Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Οι Ναυπλιώτες δε ψεκάζονται ποτέ

Τελικά μας ψεκάζουν. Ούτε καν εμείς, οι τηλεκατευθυνόμενα συνετοί, πειθήνιοι και βολικοί αυτόχθονες ιθαγενείς δεν γλιτώνουμε από την πνευματική καταστολή που πραγματοποιούν ύπουλα και μοχθηρά τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας.

Χθες λοιπόν, ημέρα Σάββατο, ο ουρανός είχε γεμίσει από τις πρώτες πρωινές ώρες μέχρι αργά το απόγευμα μ' αυτές τις συννεφένιες μαστουρογραμμές. Τώρα που μιλάμε, ήδη οι μαστουροκατασταλτικές ουσίες των αεριωθούμενων ιπτάμενων σκαφών έχουν καθίσει στις ρίζες των κεφαλικών τριχών μας και εισχωρούν ετοιμοπόλεμες μέσα στις εγκεφαλικές συνάψεις μας, με μόνο στόχο των περιορισμό των υπέρλαμπρων εγκεφαλικών δεξιοτήτων μας.

Ούτε που προλάβαμε να χαρούμε καλά-καλά την άνοιξη, που τόσο ποθήσαμε και λαχταρήσαμε φέτος, και οι παγκόσμιοι δυνάστες αποφάσισαν να μας καταπιέσουν τη λίμπιντο. Μόλις που είχαν αρχίσει να μας πιάνουν οι διονυσιακές ορέξεις, τα πάθη, οι ορμές, τα έντονα συναισθήματα και οι αυθορμητισμοί που μας χαρακτηρίζουν ως Ναυπλιείς αιώνες τώρα, μόλις που είχαμε αρχίσει να αποζητούμε μανιασμένα extra παγάκια για τον καφέ μας, κι αυτοί οι μισάνθρωποι, να μη δούνε χαρά στο ποτήρι μας, να μην νερουλιάσουμε το αφρόγαλό μας για ένα μισάωρο παραπάνω παραμονής στην αγαπημένη μας καφετέρια, εκεί, να μας στερήσουν όλα τα πλούσια ελέη της αργολικής μας φύσεως.

Δεν φτάνει δηλαδή που ήρθε η άνοιξη και δεν έχουμε λουλούδι να χαρούμε, στολίδι να χαρίσουμε γιατί τα φορέσαμε όλα στα καλλιστεία των Επιταφίων την προηγούμενη εβδομάδα, ήρθαν και οι αεροψεκασμοί τώρα να μας μουλιάσουν την σκέψη και να μην μπορούμε να βγάλουμε νικητή Επιτάφιο. Ούτε καν μονάδα μέτρησης δεν μπορούμε να αποφασίσουμε. Ποιος είναι δηλαδή ο καλύτερος Επιταφίος της Ναυπλίας για το έτος 2015; Αυτός που είχε τα περισσότερα λουλούδια; Αυτός που είχε πάνω του τα περισσότερα κοσμήματα ή αυτός που είχε φορεμένα πάνω του γενικώς τα περισσότερα μεροκάματα, ανεξαρτήτως υλικού; Για φέτος τουλάχιστον θα μείνουμε με την απορία, αν και φαβορί ήταν αυτός με τις 60.000 πέρλες τις 2.000 πούλιες και τα 7.000 χρυσάνθεμα. Νούμερα αδιαμφισβήτητα μεγάλα, ισοδύναμα με πολλές πασχαλινές τσάντες σούπερ μάρκετ για πεινασμένες οικογένειες. Γι αυτό του χρόνου το Πάσχα ας είμαστε πιο συνετοί. Ας ορίσουμε μια κριτική επιτροπή, με αντιπροσώπους από κάθε ενορία, και ας βγεί ένα αδιάβλητο αποτέλεσμα. Είναι κρίμα να καθόμαστε να αναρωτιόμαστε ψεκασμένοι άνθρωποι.

Άλλωστε δεν έχουμε και πολύ χρόνο. Πρέπει να ηρεμήσουμε από τις διλημματικές θεολογικές ανησυχίες και τα νηστίσιμα τριγλυκερίδια των ημερών γιατί όπου νά ναι, αρχές του μήνα, πρέπει να χαζέψουμε τα γιοτ που δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουμε. Και το δράμα δεν είναι πως δεν πρόκειται να τα αποκτήσουμε. Αυτό το ξέρουμε ήδη, εκτός βέβαια αν έτυχε περισσότερη δόση ψεκαστικού προϊόντος να πέσει στα κεφάλια μας. Το δράμα είναι πως, όπως ακούγεται, η έκθεση των γιοτ μάλλον δεν θα ξαναέρθει στον τόπο μας. Είναι η τελευταία της εμφάνιση. Πως θα αντέξει η πόλη χωρίς να βλέπει τουλάχιστον μια φορά το χρόνο πολυτελή σκάφη, παραμένει άγνωστο. Το πλήγμα θα είναι βαρύ κι ασήκωτο. Από Μόντε Κάρλο, Μονακό και άλλα συναφή και σοφιστικέ μέρη, θα καταντήσουμε πάλι το μικρό και ταπεινό Αναπλάκι. Βαρκούλες, ψαράδες, χταποδάκια και άλλα αντίστοιχα και γραφικά. Τρέ μπανάλ, σε νε πα ποσίμπλ και παναγία βόηθα που λέν και στο χωριό μου.

