Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Γράμμα ενός Ναυπλιώτη στο Δήμαρχο Άργους

Aξιότιμε κύριε Δήμαρχε,

Παρακολούθησα σήμερα το πρωί, το καθιερωμένο σας πια εβδομαδιάτικο διάγγελμα στο youtube, και θα ήθελα να σας επισημάνω μερικές παρατηρήσεις.



Είπατε λοιπόν σήμερα πως η πόλη του Άργους, δεν έχει πρόβλημα παρκαρίσματος. Παρουσιάσατε έναν χάρτη με τον οποίο αποδεικνύεται πως όλες οι σημαντικές-κεντρικές περιοχές του Άργους απέχουν μόλις 450 μέτρα από την πλατεία του Αγίου Πέτρου. Συστήνεται λοιπόν στους δημότες σας να περπατούν και να μη γκρινιάζουν αν θέλουν να παρκάρουν στο κέντρο.

Θέλω να σας επισημάνω κύριε Δήμαρχε πως λέτε τεράστιες ανοησίες. Το Άργος δεν έχει μόνο πρόβλημα παρκαρίσματος αλλά και κυκλοφοριακού μπάχαλου. Ιδιαίτερα με την Ανάπλαση που κάνατε, ο οδηγός, ο κάθε οδηγός μέσα στο Άργος, έχει χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Δεν ξέρω ακριβώς τί θα γίνει μόλις ολοκληρωθεί η Ανάπλαση, πόσο καλύτερα θα είναι τα πράγματα, τι έχετε ακριβώς προβλέψει για μεγάλους χώρους στάθμευσης (σας είχα ακούσει να λέτε για ένα χωράφι που θα το κάνετε δημοτικό πάρκινγκ) αλλά τώρα η κατάσταση είναι ανυπόφορη.

Σας γράφω ως Ναυπλιώτης που αγαπά ιδιαίτερα το Άργος. Έχει μεγαλώσει νύχτες αλλά και ημέρες στο Άργος. Έχει φίλους εκεί, αναμνήσεις, γλέντια, ξενύχτια και όμορφους μεσημεριανούς και πρωινούς καφέδες. Και θα ήθελε να συνεχίσει να έχει.

Τώρα, αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια, χωρίς φτιασίδια και ωραία λόγια, όποιος Ναυπλιώτης έχει το πρωί δουλειά στο Άργος, είναι αγχωμένος από το προηγούμενο βράδυ για την ταλαιπωρία που θα τραβήξει. Είτε πάει στο Άργος με αυτοκίνητο είτε ακόμα και με λεωφορείο. Αποτέλεσμα είναι τις περισσότερες φορές, αν μπορεί, να το αποφύγει.

Να γνωρίζετε πως με τη νοοτροπία που σας διακατέχει εναντίον της δημοτικής σας αντιπολίτευσης, των εχθρών την πόλης, όπως χαρακτηριστικά αναφέρετε συχνά, με το ξερό σας το κεφάλι να μη θέλει να παραδεχτεί τα λάθη του, καταστρέφετε την επισκεψιμότητα του Άργους.

Γιατί να ξέρετε, το Άργος έχει τη δυνανότητα να τραβήξει σχεδόν όλον τον κόσμο της νυχτερινής κυρίως ζωής του Ναυπλίου. Όλοι οι Ναυπλιώτες, αν τα πράγματα ήταν πιο άνετα στην Αναπλασμένη πόλη σας, θα ήταν σχεδόν κάθε βράδυ εκεί. Όπως συνέβαινε παλιότερα, αν θυμάστε. Το Άργος δεν έχει βλέπετε βλαμμένους κατοίκους που ενοχλούνται από τις μουσικές των καταστημάτων και κυνηγάνε να τα κλείσουν, όπως συμβαίνει στο Ναύπλιο. Δεν έχει αρχαιολογικά διατάγματα που περιορίζουν την ανάπτυξη των καταστημάτων. Το Άργος επίσης είναι μεγαλύτερη πόλη, έχει δηλαδή περισσότερους νέους και μεγαλύτερες δυνατότητες φλερτ που κινεί την κάθε νυχτερινή ζωή. Και έχει επίσης πληθώρα αρχαιολογικών σημείων που όμως δε γίνεται να γίνουν αντικείμενο επίσκεψης επειδή εσείς επιμένετε να λέτε πως δεν υπάρχει πρόβλημα.

Φανταστείτε ένα σχολείο του Ναυπλίου να θέλει να επισκεφτεί κάποιον αρχαιολογικό χώρο του Άργους. Πόσο εύκολα νομίζετε πως θα το κάνει;

Όλα αυτά είναι πλεονεκτήματα που καθιστούν το Άργος άκρως ανταγωνιστική πόλη απέναντι στο Ναύπλιο. Και επειδή και το Ναύπλιο περνάει μεγάλη τουριστική κρίση, άσχετα αν το παραδέχονται οι Ναυπλιώτες αυτό ή όχι, καλό θα ήταν κι εσείς να αλλάξετε πολιτική στάση και να σκεφτείτε λίγο παραπάνω.

Οι τύχες των δυο πόλεων, Ναυπλίου και Άργους, είναι ενωμένες και αλληλοεξαρτώμενες. Βρείτε μια λύση και μη δίνετε και εσείς μια σπρωξιά στην ευρύτερη περιοχή να παρακμάσει εντελώς και να μείνει στα στενά σύνορα των κατοίκων της και της μικροπολιτικής μιζέριας.

Γιατί αυτό κάνετε.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Χάσμα γενεών στο Ναύπλιο

Όταν οι νέοι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν πως μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς των μεγαλύτερων απέναντί τους είναι αποκλειστικά και μόνο η ζήλεια τους απέναντι στη νεότητα που φεύγει και αράζει πια αλλού, ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.




Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Είμαστε ακόμα ξύπνιοι

Είμαστε ακόμα ξύπνιοι κάτω από τις λάσπες, μέσα στην ομίχλη, ανασαίνουμε στο σκοτάδι, μυρίζουμε τη μαύρη θάλασσα, αγγίζουμε το άγριο δέρμα μας, γευόμαστε το πικρό αίμα μας, διασταυρώνουμε τα γεμάτα απορία βλέμματα μας καθώς πλενόμαστε με βρώμικο νερό και περπατάμε δρόμους χωρίς διέξοδο, γνωρίζοντας ότι η ανατολή δεν πρόκειται να έρθει. Είμαστε ακόμα ξύπνιοι στον ανελέητο ύπνο μας.

Τάσος Γκιζέρης

(Το ποίημα μου το έστειλε ο επί 20 συναπτά έτη φίλος κι αδερφός. Το αφιερώνω στον ίδιο και όσους ακόμα αποτελούν την οικογένεια που βρήκα στην πορεία της ζωής μου).


Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Νοσταλγία Ιωαννίνων

Μέσα σε πράσινα νερά
πέταξα την καρδιά μου
χρόνια πολλά κι αν πέρασαν
σε βλέπω στα όνειρά μου.

Άλλη πατρίδα μ’ έθρεψε
μ’ ανατροφή σωστή
μα εσύ με μεταμόρφωσες
για πάντα σε παιδί.

Άλλη πατρίδα εγώ πατώ
στης θάλασσας το κύμα
μα σιωπηλός θα νοσταλγώ
της λίμνης σου το κρίμα.

Τον έρωτα του Αλή-Πασά θα νιώθω με οδύνη
μα δεν θα σε πνίξω εγώ ποτέ, γλυκειά κυρά-Φροσύνη.

"Νοσταλγία Ιωαννίνων", 28 Αυγούστου 2016, ανέκδοτη ρίμα εμού του ιδίου.


Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Μετά την αυγουστιάτικη βροχή

Ας είναι καλά αυτά τα απελπισμένα παιδιά που χόρεψαν χθες το βράδυ μετά το μεσάνυχτο το χορό της βροχής και δρόσισε λίγο.


Η δροσιά που μας πρόσφεραν ήταν λυτρωτική. Έδρασαν την κατάλληλη στιγμή. Όταν τα ρούχα και κυρίως τα μυαλά μας ήταν τελείως κολλημένα από την υγρασία και τη ζέστη. Καλός ο Αύγουστος, αλλά μουρλός μηνάς. Ξαμολάει το υποσυνείδητο μέσα στο βρασμένο, ψημένο και τηγανισμένο συνειδητό, πάνω σε υγρά νεύρα, θολά πρόσωπα και χωρίς διακοπές κορμιά, και μπερδεύει τη φαντασία και τα όνειρα με την πραγματικότητα. Βαθιά ευγνωμοσύνη σε αυτά τα παιδιά όπου και να βρίσκονται.

