοδευτικοί. Δεν έχει την φυλακή της αναγκαστικής μιας κάποιας επιλογής και τη μόνοδρομη και μονότονη προσπάθεια επίτευξης του στόχου της. Το τίποτα αποτελεί την αέναη περιπλάνηση του νου στον κόσμο του έτοιμου. Εκεί, δηλαδή εδώ, στο Ναύπλιο, ο πολίτης ζει την ελαφράδα της αίσθησης ενός φτερού στον άνεμο. Άνεμος συνήθως και σχετικά ήσυχος τις περισσότερες μέρες του χρόνου, ικανός και άξιος να σε ταξιδεύει στα ίδια και τα ίδια μονοπάτια για να μην φεύγεις ποτέ από το μη στόχο σου.

Όπως και ο Γενάρης. Κανείς αυτόχθων ιθαγενής δεν ξύπνησε την πρώτη μέρα του χρόνου και σκέφτηκε να τρώει ακτινίδια όλο το μήνα, ίσως και τον επόμενο. Γιατί να το σκεφτεί άλλωστε; Τι θα μπορούσε να του προσφέρει αυτό το μικρό φρουτάκι, σαν σφιγμένη κουραδίτσα με τρίχωμα;

Και όμως. 100 ολόκληροι τόνοι ακτινιδίων μοιράστηκαν δωρεάν από τους παραγωγούς της Βέροιας, που να είναι καλά οι άνθρωποι, και γέμισε ο τόπος όλος μικρές χαριτωμένες και τριχωτές κουραδίτσες που όλοι έμαθαν και μιλούσαν για τις ευεργετικές τους συνέπειες. 100 τόνοι, μέγεθος ασύλληπτο και μάλλον υπερβολικό για τις ανάγκες της περιοχής, εκτός αν υπήρχε τόσο τεράστιο πρόβλημα σφιχτής αφόδευσης των αυτοχθόνων και δεν ήταν δημοσίως διαδεδομένο. Προσωπικά πάντως, όχι πως η κίνηση των παραγωγών της Βέροιας δεν ήταν άξια επαίνου, αλλά θα προτιμούσα ο Γενάρης να μας έφερνε 100 τόνους μπανάνες.

Σε αυτή μου την προτίμηση δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο κάποιο υποννοούμενο για την πνευματική κατάσταση των κατοίκων. Προς Θεού. Απλώς μου αρέσουν οι μπανάνες γιατί θα προσέφεραν στην πόλη ένα σεξουαλικό κύρος παραπάνω. Το σχήμα τους και κυρίως ο τρόπος που καταναλώνονται, ταιριάζουν καλύτερα με την ερωτική φυσιογνωμία του Αναπλιού. Θα ήταν ένας μήνας σεξουαλικής γιορτής χωρίς προηγούμενο. Kάτι σα να λέμε «εν Ναυπλίω Διονύσια». Ίσως γινόταν και θεσμός. Μια σταθερή γιορτή που για ένα μήνα, όλος ο κόσμος θα έτρωγε ασύστολα μπανάνες και θα πέταγε ανέμελα στους δρόμους, όχι εσώρουχα, ρούχα και άλλα τέτοια συνουσιαστικά κλισέ, αλλά μπανανόφλουδες.

Και μετά από αυτήν την άκρως ερωτική σκηνή, ας επιστρέψουμε στα ακτινίδια. Γιατί η άνετη αφόδευση δεν μπορεί να περιφρονείται ούτε να θεωρείται κάτι δευτερεύον. Επίσης, για να είμαστε και απολύτως δίκαιοι, αν ένα γεγονός μέχρι τώρα χαρακτηρίζει την επικαιρότητα της πόλης τις πρώτες μέρες του 2016, αν υπάρχει μία και μόνο συνταρακτική είδηση, είναι τα ακτινίδια. Τα ακτινίδια και οι βασιλόπιτες.

