Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Η Φάρσα των δημοτικών εκλογών

 Μια κλασική πρωτοχειμωνιάτικη εβδομάδα στον Δήμο Ναυπλιέων.

Στον Δήμο που σε λίγους μήνες, ακολουθώντας τους νόμους και τους κανόνες του κρατιδίου των Αθηνών, θα κληθεί να εκλέξει τους νέους του δημοτικούς άρχοντες. Τους εξ’ αναθέσεως αφέντες των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεών του. Γιατί η δημοκρατία είναι περισσότερο υποχρέωση παρά δικαίωμα. Ας το θυμόμαστε καμιά φορά.

Η πόλη αλλά και η ευρύτερη περιοχή ενδέχεται να ζήσει μεγάλες στιγμές. Η μάχη θα είναι σκληρή. Οι τυπικές χαιρετούρες, οι γλοιώδεις συναντήσεις, τα ψεύτικα χαμόγελα, τα μεγάλα λόγια, τα πληρωμένα δημοσιεύματα, τα απόκρυφα κουτσομπολιά, τα δεκάδες ανώνυμα ιστολόγια, τα μακρόπνοα  οράματα, τα κομματόσκυλα, οι κολλημένες ιδεολογίες, η αγάπη για την πόλη και τους ανθρώπους της, οι χαρούμενες φωτογραφίες των οικογενειών των υποψηφίων, τα πάθη για ένα μέλλον διαφορετικό, σύγχρονο, πρωτοπόρο και χιλιάδες άλλες παρόμοιες μαλακίες και παπαριές θα κατακλύσουν την περιοχή της Ναυπλίας από το ένα άκρο ως το άλλο και θα στήσουν μεγαλοπρεπώς το παραδοσιακό τσίρκο των δημοτικών εκλογών. Την μεγάλη φάρσα της αυτόχθονης δημοκρατίας.

Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων, για να μην πω όλο και παρεξηγηθώ, δεν γνωρίζει τα όρια του Δήμου του. Δεν γνωρίζει ποιες περιοχές, ποια χωριά, ποιες στάνες και ραχούλες είναι συμπολίτες του. Το φαινόμενο παρατηρείται κυρίως στους κατοίκους της πρωτεύουσας, ένας εκ των οποίων είναι και ο γράφων. Πραγματικά πιστεύω πως αν έκανα ένα γκάλοπ στο δρόμο μεταξύ των αυτοχθόνων ιθαγενών, ελάχιστοι θα γνώριζαν όλα τα χωριά και τις κοινότητες που αποτελούν το Δήμο τους.

Οι Ναυπλιώτες προφανώς αδιαφορούν, περί αλλού τυρβάζουν, γι αυτό δεν παίζουν πια και καθοριστικό παράγοντα στα τελικά αποτελέσματα. Γενικώς οι Ναυπλιώτες πλέον δεν παίζουν καθοριστικό ρόλο πουθενά.  Οι δε χωριάται χαίρονται γιατί εκτός της αισθητικής, οικονομικής και πολιτικής πια  επιβολής τους στα κοινά της πόλης,  για πρώτη φορά στη ζωή τους μπορούν ελεύθερα και χωρίς ντροπή να πούν σε κάποιον κόσμο εκτός περιοχής πως κατάγονται από το Ναύπλιο. Ήρθε η ώρα τους λοιπόν και αυτοί να το παίξουν πρωτοπρωτευουσιάνοι και αστοί. Να συνεχίσουν την μακρά παράδοση της πόλης στην ψευτοαριστοκρατία και τον δηθενισμό για να συνεχιστεί ομαλώς ο κύκλος της ιστορίας που διαρκώς επαναλαμβάνεται.