Έστω για λίγο, καταφέραμε και επιστρέψαμε στους άγνωστους εαυτούς μας.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Ερωτικές διακοπές στο Ναύπλιο

Πέμπτη βράδυ, καφέ-μπαρ Μαύρος Γάτος, Ναύπλιο. Ζευγαράκι, το πολύ μέχρι 25 ετών έκαστος, σαν τα κρύα τα νερά έκαστος, κάθεται στα εξωτερικά τραπεζάκια του καταστήματος, επί της οδού Σοφρώνη. Επί μισή ώρα και βάλε, και το κοριτσάκι αλλά και το αγοράκι χαζεύουν στο κινητό τους με βλέμμα ουδέτερο κι ανέκφραστο, σχεδόν αγελαδίσιο. Άξαφνα, ο νεαρός προτείνει στην αγαπημένη του μια σέλφι φωτογράφιση. Τα μάτια τους λάμπουν, η νεαρά κάνει ένα υπέροχο ντακφέις κι ο νεαρός γουρλώνει το μάτι τύπου περνάμε σούπερ, όλο τρέλα και τα σχετικά. Έπειτα, ακαριαία, ξαναβυθίζονται στις οθόνες των κινητών τους, με το ίδιο αγελαδίσιο βλέμμα, μετρώντας μάλλον likes, απαντώντας σε σχόλια και καρδούλες διαδικτυακών φίλων για τις σούπερ διακοπές τους και το πόσο ταιριαστά περνάνε μαζί. Η φωτογραφία άλλωστε λέει πάντα την αλήθεια. Μια καλοντυμένη κυρία πέρναγε εκείνη την ώρα από μπροστά τους και τους χαιρέτησε στωικά. Δεν την είδαν ακόμα αλλά η κυρία ευγενική ως συνηθίζει, δεν παρεξηγεί. Θα περιμένει μιαν άλλη φορά. Την έλεγαν Κατάθλιψη.

Mark Kostabi

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2016

Είναι ιός

Oνειρεύομαι τη στιγμή που θα κάνουν επίσκεψη στον πλανήτη εξωγήινοι. Δεν με ενδιαφέρει τι μορφή θα έχουν, αρκεί να τους βλέπουμε. Να είναι ορατοί. Να ανοίξουν τις πόρτες των διαστημοπλοίων τους, να βγουν έξω, να μας κοιτάξουν βαθιά μέσα στα μάτια, να συναντηθούν τα βλέμματα μας, να μας σκανάρουν τον εγκέφαλο, να συνδεθούν με όλες τις οθόνες του κόσμου και τότε να εμφανιστεί ο αρχηγός τους έντρομος σε παγκόσμια μετάδοση και να τους φωνάξει: "Mάγκες, πάμε να φύγουμε. Όλοι πίσω. Το μπούλο. Είναι ιός". Και να φύγουν.


Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

Όταν συμβαίνει στον τόπο μου ένα έγκλημα

Όταν συμβαίνει στον τόπο μου ένα έγκλημα, κάτι απάνθρωπο τελείως, ένας πυροβολισμός ενός πατέρα σε μια κόρη, ένας βιασμός ενός αθώου 12χρονου αγοριού από τον πατέρα του, μπορεί να το πείτε ηλιθιότητα ή ο,τιδήποτε άλλο θέλετε, αλλά προσωπικά νιώθω ένοχος κι εγώ.

Γιατί είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε δε θέλουμε, όλοι μας αποτελούμε κομμάτι αυτής της κοινωνίας που γεννά αυτά τα φαινόμενα και όλοι έχουν λίγο ως πολύ μερίδιο ευθύνης. Η μη ενοχή που προσφέρει ο σύγχρονος δυτικός και ατομικιστικός πολιτισμός, η απαλή αθωότητα του αμέτοχου "μέσου" πολίτη, δυστυχώς δεν ισχύει. Είναι μια πλάνη. Μια ψευδαίσθηση του καναπέ. Ουδέποτε ο άνθρωπος ως φυσικό ον και πολιτικό ζώο δεν μπορεί να ξεφύγει από τη συλλογική και κοινωνική ευθύνη που του αναλογεί. Και κάθε πράξη, θετική ή αρνητική, χαρακτηρίζει όλη τη κοινωνία μέσα στην οποία συμβαίνει.


Και όσοι φωνάζουν "κρέμασμα στον ανώμαλο", "θάνατος" και άλλα τέτοια, όσο πιο δυνατά φωνάζουν και βρίζουν, τόσο θέλουν να κρύψουν και να μην ακούν τη φωνή μέσα τους που τους ψιθυρίζει αργά και βασανιστικά την ενοχή τους.


Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

Αχ, ο έρως, ο έρως ο Αργολικός, ο λιμανίσιος...

Ναύπλιο. Παρασκευή βράδυ, 1η Ιουλίου, λιμάνι-χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων. Ερωτική επιστολή μεταξύ Ναυπλιέων, αφημένη στο δρόμο, ανέμου παρασυρθείσα, εκ παρμπρίζ τιθείσα. Αχ, ο έρως, ο έρως ο Αργολικός, ο λιμανίσιος...


Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το βουβό ξωτικό που ζει στο παλιό Ναύπλιο

Ένα μελαγχολικό ξωτικό ζει στην Παλιά Πόλη του Ναυπλίου. Το όνομα του είναι Αχρύλ ή Αηχρύλ, Αχρύλος, Αηχρύλος και Αχρυλούλης και σημαίνει ο γρύλος ο άηχος.

Μένει πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως. Παλιότερα ζούσε μακριά από το Ναύπλιο, στα βουνά και τα δάση της Αρκαδίας, μαζί με τους υπόλοιπους συγγενείς και φίλους του.

Οι φήμες λένε πως κάποτε αγάπησε μια Ναυπλιώτισσα και αν και δεν τα πήγαινε καλά με το αλμυρό νερό, όπως όλα τα ξωτικά,  κολύμπησε μέχρι το λιμάνι του Ναυπλίου για να τη βρει. Αυτή όμως εξαφανίστηκε. Χάθηκε. Μπορεί να ήταν νεράιδα, μπορεί να ήταν αερικό ή κάποιο φανταστικό του όραμα.

Από τότε, κάθεται βουβός στο μπαλκόνι του, χαζεύει τους περαστικούς και την περιμένει…




Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2016

Aνταπόκριση από την πρεμιέρα του Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Ναυπλίου (γράφει ο Μπύθουλας)

Πέρναγα εψές το βράδυ με το ποδήλατο, βράδυ Παρασκευής 24ης Ιουνίου, μέρα πρεμιέρας του 25ου Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Ναυπλίου, μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Άξαφνα παρατήρησα πως η μικρή οδός Πλαπούτα ήταν κλεισμένη και από τις δυο πλευρές καθότι στην πλατεία του ναού οι πολυβραβευμένοι σολίστες της Σκανδιναβίας, ο πνευστός Oystein Baadsvik και η Katarzyna Wieczorek στο πιάνο, σαγήνευαν με τη μουσική τους το φιλόμουσο και γενικώς φιλότεχνο κοινό της πόλεως, παρουσία του πρέσβεως της Νορβηγίας.

Ως εκ τούτου ήταν λογικό να εμποδιστεί οιαδήποτε διέλευση κάγκουρα μηχανόβιου με πειραγμένη εξάτμιση ή αυτοκινήτου που σείεται από μουσικές εκτός κλασικού κλίματος. Δυστυχώς στα μέρη μας έχουμε μπόλικους από δαύτους που δεν κατανοούν και δεν σέβονται την κλασική κουλτούρα του ιστορικού μας γίγνεσθαι και τις εκάστοτε περιστάσεις έκφρασης αυτής της κουλτούρας.