100 τόνοι τα ακτινίδια; 100 τόνοι και οι βασιλόπιτες. Χιλιάδες βασιλόπιτες. Συνηθίζεται βλέπεις σε μέρη σαν τα δικά μας, μέρη που ο πολιτισμός και η κοινωνική ζωή κυριαρχούνται μόνο από πολύχρωμα ταγεράκια, τσάι και συμπάθεια, να απασχολείται η κοινή γνώμη και το κοπάδι των φωτογενών αρχόντων με ατελείωτες κοπές πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας. Κάθε νομική ή συλλογική ένωση που αποτελείται από περισσότερους από έναν άνθρωπο, κόβει βασιλόπιτα και καλεί επισήμους. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή η εκδήλωση δηλαδή και μαθαίνουμε συλλόγους που δεν τους έχουμε ξανακούσει ποτέ στη ζωή μας ή λόγο παρατεταμένης τους ακινησίας, τους ξεχνάμε συνέχεια. Είναι απορίας άξιο πάντως πως δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα Σύλλογος Κοπής Πρωτοχρονιάτικης Βασιλόπιτας Αργολίδας, με μόνη του δραστηριότητα να κόβει τις βασιλόπιτες των άλλων. Έτσι κι αλλιώς παντού, σε όλες τις κοπές, οι ίδιοι και οι ίδιοι πάνε. Ας κόβει ο ένας την βασιλόπιτα του άλλου και ας παρτάρουν ελεύθερα οι άνθρωποι μέχρι να φτιάξει κι ο καιρός, να έρθουν και οι απόκριες όπου αναμένεται να γίνει κι ο επόμενος παλλαϊκός ξεσηκωμός κεφιού.

Ενημερωτικά, φέτος τις απόκριες θα φορεθεί πολύ η στολή «κόκκινο σκαθάρι». Απλή και φτηνή. Φοράς κόκκινα ρούχα και καταστρέφεις δέντρα.

Και δεν σ’ ενοχλεί και κανείς.


Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Προσωπική εξομολόγηση για μια γιορτή

17 Ιανουαρίου. Του Αγίου Αντωνίου. Γιορτή του συγχωρεμένου του πατέρα μου. Δυο πράγματα έχω να σας πω, δεν θα σας απασχολήσω πολύ, το εξής ένα: Οι νεκροί δεν ζουν σε άλλη διάσταση. Δεν ταξιδεύουν κάπου υπερβατικά. Δεν μας βλέπουν από πουθενά. Ίσως εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που ο εγκέφαλος σβήνει, ο χρόνος και ο χώρος να αποκτούν άλλες υποστάσεις και δυνατότητες αλλά ως εκεί. Ζωή μετά τη ζωή, δεν υφίσταται. Γενικώς μετά την απομάκρυνση από το ταμείο αυτού του σύμπαντος κόσμου, οι νεκροί δεν υπάρχουν. Αλλά τουλάχιστον, τουλάχιστον, χρόνο με το χρόνο μειώνονται όλες οι απορίες, οι ερωτήσεις και οι φράσεις που θα θέλαμε να τους πούμε. Χρόνο με το χρόνο όλες οι απαντήσεις εμφανίζονται υπομονετικά και αργά. Άλλοτε βασανιστικά, άλλοτε ευχάριστα. Γιατί οι νεκροί μπορεί να μην υπάρχουν αλλά είχαν προλάβει προ πολλού να κρυφτούν μέσα μας. Μεταμφιέστηκαν ιδανικά και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή.

Τον πατέρα μου τον γνώρισα λοιπόν μετά το θάνατό του. Μέχρι τότε το μόνο κοινό που παραδεχόμουν πως είχα μαζί του, ήταν η βαρεμάρα του για τις γιορτές. Για όλες τις γιορτές. Ακόμα και τη δική του.

Τώρα ζω μετρώντας συνεχώς ομοιότητες.