Αλλά μη με πείτε κακό με τους έρμους τους χωριάτες. Κατά βάθος τους λυπάμαι και το ξέρετε. Εκμεταλλεύτηκαν την χαρά τους, την ανακούφιση από το κόμπλεξ που μόνοι τους τόσα χρόνια δημιουργούσαν, και με αυτό τον τρόπο, με αυτόν τον αποπροσανατολισμό, τους πήραν τις κοινότητες μέσα από τα χέρια τους. Οι χωριάτες δεν είναι πια κυρίαρχοι του τόπου τους και ας το παίζουν κουμανταδόροι σε ξένα χωράφια (βλέπε Ναύπλιο). Αυτό είναι το δόλωμα που τσίμπισαν απερίσκεπτα.  Γιατί η κεντρική διοίκηση που αποφασίζει γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς, βρίσκεται πολλά λίτρα βενζίνης μακριά και δε συμφέρει. Η δε τοπική τους κοινότητα δεν υφίσταται πια ούτε νομικά αλλά ούτε και πραγματικά.

Επίσης, σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων, για να μην πω όλο και παρεξηγηθώ, δεν γνωρίζει για ποιους λόγους ψηφίζει. Δεν γνωρίζει δηλαδή τις αρμοδιότητες, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες ενός Δήμου. Θα ρίξει δηλαδή την ψήφο του στον κουμπάρο, τον κολλητό, αυτόν που τον έφτιαξε με κάποιο τρόπο ή του υπόσχεται πως θα τον φτιάξει αλλά δεν ξέρει σε τι πράγματα θα είναι υπεύθυνος αυτός. Απλά θα τον ψηφίσει. Το μυαλό του θα φτάσει μέχρι την συγκομιδή των σκουπιδιών, καμιά λάμπα στο δρόμο και μια εκδήλωση πολιστικού ενδιαφέροντος με βιολοτσέλα και κλαπατσίμπανα. Και φυσικά στο βόλεμα. Ως εκεί. Παραπέρα δεν κόβει το ξερό του και ούτε πρόκειται να κόψει ποτέ.

Τέλος και πιο σημαντικώς, σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, όπως προμηνύουν οι δυσάρεστοι οιωνοί, δεν θα κατέβουν καθόλου παρέες Δεν θα κατέβουν καθόλου νέοι άνθρωποι. Κάποια νεαρά ρομποτοειδή του κομματικού σωλήνα και της πολιτικής κενότητας φυσικά και δεν πιάνονται.  

Θα κατέβουν μόνο καριερίστες, στελέχη, παράγοντες, τσιφλικάδες, μπέηδες, μικροαστοί, ανθρωπόμορφα κομματόσκυλα και  ιδεοληπτικά ζόμπι.

Εν κατακλείδι…

Σε αυτές τις δημοτικές εκλογές, «η πόλις», με όλη την σημασία του όρου της λέξης, θα απουσιάζει ολοκληρωτικώς και επ’αόριστον.

Γιατί όχι φάρσα επομένως αγαπημένοι μου αυτόχθονες ιθαγενείς;





Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

Τα πιτσιρίκια της πλατείας Φιλελλήνων

Την πλατεία Φιλελλήνων δεν την συμπάθησα ποτέ μου. Κυρίως την τελευταία της όψη, την Τσουρνική. Δεν ξέρω πόσοι θα το θυμούνται αλλά «η Φιλλελήνων» δεν ήταν πάντοτε μια τόσο μεγάλη και απλωτή πλατεία.

Όταν γεννήθηκα και δώθε, θυμάμαι το μεγαλύτερο μέρος της να είναι δρόμος και χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.

Ύστερα, ανέλαβε την διοίκηση του Δήμου ο κύριος Τσούρνος, ο εξ Αρκαδίας ορμώμενος δήμαρχος, και συνηθισμένος από τους κάμπους και τις ραχούλες που αγνάντευε στα πάτρια, είδε το Ναύπλιο σαν στολίδι νεοκλασικής ουτοπίας, αριστοκρατικής φινέτσας και δεξιάς νομεκλατούρας, αγνοώντας παντελώς την λαική του κληρονομιά και παράδοση. Επαρασύρθη ο δυστυχής από το φυσικό και αρχιτεκτονικό κάλλος της πόλεως, εθαμπώθη και δεν παρατήρησε αυτό που αποκαλούμε εμείς οι πληβείοι, νταλκά και καημό.