Έκπληκτος όμως διαπίστωσα πως απαγορεύοταν γενικώς η διέλευση. Υπάλληλοι του Δήμου και σεκιούριτι όρμηξαν κατά πάνω μου προσπαθώντας να μου πουν να μην περάσω τον άδειο δρόμο με το ποδήλατο, ούτε καν πεζός. Την ίδια ώρα οι σολίστες εκτελούσαν τα έργα τους και μια κυρία μέσης ηλικίας, στολισμένη σα λαμπαντέρ και κουνώντας τη βεντάλια της, είδε το περιστατικό και με αυστηρό βλέμμα δασκάλας σε παρθενογωγείο μου ήχησε από το κραγιοναρισμένα βαθύ κόκκινο στόμα της, τον διακριτικό ήχο «σσσσσσσσσς». Συμφώνησαν μαζί της και οι υπόλοιποι κύριοι και κυρίες, ιδίας ηλικίας και στυλιστικής άποψης, που κάθονταν κοντά της, όχι όμως ηχητικά αλλά με ένα συνοφρυωμένο βλέμμα αγάπης και μουσικοκαλλιτεχνικής άφεσης.

Γιατί να μην μπορούν να περάσουν οι πεζοί, σκέφτηκα. Και καλά οι πεζοί που φωνασκούν ακατασχέτως, ας κόβονται στην είσοδο. Ή όσοι τελοσπάντων δεν είναι ενδυματολογικώς άρτιοι για να ταιριάξουν με την κλασική ενατένιση των Ναυπλιωτών ακροατών. Ο Μπύθουλας γενικώς ας παραμεριστεί. Δε λέω. Αλλά οι βουβοί κουστουμάτοι και σινιέ κύριοι και κυρίες γιατί να κόβονται από την πασαρέλα του θεάματος; Αν έστρωνε κι ο Δήμος ένα κόκκινο χαλάκι, σαν αυτό που είχε βάλει στην έκθεση σκαφών, όλα θα γίνονταν αυτόματα. Ο Ναυπλιώτης όταν βλέπει κόκκινο χαλί συμμορφώνεται απολύτως με τους νόμους και τις διατάξεις της αστικής συμπεριφοράς. Θα ήταν περιττό κάθε face control ή οτιδήποτε σχετικό. Θα κατέβαινε κόσμος και κοσμάκης στ’ Ανάπλι, σενιαρισμένος, στολισμένος και πανέτοιμος να περπατήσει πάνω στο στρωμμένο για πάρτη του κόκκινο χαλάκι και να στοχαστεί μεγάλα έργα κλασικών μουσουργών, ως συνηθίζει.

Και όσο για τα ποδήλατα, θα μπορούσαν να περάσουν και αυτά. Άδειος ήταν έτσι κι αλλιώς ο δρόμος. Λίγο λάδωμα στο πετάλι και τα φρένα να έριχναν απλά οι σεκιούριτι, μη τυχόν και ακουστεί κάποιος ενοχλητικός ήχος γραντζουνίσματος και φρεναρίσματος, αταίριαστος στη μουσική κατάνυξη, και να ανέβαζαν οι ηχολήπτες λιγουλάκι περισσότερο τον ήχο από τα βιολοντσέλα, τα κοντραμπάσα, τα πιάνα, τα βιολιά και τα συναφή κλασικά όργανα.

Άλλωστε θα βόλευε και μερικούς αυτόχθονες ιθαγενείς ακροατές μια μικρή αύξηση του ήχου. Γιατί ίσως δεν θα ήταν και λίγοι εψές που είτε θα είχαν προβλήματα ακοής είτε θα είχαν συνηθίσει μουσικές με πιο δυνατά ντεσιμπέλια. Και θα προσποιούνταν οι καψεροί όλη την ώρα της συναυλίας την ακουστική απόλαυση των μελωδιών με το δήθεν μειλίχιο χαμόγελό τους, όπως ορίζει ρητά και ο αριστοκρατικός κώδικας συμπεριφοράς και ευγενείας.

Με εκτίμηση και αμέριστο σεβασμό στις Τέχνες και τα Γράμματα του τόπου μας,

ο Μπύθουλας του Ναυπλίου




Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

O Έλληνας ζει και αναπνέει για το καλοκαίρι

O Έλληνας ζει και αναπνέει για το καλοκαίρι.


Μόνο να μην κάνει πολύ ζέστη, να μην έχει κουνούπια, να μην παχαίνουν οι μύγες και τα παγωτά, να μην ακούγονται μουσικές από τα παραλιακά κλαμπάκια, να μην πληρώνει πολύ ρεύμα από το air condition, να μην παίζει δυνατά η τηλεόραση του γείτονα στο μπαλκόνι το βράδυ, να μην έχει μεσημεριανή δουλειά, να μη βγαίνει μάπα το καρπούζι, να μην κολυμπάνε τα σκυλιά, να μην είναι με πληρωμή οι ξαπλώστρες, να μη βγάζει φύκια η θάλασσα, να πεθαίνουν μονομιάς όλοι οι αχινοί, οι τσούχτρες και οι κολιτσάνοι, να μη προκαλεί ο ήλιος δερματολογικές παθήσεις, θερμοπληξίες και ντουβρουτζάδες, να μην τα κάνουν πουτάνα οι ξένοι επισκέπτες, να βρίσκει πάντα ίσκιο γι' αυτόν και το αυτοκίνητο, να είναι πάντα λάδι η θάλασσα, να βρίσκει θέση για τις πετσέτες του, να μην καταστρέφει τις ομπρέλες ο αέρας, να μην φαίνονται τα περιττά του κιλά, να μην τον ενοχλούν οι σέρφερς, τα κότερα και τα ποδήλατα θαλάσσης, να μην παίζει ρακέτες κανένας στην ακτή ή αν παίζει να το κάνει τελείως αθόρυβα, να εξαφανίζεται αυτόματα η άμμος από όλα τα σημεία του σώματος, να μη γίνεται κάτουρο η μπύρα και κυρίως και βασικώς να μη λιώνουν ποτέ τα παγάκια.

Γενικά ο Έλληνας είναι καλοκαιρινός τύπος.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Mια ιστορία για τους αποτυχόντες των Πανελλαδικών Εξετάσεων

Πανελλήνιες 1998. Αποτελέσματα. Με άριστα τα 6.400 μόρια καταφέρνω να μαζέψω 5.424,4 μόρια. Το Ιστορικό Κέρκυρας έχει 5425. Τότε ήταν ιδιαίτερα υψηλή σχολή. Για 0,1 μόριο, τα μόρια μου δεν γίνονται 5,424,5, ήτοι 5425 γιατί το μισό πήγαινε πάντοτε υπέρ του μαθητή. Για 0,1 μόριο δε μπαίνω σε σχολή. Θρήνος. Οδυρμός. Κατάθλιψη. Το όνειρο να σπουδάσω κάτι σχετικό με τη Φιλολογία με κοροιδεύει στα μούτρα. Μαζεύω τα κομμάτια μου και ξαναδίνω. Ένας μαύρος χειμώνας στο Ναύπλιο με βαρετή καθημερινότητα και τους μισούς φίλους να λείπουν και να χαίρονται την ελευθερία της φοιτητικής ανεμελιάς κάπου μακριά. Γράφω καλύτερα όμως και περνάω Φιλολογία Ιωαννίνων. Γνωρίζω την πόλη, τη σχολή και τους φίλους που άλλαξαν καταλυτικά τον χαρακτήρα μου και τη ζωή μου. Γνωρίζω τη δεύτερη πατρίδα μου. Γυρνάω πίσω στο χρόνο και ευχαριστώ αυτό το 0,1 μόριο που με εμπόδισε τότε να χαρώ. Ευχαριστώ αυτό το 0,1 μόριο για την πρόσκαιρη κατάθλιψη που με κέρασε. Γιατί η επιτυχία σου ανοίγει ένα φωτεινό και όμορφο μονοπάτι, έτοιμο να το περπατήσεις. Η αποτυχία όμως σου ανοίγει όλα τα μονοπάτια. Και όπως λέει κι ο ποιητής, όλα είναι δρόμος.



Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που θα περπατήσουν το φωτεινό τους μονοπάτι και σε όλα αυτά τα παιδιά που καλούνται να φτιάξουν από την αρχή το δικό τους.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Τα Πλοία

 "...Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου, με αναπεπταμένας μεγάλας σημαίας λευκάς και ερυθράς, γεμάτα με θησαυρούς, τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των. Oύριος άνεμος πνέει επί των μεταξωτών των ιστίων, ο ήλιος υαλίζει την δόξαν της χρυσής των πρώρας, και απομακρύνονται ηρέμως και μεγαλοπρεπώς, απομακρύνονται δια παντός από ημάς και από τον στενόχωρον λιμένα μας..."