Πάλι με χρόνια με καιρούς όμως, πάλι δικά μας θα 'ναι. Η νέα μαρίνα που αποφάσισε η δημόσια διαβούλευση ότι θα γίνει στο Πί λίαν συντόμως, και ξέρετε όταν λέμε εμείς οι αυτόχθονες ιθαγενείς λίαν συντόμως πόσο ακριβολόγοι είμαστε, θα φέρει ξανά πίσω την χαμένη αίγλη της δυτικής μας αριστοκρατίας.

Μέχρι τότε, δεκαετία και βάλε δηλαδή, το μόνο πράγμα που θα μας παρηγορεί είναι πως, χάρη της νέας μας κυβερνήσεως, θα έχουμε από φέτος 5 μέτρα περισσότερη ακτή στη Καραθώνα μας, 5 μέτρα χωρίς τραπεζάκια, ξαπλώστρες και όλα τα σχετικά, για να απολαμβάνουμε με άνεση, δροσεροί και ηλιοκαμμένοι, τις μυρωδιές της τοπικής μας χωματερής και να παίζουμε ρακέτες.

Κακόμοιροι αεροψεκασταί! Τσάμπα βαράτε.


Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Όταν πεθαίνει ο Θεός στ’ Ανάπλι

Δεν είναι και λίγο πράγμα να κουβαλάς το βάρος ενός θανάτου στις πλάτες σου.

 Δεν είναι καθόλου λίγο να κυλάει στα χέρια σου το αίμα ενός νεκρού. Πόσο μάλλον όταν αυτό το αίμα είναι αίμα θεϊκό κι αθώο.

Μπορεί να μην το έκανες εσύ. Μπορεί να μην βάρεσες εσύ ο ίδιος τις σφυριές για τα καρφιά στο δέρμα. Μπορεί να ήταν άλλοι αυτοί που σήκωσαν το βάρος της αποτρόπαιας αυτής πράξης. Και σίγουρα ήταν. Αλλά πάντα θα διερωτάσαι και θα σου τρώει την ψυχή η απορία, αν ζούσες τότε, σ'εκείνα τα μέρη, εσύ τι θα διάλεγες να φωνάξεις. Τον Ιησού ή τον Βαραβά; Θα είχες άραγε την ικανότητα να διακρίνεις ή παρασυρμένος από τον όχλο, όπως και τώρα συνηθίζεις, θα έκανες για άλλη μια φορά τη λάθος επιλογή;

Η στατιστική πάντως κι αυτός ο ονειροκτόνος νόμος των πιθανοτήτων που σε καθοδηγεί, δυστυχώς δεν είναι με το μέρος σου. Φονιά σε λέει, όπως και να τον ερμηνεύσεις, όσο και να του λειάνεις τις πιθανές γωνίες, και σου γεμίζει το κεφάλι μόνο με τύψεις κι ενοχές.

Ονομάζεται Εβδομάδα των παθών, Μεγάλη Εβδομάδα, ή αλλιώς εβδομάδα των μεγάλων μας ενοχών. Γι' αυτό κι οι καλημέρες γίνονται πιο ζεστές. Γι' αυτό και οι ευχές έχουν μια στάλα ειλικρίνειας. Γι' αυτό και οι άνθρωποι γίνονται πιο ακίνδυνοι από ποτέ. Γι' αυτό και η άνοιξη είναι πάντοτε αυτές τις μέρες η αναγκαία συνθήκη της παρηγοριάς.

Φέτος όμως, όπως μας ενημερώνουν τα μερομήνια και οι προβλέψεις των μετεωρολόγων, η άνοιξη δεν πρόκειται να μας γιατρέψει από τα ενοχικά μας σύνδρομα. Θα αργήσει να φανεί στα πέριξ, θα μας αφήσει ολομόναχους, για να μάθουμε να μην την αποζητούμε μόνο για λόγους διασκεδαστικούς.

Έτσι οι κόκκινες σημαίες των μπαλκονιών μας θα ανεμίζουν μουσκεμένες καταθλιπτικές κι ανέραστες. Τα σκαλοπάτια της παλιάς πόλης, που ασβεστώθηκαν για να υποδεχτούν τους πασχαλινούς μας επισκέπτες, θα περιμένουν τους πλούσιους περιπάτους της έκθεσης πολυτελών σκαφών στις αρχές του επόμενου μήνα. Τα μοσχομυριστά λουλούδια, τα πλούσια στεφάνια και τα όμορφα ντυσίματα θα παραμείνουν μόνο ενδείξεις της αμήχανής μας ενοχής. Ο έρωτας θα είναι ακόμα χειμωνιάτικος κι επιλεκτικός. Οι ομπρέλες θα κρύβουν τα πρόσωπά μας κάνοντάς μας να δείχνουμε ακόμα πιο ένοχοι. Οι ευχές θα είναι γρήγορες, τυπικές και ίδιες. Οι καλημέρες, ως συνήθως, λιγοστές. Το βήμα θα βιαστεί να φτάσει στην Ανάσταση. Μόνο εκεί θα βρεί την σωτηρία.  Την άλλη μέρα θα έχει ήδη ξεχάσει από το πολύ φαί.

Όσο για την άνοιξη, μάλλον σκοπεύει να μας επισκεφθεί την Κυριακή του Θωμά. Επί τον τύπον των ήλων.

Ταιριάζει καλύτερα με το ορθολογικό πνεύμα της πόλεως.