Έφτιαξε λοιπόν αυτήν την ψυχρή και φαρδιά μαλακία που σήμερα ονομάζουμε πλατεία Φιλελλήνων και πού στη μέση της ακριβώς, βρίσκεται αυτό το μακρουλό μνημείο που οι φίλοι μου αποκαλούν προς χάριν συντομίας, Δονητή.


Δεν την συμπάθησα επομένως ποτέ μου. Μπορεί βέβαια να μην φταίει ο πρώην Δήμαρχος και οι αισθητικές του αποφάσεις και μπορεί να φταίει μόνο το ναυπλιώτικο μου γονίδιο. Αυτό που με κάνει να γουστάρω μόνο το παρελθόν, να μην θέλω να αλλάξει τίποτα, όλα να μένουν ίδια και γραφικά και να αρνούμαι μανιωδώς καθετί καινούριο, σύγχρονο και νεωτερικό.

Ακόμη και αυτό να φταίει, η πλατεία Φιλελλήνων παρέμενε μέχρι πρόσφατα στο νου μου ως ένα ψυχρό κατασκεύασμα, μια πλατεία χωρίς καμία απολύτως δημόσια χρήση, δράση και λειτουργία, ένας πεθαμένος δημόσιος χώρος,  ένα απλό πέρασμα για κάποιο άλλο σημείο της πόλης, ένα κρύο και αδιάφορο ντεκόρ.

Όλα αυτά μέχρι πρόσφατα.

Το περασμένο Σάββατο, ένεκα πηγμένου εγκεφάλου και γενικής σπαρίλας, σε αντίθεση με τον ναυπλιώτικο όρκο που έχω πάρει ενώπιον Θεού και Ανθρώπων να μην ξαναβγώ Σαββάτο βράδυ στην πόλη, άρπαξα το υπερσύγχρονο δικυκλάκι μου και άρχισα να σουλατσάρω στους δρόμους και τα στενά.

Κάποια στιγμή ο δρόμος με έβγαλε στο Πί όπου γεμάτος έκπληξη αντίκρισα απέναντι, στη πλατεία Φιλελλήνων, πλήθος κόσμου να στέκεται, να γελά, να φωνάζει, να αράζει χάμου και γενικώς να καταλαμβάνει πλήρως τον χώρο. Δεν υπήρχε κάποια εκδήλωση. Ούτε κάποια έκθεση, ούτε παγοδρόμιο, ούτε τίποτα.

Πλησίασα πιο κοντά και παρατήρησα πως αυτός ο κόσμος ήταν η γνωστή μαρίδα της πόλης, οι μαθητές του Λυκείου, η λεγόμενη και πιτσιρικαρία που απλά άραζε εκεί.

Με το γνωστό θράσος που με διακρίνει ρώτησα μερικούς και συνέλεξα χρήσιμες πληροφορίες.

Έμαθα πως τα καλοκαίρια, εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, η πλατεία είναι το στέκι τους. Το σημείο συνάντησης και μερικές φορές όλη τους η βόλτα. Ομολογώ πως δεν το γνώριζα. Άλλωστε το καλοκαίρι στο Ναύπλιο, ο βλάχος χάνει το παιδί και το παιδί τον βλάχο.

Το χειμώνα όμως, ειδικά φέτος, ένεκα ίσως έλλειψης χρημάτων ή από άποψη θέλω να ελπίζω, τα πιτσιρίκια συνεχίζουν να κρατάνε την πλατεία ζωντανή, να συναντιούνται εκεί, να αράζουν, να μιλάνε και να πλακώνονται, σίγουρα να φλερτάρουν αναμετάξυ τους, να πίνουν φθηνές μπύρες από το περίπτερο ή τα γύρω καταστήματα και γενικώς να είναι τα αφεντικά της γειτονιάς.

Τους εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, φέτος το χειμώνα να έχουμε όσο το δυνατόν λιγότερες βροχές τις Παρασκευές και τα Σάββατα για να μπορούν να απολαμβάνουν ανέμελοι τη νέα τους ιδιοκτησία και τους συμβουλεύω αν τους ενοχλήσει το οτιδήποτε και θελήσει να τους διώξει (βλέπε παγοδρόμιο ας πούμε), να του βάλουν φωτιά και να το κάψουν*.