Κ. Π. Καβάφης, Τα Πλοία, (από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877 - 1923)

Πηγή: Ινστιτούτο Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης
Nαύπλιο, τέλη 19ου αιώνα-αρχές 20ου



Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Η ωραία πεθαμένη

Έργο του Στέφανου Τρίγκα. Επειδή δεν το έχει βαφτίσει, θα το βαφτίσω κι αν θέλει κρατάει το όνομα. Τίτλος: "Η ωραία πεθαμένη"


Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Η Όλια Λαζαρίδου στο Φουγάρο

Τα ποιήματα σε συναντούν. Δεν συναντάς εσύ τα ποιήματα. Όσα βιβλία και να διαβάσεις, όσες σελίδες στίχων και να περάσουν από μπροστά σου, όσες απαγγελίες και ν' ακούσεις, τα ποιήματα που θα σου μιλήσουν στ' αλήθεια είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού και εμφανίζονται πάντοτε στη ζωή σου ξαφνικά και απρόοπτα. Μια τέτοια απρόοπτη συνάντηση είχα κι εγώ χθες με ένα ποίημα. Πρόκειται για το έργο του Μπρεχτ: “Ό,τι σε σένα ήταν βουνό”. Η συνάντηση έγινε μέσα από τη φωνή της κυρίας Όλιας Λαζαρίδου. Συνάντηση που μάλλον δεν θα ξεχάσω ποτέ.


Ό,τι σε σένα ήταν βουνό
το ισοπέδωσαν
και σκέπασαν την κοιλάδα σου.
Από πάνω σου περνάει τώρα
ένας δρόμος άνετος…

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Της φόλας το ανάγνωσμα

Μέσα σε ένα μήνα έχουν δηλητηριαστεί δεκάδες σκυλιά στο Ναύπλιο, το Άργος, τους Μύλους, τον Άγιο Αδριανό και παντού στην Αργολίδα. Γίνεται μαζική εξόντωση. Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο, ειδικά πριν από γιορτές, και χιλιοειπωμένο. Δεν θα κουράσω. Μια ερώτηση μόνο έχω. Υπάρχει άνθρωπος με κοινό νου που πιστεύει πως δεν υπάρχει αντίτιμο γι' αυτό το διαχρονικό έγκλημα; Πως δεν υπάρχει μια κατάρα, μια θεία δίκη, μια φυσική τιμωρία που θα προκύψει από αυτό το φονικό; Πιστεύουν στ' αλήθεια οι Αργολιδείς πως η κοινωνία τους θα δηλητηριάζει μαζικά και κατ'εξακολούθηση πλάσματα αθώα και η κοινωνία αυτή μπορεί να προοδεύσει οικονομικά, πνευματικά, πολιτιστικά ακόμα και τουριστικά; Μάλλον απίθανο...


Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

«Είναι κρίμα να μην είσαι από το Ναύπλιο» – Ο εξυπνότερος Έλληνας κάνει βόλτα στη μοναδικότερη πόλη

«Θα σας πω κάτι και πιστεύω να μην με παρεξηγήσετε. Είναι κρίμα που δεν είμαι από το Ναύπλιο».

Με αυτόν τον τρόπο ξεκίνησε την ομιλία του στους ιθαγενείς της πόλης, ο Βολιώτης κύριος Νίκος Λυγερός, το βράδυ της 20ης Μαρτίου, του σωτήριου έτους 2016.

Έτος κυριολεκτικά σωτήριον. Έτος άλλο και λαμπρό που ο τόπος δεν έχει ξαναματαζήσει. Ειδικά τώρα που έπιασε κι η άνοιξη και το γλυκό αεράκι παρασέρνει τα λιγοστά εγκεφαλικά κύτταρα των αυτοχθόνων σε ολική αδράνεια, τώρα πια το Ναύπλιο δεν είναι μια ίδια πόλη. Είναι μια άλλη. Μαγική. Μια πόλη που το ένα κορυφαίο γεγονός διαδέχεται ακαριαία το άλλο κι η πάλαι ποτέ αβάσταχτη καθημερινότητα που ταλάνιζε τον πάρτυ-άνιμαλ ντόπιο ανήκει στο παρελθόν.

Ξεκινάω. Μαραθώνιοι δρόμοι ξεπερνούν κάθε προσδοκία. Κάθε προσδοκία. Αφού αν ζούσε ο συγχωρεμένος ο αρχαίος ο Φειδιπίδης, είμαι σίγουρος πως αυτόν θα διάλεγε να τρέξει. Συνεχίζω. Βενετσιάνικα καρναβάλια γίνονται Πανελλήνιοι Θεσμοί. Όλη η Αθήνα αυτή τη στιγμή που μιλάμε, αλλά και η επαρχία, και το εξωτερικό επίσης μη σου πω, συζητάει ακόμα για το Βενετσιάνικο καρναβάλι του Ναυπλίου. Όλη. Αναρωτιέμαι επίσης. Εκθέσεις απούλητων πολυτελών σκαφών; Το Ναύπλιο ξανά Μόντε Κάρλο; Λίγο μας πέφτει; Απαντώ. Δε νομίζω. Και τέλος, το κερασάκι στην τούρτα. Το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής του καλοκαιριού. Το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής του καλοκαιριού λοιπόν, αν θέλετε να ξέρετε, και όπως είπε και ο ίδιος ο Δήμαρχος, είναι πια φεστιβάλ παγκόσμιο.

Όπως γίνεται σαφές από τα προαναφερθέντα, το συλλογικό άι-κιού της πόλεως οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε κάθετη πτώση. Κι αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή που συμβαίνει αυτό το δυστυχές συμβάν – ω ποία αντίφασις – αποφασίσαμε να καλέσουμε στην πόλη μας τον εξυπνότερο Έλληνα κι έναν από τους 50 εξυπνότερους ανθρώπους στον κόσμο, για να μας μιλήσει για την πολιτιστική κληρονομιά του Ναυπλίου.

Και με αυτόν τον τρόπο βρήκε να ξεκινήσει. «Θα σας πω κάτι και πιστεύω να μην με παρεξηγήσετε. Είναι κρίμα που δεν είμαι από το Ναύπλιο». Έτσι είπε. Γιατί δεν ήταν δυνατόν ο κύριος Λυγερός, το βιογραφικό του οποίου χρειάζεται βιβλίο για να αποτυπωθεί λεπτομερώς, να μην ήταν ικανός να μυριστεί αυτό που μυρίζεται κι ο τελευταίος πολιτικάντης ψηφοθήρας των πέριξ. Ότι δηλαδή για να σε ακούσει ο αυτόχθων ιθαγενής, για να μη σε πει μαλάκα με την πρώτη αναγνωριστική ματιά και σε απαξιώσει αιώνια και χωρίς έλεος, πρέπει πρώτα και βασικά να του γλυκάνεις με κολακείες τα πρωτοπρωτευουσιάνικα και τοπικιστικά αυτιά του. Όχι πως δεν εννοούσε κάθε λέξη της φράσης ο κύριος Λυγερός. Την εννοούσε. Αλλά με ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια. Ή για να το πούμε Ναυπλιώτικα, με μία ψήφο, δυο ρουσφέτια.

Αλλά δυστυχώς για τους αυτόχθονες ιθαγενείς, ο κύριος Λυγερός δεν συνέχισε στον ίδιο κολακευτικό τόνο. Αντιθέτως. Ίσως γι’ αυτό το λόγο η ομιλία του να μην έχει γίνει μέχρι σήμερα αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Σα να μη μίλησε ποτέ. Σιωπή πνιγηρή ολούθε. Σαν αυτή τη σιωπή των πολιτικάντηδων όταν είναι ένοχοι. Που περιμένουν να περάσει το μεγάλο κύμα της κριτικής κι έπειτα και τελείως ανώδυνα τα πάντα να ξεχαστούν μέσα στη μακαρία λήθη του λαού. Μέχρι και οι σοφοί της πόλης εξαφανίστηκαν. Αυτοί οι λαλίστατοι τύποι και παντογνώστες. Ίσως τελικά μας πρόσβαλε βαθιά η άποψη ενός ξένου. Το είπε άλλωστε και ο ίδιος στην ομιλία του. Στις μικρές κοινωνίες είπε, όσο και να διαφωνείς με τον διπλανό σου, θα συμφωνήσεις πάντοτε μαζί του για να διαφωνήσετε με τον ξένο.

Με λόγο ευγενικό, λόγιο κι αιχμηρό, όσο 10 σατιρικοί γραφιάδες μαζί, ο πολυπράγμων ομιλητής ειρωνεύτηκε την χρηστική αξία του αγαπητού στα μέρη μας καθρέφτη ως μέσο βελτίωσης της εικόνας μας. Μίλησε για τη μοναδικότητα της πόλης, όχι δυστυχώς για τη μοναδικότητα των κατοίκων της (κρίμα), που στηρίζεται στη μακραίωνη ιστορία και την στρατηγική της θέση, τη θάλασσα.

Η ιστορία της απλώνεται σε ένα πάχος χρόνου που ξεκινά από την εποχή της Γραμμικής Β’ , πλάκες της οποίας έχουν βρεθεί στην Ακροναυπλία, πράγμα που ελάχιστοι μάλλον γνωρίζουν αφού η συλλογική μας εμμονή φτάνει μόνο μέχρι τα όρια της Ελληνικής Επανάστασης και μερικών φλωροτιγκιτάγκηδων κατακτητών της Δύσης που παλεύουμε μέχρι σήμερα να μιμηθούμε μάταια και παντελώς ηλίθια. Αυτό το τελευταίο δεν το είπε ο κύριος Λυγερός αλλά συμπεραίνεται ευκόλως.

Για το ζήτημα της θάλασσας πάντως ο κύριος Λυγερός ήταν ιδιαίτερα επικριτικός. Μια πόλη θάλασσας, είπε χαρακτηριστικά, που ξεχνάει την θάλασσα, μιζεριάζει με τη Γη. Και τότε, κάτι σκίρτησε μέσα στην ευαίσθητη καρδούλα όλων των οικοπεδολάγνων της Ναυπλίας. Μια πόλη που χρησιμοποιεί την παραλία για πασατέμπο, πασαρέλα και ερωτικές βολταδούρες, έχει χάσει το νήμα της ιστορίας της, είπε. Αν χαζεύουμε τη θάλασσα για να οραματιζόμαστε πάρκινγκ αυτοκινήτων, κάτι λάθος συμβαίνει, τόνισε. Στη Κίνα για παράδειγμα, όταν χρειάζονται περισσότερο χώρο, μπαζώνουν τη θάλασσα, ανέφερε γελώντας. Ο δυστυχής κύριος Λυγερός… Δεν ήξερε, δεν ρώταγε πως αυτό είναι το νέο χόμπι της πόλης στον 20ο και 21ο αιώνα; Εκτός αν η αναφορά του ομοίαζε με καβαφική ειρωνεία.

Έπειτα ξεκίνησαν τα πιο δύσκολα. Έβαλε τους ακροατές να οραματιστούν το Ναύπλιο σε 100 χρόνια. Δύσκολο, καθότι ο Ναυπλιεύς δυσκολεύεται να οραματιστεί την επόμενη βδομάδα οπότε τα 100 χρόνια πέφτουν λιγουλάκι μακριά για το πνεύμα του. Τί θα γίνει όμως σε 100 χρόνια; Τίποτα φοβερό, απλά η νέα πόλη δεν θα υπάρχει. Οι περιουσίες και τα σπίτια που με τόσο κόπο έχτισαν νόμιμα και παράνομα οι αυτόχθονες ιθαγενείς δεν θα υπάρχουν. Θα είναι άλλες. Μα γιατί; Γιατί το μόνο που μένει σταθερό και διαχρονικό είναι αποκλειστικά και μόνο η παλιά πόλη. Αυτή είναι το πρότυπο, αυτός είναι ο οδηγός μιας αρχιτεκτονικής και πολεοδομικής ανάπτυξης μόνιμης στο χρόνο, και όχι βεβαίως αυτό το αισθητικό χάος των νέων κατοικιών με πλάτη στη θάλασσα, είπε ο κύριος Λυγερός.

Ακολούθησε επόμενο όραμα.  Bλέπεις το όραμα ως λέξη και ουσία ήταν βασικό στοιχείο της ομιλίας. Όχι σαν αυτό το όραμα των υποψηφίων Δημάρχων, Βουλευτών και λοιπών ψηφοκυνηγών. Το άλλο το όραμα, το κανονικό. Έβαλε λοιπόν πάλι τους ακροατές να δουν τη μεγάλη εικόνα και να αναλογιστούν την ανθρωπότητα, όλον τον πλανήτη, χωρίς την υπάρξη του Ναυπλίου. Τί να κάνει ο δόλιος ο ακροατής, αναγκάστηκε να ξεπεράσει τα σύνορα του κόσμου που είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή, μέχρι τη Δαλαμανάρα δηλαδή, και συμμετείχε στην φαντασίωση. Έπειτα ο κύριος Λυγερός ρώτησε. Το Ναύπλιο είναι ένας τόπος που πρέπει να επισκεφτεί κανείς για να έχει τη συλλογική εικόνα του πολιτισμού του κόσμου; Φυσικά απάντησε από μέσα του ο ακροατής. Το Ναύπλιο έχει υπέροχες καφετέριες, ταβέρνες, παραλίες, θέσεις για παρκάρισμα, ροζ γιαούρτια, πανηγύρια και φυσικά μεγάλη ιστορία σε ασυναγώνιστες τιμές. Φυσικά απάντησε μετά τη σιωπή του κοινού ο κύριος Λυγερός. Το Ναύπλιο έχει το ασύγκριτο πλεονέκτημα της μοναδικότητας. Χωρίς το Ναύπλιο η ιστορία του κόσμου είναι ελλιπής.

Κάπου εκεί είπαν αντίο, μας αποχαιρέτησαν με εντυπωσιακή έκρηξη και τα τελευταία ναυπλιώτικα εγκεφαλικά κύτταρα. Κάπου εκεί, λόγω ανικανότητας κατανόησης και περαιτέρω πνευματικής επεξεργασίας, η ομιλία θα έμενε στη λήθη της τοπικής ιστορίας, όπως πραγματικά της άξιζε.

Γιατί καλή μεν η ομιλία του κυρίου Λυγερού αλλά τελείως μα τελείως λανθασμένη. Καθότι ξέχασε αδικαιολόγητα να προσθέσει στην πολιτιστική κληρονομιά του Ναυπλίου, τον ίδιο της τον εαυτό.



«Θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται», Οδυσσέας Ελύτης

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Περί αφρικάνικης σκόνης

Γκρινιάζουν όλοι που έρχεται η αφρικάνικη σκόνη στην Ελλάδα. Παιδιά. Παιδιά. Συντονιστείτε επιτέλους και βάλτε μυαλό.

Δεν έρχεται η αφρικάνικη σκόνη σε μας.

Εμείς πηγαίνουμε ολοταχώς στην Αφρική.


Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

To Nαύπλιο είναι μια πόλη στοιχειωμένη

To Nαύπλιο είναι μια πόλη στοιχειωμένη. Ζόμπι, μεσαιωνικά φαντάσματα και στοιχειά ζουν ανάμεσα και μέσα στους ανθρώπους της, περνώντας πάντοτε απαρατήρητα.



Ναύπλιο, 5 Μαρτίου 2016, Πλατεία Δημαρχείου, ώρα 9η βραδυνή.

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Εμείς οι ελάχιστοι

Ευρώπη, επαρχία Ελλάδας, έτος 2016. Όλος ο πολιτισμός και η ελπίδα που έχει απομείνει στον δυτικό κόσμο, στο πρόσωπο και το σώμα ενός θαρραλέου και μικρού ταξιδιώτη. Είμαστε ελάχιστοι μπροστά του.


Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, η πόλη του αντιέρωτα (2016)



(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στις 31 Αυγούστου 2014. Επαναδημοσιεύεται ελαφρώς διορθωμένο και αφιερωμένο στην ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου)

Το βασικό πρόβλημα του Ναυπλίου και αυτό που προκαλεί σχεδόν όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που ταλανίζουν αυτόν τον μικρόκοσμο τόπο είναι το σεξουαλικό.

Η πόλη τελεί εδώ και κάμποσα χρόνια κάτω από σοβαρή, σοβαρότατη σεξουαλική κρίση. Και αυτό φυσικά επηρεάζει άμεσα και τη ψυχή και το μυαλό των αυτοχθόνων ιθαγενών της. Η γενετήσια πράξη δεν αποτελεί πια ούτε το φόρτε ούτε το σήμα κατατεθέν του πάλαι ποτέ ερωτικού Αναπλιού.

Είτε αυτή συμβαίνει, είτε δεν συμβαίνει πίσω από τους τοίχους των σπιτιών και τα πάμπολλα σημεία ξεμοναχιάσματος που χαρίζει το τοπίο, η μυρωδιά και το χρώμα του έρωτα δεν στολίζουν πια τα εξωτερικά ανάκτορα της πόλεως. Το Ναύπλιο είναι πλέον ασεξουάλ.

Τα καμάκια που έσωζαν το πρεστίζ του ανήκουν στο μακρινό παρελθόν. Τα ροζ σκάνδαλα που συνέβαιναν στις τουριστικές επαρχίες της πρωτευούσης και γλύκαιναν τα ώτα των ακουστικών τύπων, έχουν χρόνια να ακουστούν. Τα ταρακουνημένα από σεξουαλική ηδονή αυτοκίνητα που συντρόφευαν τα ερημικά σημεία-γαμηστρώνες της πόλης είναι πλέον μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Λέγεται κιόλας πως οι λίγοι πιστοί του «έρωτος εντός αμαξιδίου» γνωρίζονται πλέον με τα μικρά τους ονόματα και ανταλλάσσουν ενίοτε και φιλοφρονήσεις ανάλογα με το κούνημα του κάρου. Μπουρδέλα επίσημα, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν ενώ κάποια ξεχασμένα βραβεία πανελληνίας εμβελείας περί ρομαντισμού και ερωτικής φύσεως της Ναυπλίας δείχνουν να αφορούν κυρίως και μόνο τα μουσαφίρια του άστεως. Παράνομα και μη παράνομα.

Τα πράγματα δείχνουν και είναι πολύ χειρότερα αν απλώς κοιτάξει κανείς την ανθρωπογεωγραφία της πόλης.

Το Ναύπλιο κατ’ουσίαν γεροντοκρατείται. Σε όλους τους τομείς της ζωής. Η πλειοψηφία των κατοίκων ανήκουν στην ηλικία των –ήντα και άνω πράγμα που πέρα από την επιβολή αραχνιασμένων και βολεμένων εγκεφάλων πάνω στα γούστα των υπολοίπων, μειώνει δραματικά και τον μέσο όρο συχνής σεξουαλικής δράσης του ντόπιου πληθυσμού. Οι δόλιοι μεσήλικες και υπερήλικες εκτός από καμιά βολτίτσα μέχρι το Φάρο, ένα τσαγάκι του βουνού, λίγα και προσεγμένα τηγανητά για να μην ανέβει η χοληστερίνη, περιορισμένη ζάχαρη να μην αυξηθεί το ζάχαρο, κουβεντούλα με φίλους, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, ρίχνουν και μια αναπαραγωγή που και που, εντός ή εκτός γαμήλιας συμβίωσης, με φαρμακευτική ή μη βοήθεια, αναμετάξυ των ή με τη συνοδεία επί μισθώση κορασίδων, μόνο και μόνο για να θυμηθούνε τα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς. Την αποκαλούν δε τιμητικά αυτήν την που και που πράξη αναπαραγωγής, «Μνημείο Φιλελλήνων», λόγω του σχήματος της συμπαθούς κατασκευής στην πλατεία της παραλίας που ομοιάζει με δονητή έχοντα ερωτογενείς γωνίες.

Μετά την γεροντοκρατία ακολουθεί κατά πόδας η οικογενειοκρατία. Κλασική ελληνική οικογένεια με παιδιά εν Ναυπλίω. Από 30 ετών και άνωθεν πάντα και με σκηνές απείρου κάλλους στο ενεργητικό της. Μια μαμά να τσιρίζει στο ατίθασο παιδάκι της στη μέση της Άργους, με την υστερία χαραγμένη μέχρι και στις σόλες των φρεσκοαγορασμένων της παππουτσιών. Σεξουαλικώς χορτάτη; Πράγμα αδύνατο. Ζευγάρια να τσακώνονται με ουρλιαχτά και στριγγλιές και να γίνονται ακουστικό θέαμα σε όλο το τετράγωνο. Σεξουαλικώς ενεργά; Μόνο για λόγους εκδίκησης. Ζευγάρια επίσης παντρεμένα, στα καφέ της Συντάγματος ή αλλού, να κάθονται στο ίδιο τραπέζι κοιτώντας το κενό, το τίποτα, χωρίς να ρίχνει ματιά ο ένας στον άλλον, χωρίς κανένα συναίσθημα και ξαφνικά κάποιος από τους δύο να φωνάζει στο μικρό παιδί που παίζει σε απόσταση για να σπάσει την αμηχανία της στιγμής. Την συνέχεια στο σπίτι την φαντάζεται κανείς μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης μέχρι τον ύπνο τον βαθύ και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και συμβεί το μοιραίο, θα συμβεί μόνο για λόγους έκτακτης ανάγκης εκατέρωθεν. Για να φύγουν τα πρώτα, όπως έλεγαν οι παλιότεροι σοφοί της πόλεως.

Εκτός όμως από τις πλειοψηφίες, σεξουαλικά προβλήματα αντιμετωπίζουν δυστυχώς και οι μειοψηφίες.

Αν εξαιρέσεις τις ηλικίες από τα 18 ως τα 24 που είναι κατά κύριο λόγο φοιτητές και μοιράζουν την ερωτική τους αδρεναλίνη σε άλλη γή και σε άλλα μέρη, απομένει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, από τα 24 μέχρι την εις γάμον κοινωνία, που αντιμετωπίζει πολλαπλά και σύνθετα προβλήματα.

Οι μεν γυναίκες αυτής της ηλικίας, λόγω ορμονικών ανακατατάξεων, μπαίνουν στους ρυθμούς να βρούν το μαλάκα της ζωής τους, τον σπερματοδότη και συνδιαμορφωτή των γονιδίων του μελλοντικού παιδιού τους. Η μητρική αυτή υστερία σοβαρεύει τις γυναίκες, τις κάνει πιο ανακριτικές, πιο δύσκολες και φυσικά πιο κυκλοθυμικές. Παράλληλα όμως το σώμα αναζητά διεξόδους ικανοποίησης οπότε όλες λίγο-πολύ ψάχνουν και βρίσκουν κάποιες σταθερές φωλιές ερωτικής δράσεως μέχρι να βρεθεί ο Ένας.

Οι δε άντρες, ανώριμοι και παλιμπαιδίζοντες ως συνηθίζουν να είναι πάντα, αναζητούν τις ερωτικές τους περιπέτειες και αυτοί, αποφεύγοντας όμως όπως ο διάβολος το λιβάνι να θεωρηθούν ο Ένας.

Έτσι έχουμε μια κάπως δύσκολη επικοινωνία μεταξύ των δύο φύλων που περιορίζει σημαντικά την ερωτική τους συμπεριφορά και δράση. Αν το δίδυμο δεν οδηγηθεί σε γάμο κοινωνία, που είναι και ο στόχος της πόλης όλης λόγω της ανικανότητάς της να φανταστεί κάτι άλλο, θα έχουμε απλώς επιφανειακές ερωτικές στιγμές, στιγμές ανειλικρίνειας, υποκρισίας, ανασφάλειας και άλλων πολλών ψυχολογικών συμπτωμάτων.

Και όλα αυτά σε μια πόλη που οι ομοφυλόφιλοί της, εκτός από ελάχιστους θαρραλέους, κρύβονται. Που το μεγαλύτερο μέρος της σεξουαλικής δραστηριότητας συμβαίνει τελικά στα κρυφά, ανάμεσα σε παράνομα αυτόχθονα ζευγάρια και σε γυναίκες ή και ακόμα άντρες, που φοβούνται τι θα πεί η κοινωνία και το θανατηφόρο κουτσομπολιό της γειτονιάς.

Σε μια πόλη που στα μαγαζιά της δεν χορεύει κανείς. Ή αν χορέψει, θα το κάνει με τη μέθοδο της αυτοπροβολής και της επίδειξης. Επιτηδευμένα και ποζέρικα. Χωρίς ίχνος αυθορμητισμού και χαλαρής άφεσης και διάθεσης. Αντιερωτικά και σαρκοβόρα. Ακατάλληλα δηλαδή προς σεξουαλική ολοκλήρωση.

Γιατί ο έρως, ως γνωστόν, για να είναι επιτυχής και να απλώσει στην ατμόσφαιρα τις ευεργετικές του επιδράσεις, χρειάζεται τη σάρκα αφελή και το πνεύμα καθαρό.

Και ενώ η μεν σάρξ, μέσα στην τουριστική παράκρουση, δείχνεται πια σαν γουρνοπούλα που πουλιέται με το κιλό, το δε πνεύμα έχει γεμίσει με πανηγυριώτικα κωλοβακτηρίδια.

Συμβαίνει δηλαδή αυτό το φαινόμενο όπου το πλούσιο λεξιλόγιό των κατοίκων με την συχνή χρήση των λέξεων «γαμιέσαι», «σε γαμάω» και «άντε γαμήσου» ακούγεται περισσότερο σαν στέρηση ή ευχή παρά σαν βρισιά. Και ο «μαλάκας» με την «πουτάνα» του σαν την πλέον βέβαιη και μοναδική πραγματικότητα.

Πράγμα όχι δα και τόσο κακό, αρκεί να μην υποκρινόμαστε το αντίθετο.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Ναύπλιο, μια πόλη με μεγάλη θεατρική παράδοση

Φλεβάρης. Ο μήνας ορόσημο για το Ναύπλιο. Όποιος κατάφερε να φύγει κάποτε από δω, όποιος δεν έμεινε στις υποσχέσεις και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.

Ο άδειος Φεβρουάριος ο λεγόμενος. Ο μήνας που ο κάθε του βραδυνός δημόσιος χώρος ανήκει αποκλειστικά στους σκύλους και τις γάτες της πόλης και οι αυτόχθονες ιθαγενείς, κρυμμένοι πίσω από μισόκλειστα φώτα, απολαμβάνουν την πιο ξαλαφρωτική χειμερία νάρκη του χρόνου.

Φέτος όμως οι Αλκυονίδες μέρες έφτασαν γεμάτες και την έχουν καθυστέρησει για λίγο τη γιορτή. Γιατί περί γιορτής πρόκειται. Έστω και ανεπίσημα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, παιανίσματα δημοτικής μπάντας, διακοσμητικούς λόγους αρχόντων, τετριμμένες ευχές και λοιπά μιζεροκαταθλιπτικά, ο Ναυπλιώτικος Φλεβάρης είναι η πιο αληθινή αργία της πόλης. Το σώμα χουχουλιάζει και το κεφάλι αδειάζει. Κυκλοφορεί, αυστηρώς μόνο μέχρι την ενάτη βραδυνή, κι αδιαφορεί.

Αδιαφορεί σε τέτοιο βαθμό που μάλλον φορτίζει μπαταρίες αδιαφορίας και για τους επόμενους μήνες. Τα γεγονότα, οι ειδήσεις, τα συμβάντα, ακόμα και οι μικρές αλλά εκνευριστικές μαλακίες του γείτονα καταγράφονται στον σκληρό δίσκο αλλά δεν αναλύονται. Απλώς αρχειοθετούνται στο πίσω μέρος του εγκεφάλου για μελλοντική επεξεργασία μετά το πέρας της γιορτής. Το περίεργο βέβαια είναι πως, από αυτόν τον τεράστιο αποθηκευτικό όγκο πληροφοριών της πραγματικότητας, πραγματικότητα που δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει παράλληλα με την δική μας νιρβάνα, μόνο οι μαλακίες του γείτονα ανασύρονται ξανά στη μνήμη.

Κανείς για παράδειγμα δεν θα θυμάται, Μάρτη μήνα, αυτήν την παιδική ζωγραφιά με τα πολλά χρωματάκια και σχεδιάκια που παρουσιάστηκε ως master plan του λιμανιού. Μέχρι τότε το θέμα θα έχει ξεχαστεί μέσα από αδιάφορους διαξιφισμούς συμπολίτευσης, αντιπολίτευσης, μελετητών και λοιπών σοφών της Ναυπλίας, και το μεγαλεπιβόλο έργο θα έχει περάσει ήδη στο στάδιο δύο, αυτό της διαβούλευσης. Θα κάτσουν δηλαδή οι Ναυπλιώτες μεταξύ τους, μπροστά σε μια διαδικτυακή πλατφόρμα, ήσυχοι και μονιασμένοι και θα συζητήσουν για το λιμάνι του μέλλοντος και για το κοινό καλό. Όπως γίνεται αντιληπτό και στον πιο ηλίθιο κάτοικο αυτής της πόλης, το στάδιο δύο δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί και τόσο σύντομα.

Το λιμάνι πάντως θα γίνει. Χωρίς αμφιβολία. Και κρουαζιέρες θα έρθουν και μαρίνες θα κατασκευαστούν και υδροπλάνα θα απογειώνονται και θα προσγειώνονται, όλα θα γίνουν. Απλά, όταν γίνουν, όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα κινείται με διαστημόπλοια. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε σταθερά την ιστορική παράδοση της πόλης να τσιμεντώνει την θάλασσα ανά δεκαετία ή αιώνα. Γενικώς το υγρό το στοιχείο όπου το πετύχουμε, το χτίζουμε. Οπότε κάποια στιγμή, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και αν δεν έχει έρθει το λιμάνι σε μας, θα πάμε εμείς στο λιμάνι καταμεσής του Αργολικού Κόλπου. Και τέλος καλό, όλα καλά.

Έτσι, ενώ τα πράγματα με το λιμάνι δείχνουν να παίρνουν την θέση τους στην συλλογική μας αμνησία, δεν ισχύει το ίδιο δυστυχώς για το Πανεπιστήμιο της πόλης. Εκεί τα πράγματα δεν θα ξεχαστούν τόσο εύκολα, όσοι Φλεβάρηδες και να περάσουν από πάνω μας και πάνω από τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί αν τυχόν, για τις ανάγκες του σοσιαλιστικού καθεστώτος που μας κυβερνά, χρειαστεί να κλείσει το τμήμα Θεατρικών Σπουδών, όπως ψιθυρίστηκε από τους κυβερνώντες, τότε το πλήγμα θα είναι βαρύ κι ασήκωτο για όλους. Και δεν είναι τόσο το πολιτιστικό κενό που θα αφήσει αυτό το κλείσιμο. Αυτό είναι δεδομένο αλλά ξεπερνιέται. Μάλλον ξεχνιέται. Η πόλη αντέχει και χωρίς άπλετο πολιτισμό. Δεν τίθεται θέμα. Αλλά ειδικά χωρίς θεατρική παιδεία, όπως ειπώθηκε απ’όλους σχεδόν τους δεκάδες διαμαρτυρόμενους αυτές τις μέρες, δεν αντέχει. Το Ναύπλιο είναι πόλη κατεξοχήν μεγάλης θεατρικής παράδοσης. Και αυτό ο Ναυπλιώτης δεν το ξεχνά εύκολα γιατί το βιώνει καθημερινά. Μπορεί να μην έχει ένα θέατρο της προκοπής, ούτε να ζητάει να το έχει, αλλά όσο να πεις, την υποκριτική τέχνη την αγαπάει ιδιαίτερα.

Η ζωή του όλη είναι μικρά καθημερινά θεατρικά μονόπρακτα. Κωμωδίες, δράματα, περιπέτειες και κυρίως φάρσες σε δημόσια προβολή. Να τις βλέπει, να τις σχολιάζει και να τις ζει. Η πόλη όλη είναι ένα τεράστιο θεατρικό σανίδι και οι κάτοικοι πότε παρακολουθούν από τα καθίσματα, πότε πρωταγωνιστούν επάνω στη σκηνή. Μέχρι να πέσει η αυλαία και να έρθει ο άδειος Φεβρουάριος. Ο μήνας ορόσημο του Ναυπλίου.

Γιατί όσοι δεν έφυγαν, τότε που η ζωή δεν ήταν ακόμα δεμένη και το χωριό δεν είχε αποκαλύψει όλες του τις ομορφιές, ένας Ναυπλιώτικος Φλεβάρης έφταιγε.


Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Το νέο έτος θα είναι ίδιο, γι’ αυτό φάε ακτινίδιο

Ναύπλιον. Σωτήριον έτος 2016. Έτος υποσχόμενο για ακόμα πιο συναρπαστικές μέρες στην πιο ξέφρενη, αυθόρμητη και μοντέρνα πόλη της οικουμένης. Ο τόπος που η ηλικία δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο. Νέοι, γέροι και παιδιά, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να μην κάνουν απολύτως τίποτα.

Οι γέροι το ξέρουν από καιρό αυτό το τίποτα, αλλά τα παιδιά και κυρίως οι νέοι, λόγω ορμητικής ιδιοσυγκρασίας, το διδάσκονται επιμελώς και στην συνέχεια το μιμούνται με την δέουσα σοβαροφάνεια.

Και αυτό σημαίνει αληθινή ελευθερία. Γιατί το τίποτα, δεν έχει κλειστά σύνορα, όπως νομίζουν κάποιοι κλειστόμυαλοι και δήθεν προοδευτικοί. Δεν έχει την φυλακή της αναγκαστικής μιας κάποιας επιλογής και τη μόνοδρομη και μονότονη προσπάθεια επίτευξης του στόχου της. Το τίποτα αποτελεί την αέναη περιπλάνηση του νου στον κόσμο του έτοιμου. Εκεί, δηλαδή εδώ, στο Ναύπλιο, ο πολίτης ζει την ελαφράδα της αίσθησης ενός φτερού στον άνεμο. Άνεμος συνήθως και σχετικά ήσυχος τις περισσότερες μέρες του χρόνου, ικανός και άξιος να σε ταξιδεύει στα ίδια και τα ίδια μονοπάτια για να μην φεύγεις ποτέ από το μη στόχο σου.

Όπως και ο Γενάρης. Κανείς αυτόχθων ιθαγενής δεν ξύπνησε την πρώτη μέρα του χρόνου και σκέφτηκε να τρώει ακτινίδια όλο το μήνα, ίσως και τον επόμενο. Γιατί να το σκεφτεί άλλωστε; Τι θα μπορούσε να του προσφέρει αυτό το μικρό φρουτάκι, σαν σφιγμένη κουραδίτσα με τρίχωμα;

Και όμως. 100 ολόκληροι τόνοι ακτινιδίων μοιράστηκαν δωρεάν από τους παραγωγούς της Βέροιας, που να είναι καλά οι άνθρωποι, και γέμισε ο τόπος όλος μικρές χαριτωμένες και τριχωτές κουραδίτσες που όλοι έμαθαν και μιλούσαν για τις ευεργετικές τους συνέπειες. 100 τόνοι, μέγεθος ασύλληπτο και μάλλον υπερβολικό για τις ανάγκες της περιοχής, εκτός αν υπήρχε τόσο τεράστιο πρόβλημα σφιχτής αφόδευσης των αυτοχθόνων και δεν ήταν δημοσίως διαδεδομένο. Προσωπικά πάντως, όχι πως η κίνηση των παραγωγών της Βέροιας δεν ήταν άξια επαίνου, αλλά θα προτιμούσα ο Γενάρης να μας έφερνε 100 τόνους μπανάνες.

Σε αυτή μου την προτίμηση δεν υπάρχει ούτε στο ελάχιστο κάποιο υποννοούμενο για την πνευματική κατάσταση των κατοίκων. Προς Θεού. Απλώς μου αρέσουν οι μπανάνες γιατί θα προσέφεραν στην πόλη ένα σεξουαλικό κύρος παραπάνω. Το σχήμα τους και κυρίως ο τρόπος που καταναλώνονται, ταιριάζουν καλύτερα με την ερωτική φυσιογνωμία του Αναπλιού. Θα ήταν ένας μήνας σεξουαλικής γιορτής χωρίς προηγούμενο. Kάτι σα να λέμε «εν Ναυπλίω Διονύσια». Ίσως γινόταν και θεσμός. Μια σταθερή γιορτή που για ένα μήνα, όλος ο κόσμος θα έτρωγε ασύστολα μπανάνες και θα πέταγε ανέμελα στους δρόμους, όχι εσώρουχα, ρούχα και άλλα τέτοια συνουσιαστικά κλισέ, αλλά μπανανόφλουδες.

Και μετά από αυτήν την άκρως ερωτική σκηνή, ας επιστρέψουμε στα ακτινίδια. Γιατί η άνετη αφόδευση δεν μπορεί να περιφρονείται ούτε να θεωρείται κάτι δευτερεύον. Επίσης, για να είμαστε και απολύτως δίκαιοι, αν ένα γεγονός μέχρι τώρα χαρακτηρίζει την επικαιρότητα της πόλης τις πρώτες μέρες του 2016, αν υπάρχει μία και μόνο συνταρακτική είδηση, είναι τα ακτινίδια. Τα ακτινίδια και οι βασιλόπιτες.

100 τόνοι τα ακτινίδια; 100 τόνοι και οι βασιλόπιτες. Χιλιάδες βασιλόπιτες. Συνηθίζεται βλέπεις σε μέρη σαν τα δικά μας, μέρη που ο πολιτισμός και η κοινωνική ζωή κυριαρχούνται μόνο από πολύχρωμα ταγεράκια, τσάι και συμπάθεια, να απασχολείται η κοινή γνώμη και το κοπάδι των φωτογενών αρχόντων με ατελείωτες κοπές πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας. Κάθε νομική ή συλλογική ένωση που αποτελείται από περισσότερους από έναν άνθρωπο, κόβει βασιλόπιτα και καλεί επισήμους. Ευτυχώς που υπάρχει και αυτή η εκδήλωση δηλαδή και μαθαίνουμε συλλόγους που δεν τους έχουμε ξανακούσει ποτέ στη ζωή μας ή λόγο παρατεταμένης τους ακινησίας, τους ξεχνάμε συνέχεια. Είναι απορίας άξιο πάντως πως δεν έχει δημιουργηθεί ακόμα Σύλλογος Κοπής Πρωτοχρονιάτικης Βασιλόπιτας Αργολίδας, με μόνη του δραστηριότητα να κόβει τις βασιλόπιτες των άλλων. Έτσι κι αλλιώς παντού, σε όλες τις κοπές, οι ίδιοι και οι ίδιοι πάνε. Ας κόβει ο ένας την βασιλόπιτα του άλλου και ας παρτάρουν ελεύθερα οι άνθρωποι μέχρι να φτιάξει κι ο καιρός, να έρθουν και οι απόκριες όπου αναμένεται να γίνει κι ο επόμενος παλλαϊκός ξεσηκωμός κεφιού.

Ενημερωτικά, φέτος τις απόκριες θα φορεθεί πολύ η στολή «κόκκινο σκαθάρι». Απλή και φτηνή. Φοράς κόκκινα ρούχα και καταστρέφεις δέντρα.

Και δεν σ’ ενοχλεί και κανείς.


Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Προσωπική εξομολόγηση για μια γιορτή

17 Ιανουαρίου. Του Αγίου Αντωνίου. Γιορτή του συγχωρεμένου του πατέρα μου. Δυο πράγματα έχω να σας πω, δεν θα σας απασχολήσω πολύ, το εξής ένα: Οι νεκροί δεν ζουν σε άλλη διάσταση. Δεν ταξιδεύουν κάπου υπερβατικά. Δεν μας βλέπουν από πουθενά. Ίσως εκείνα τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που ο εγκέφαλος σβήνει, ο χρόνος και ο χώρος να αποκτούν άλλες υποστάσεις και δυνατότητες αλλά ως εκεί. Ζωή μετά τη ζωή, δεν υφίσταται. Γενικώς μετά την απομάκρυνση από το ταμείο αυτού του σύμπαντος κόσμου, οι νεκροί δεν υπάρχουν. Αλλά τουλάχιστον, τουλάχιστον, χρόνο με το χρόνο μειώνονται όλες οι απορίες, οι ερωτήσεις και οι φράσεις που θα θέλαμε να τους πούμε. Χρόνο με το χρόνο όλες οι απαντήσεις εμφανίζονται υπομονετικά και αργά. Άλλοτε βασανιστικά, άλλοτε ευχάριστα. Γιατί οι νεκροί μπορεί να μην υπάρχουν αλλά είχαν προλάβει προ πολλού να κρυφτούν μέσα μας. Μεταμφιέστηκαν ιδανικά και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή.

Τον πατέρα μου τον γνώρισα λοιπόν μετά το θάνατό του. Μέχρι τότε το μόνο κοινό που παραδεχόμουν πως είχα μαζί του, ήταν η βαρεμάρα του για τις γιορτές. Για όλες τις γιορτές. Ακόμα και τη δική του.

Τώρα ζω μετρώντας συνεχώς ομοιότητες.