*μεταφορική φράση προς ενημέρωση όλων των ανωτέρων αρχών του τόπου και των απανταχού ελεγκτών του ορθού λόγου

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Ένα μπουρδέλο μας λείπει

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο σύντροφοι αυτόχθονες ιθαγενείς πως ζούμε σε μία από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου. Το γραφικό και ξακουστό Ναπλάκι μας. Όπως αρέσκονται να λένε αναμετάξυ τους και αυτάρεσκα οι Ναυπλιείς, η πόλη μας είναι ένα αληθινός παράδεισος. Και είναι βεβαίως βεβαίως. Κανείς δεν μπορεί να πεί το αντίθετο. Πρώτον γιατί θα ήταν παράλογος και δεύτερον γιατί θα τον εκτελούσαν όλοι οι ιθαγενείς με δημόσιο λιθοβολισμό πιθανότατα στη πλατεία του Συνοικισμού ή της Πρόνοιας και όχι φυσικά στη πλατεία Συντάγματος ή Δημαρχείου για να μην αμαυρώσουμε και την τουριστική εικόνα της πόλεως. Πάνω και πέρα απ'όλα η δημόσια εικόνα μας.

Αυτή η εικόνα είναι το άγιο μας Δισκοπότηρο και την φυλάμε ωσάν τις κόρες των ματιών μας. Αυτή μας βοηθά να επικαλύψουμε όλα μας τα προβλήματα, τα κόμπλεξ, τις μικροαστικές μας ανασφάλειες, τα μίση και τα πάθη, τις ενοχές, τις τύψεις και τις ντροπές μας. Μας βοηθά επίσης να γιομίζουμε τις τσέπες μας με ζεστό χρήμα Τσιμεντόβλαχων ή Κουτόφραγκων επισκεπτών. Μας κάνει επίσης να αισθανόμαστε για λίγο κοσμοπολίτες και πρωτευουσιάνοι. Και ύστερα επιστρέφουμε δειλά στις φωλιές μας για να κρυφτούμε και πάλι. Αλλά δε βαριέσαι. Η εικόνα είναι που μετράει. 

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, η τουριστική μας εικόνα είναι ιδιαιτέρως αναβαθμισμένη. Όπως έδειξε και το τριήμερο της 28ης ο κόσμος συνεχώς και αυξάνεται είτε από αυτόχθονες Έλληνες είτε από ξένους. Λαοθάλασσα αυτοκινήτων, κρουαζέρες με χιλιάδες επισκέπτες, Ρώσοι, Κινέζοι, Βλάχοι κι Αθηναίοι επιλέγουν σταθερά την πόλη μας για διακοπές και χαλάρωση. Με το καινούριο λιμάνι ή τη μαρίνα ενδέχεται οι επισκέπτες να πολλαπλασιαστούν και το Ναύπλιο να είναι πια ένας top προορισμός σε όλη τη Μεσόγειο. Μαζί με διάφορες ιδέες που ακούγονται για υδατοδρόμια ή επανενεργοποίηση της γραμμής του τραίνου από Αθήνα, τότε σύντροφοι είναι πιθανόν να βρεθούμε στην ευχάριστη θέση μην χωράμε πια όλοι σε τούτη την πόλη. 

Ανεξαρτήτως ποιοί θα μείνουν ή για να το πω καλύτερα ποιοί θα αντέξουν και δεν θα φύγουν, είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσουμε να οργανώνουμε σωστά και μεθοδικά τις τουριστικές δομές μας. Είναι ξεκάθαρο ακόμη και στο πιο καθυστερημένο αυτόχθονα πως η πόλη δεν έχει και τις καλύτερες υποδομές τουρισμού και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να φροντίσει αξιοπρεπώς τα κοπάδια που κατακλύζουν ορμητικά όλα μας τα τριήμερα και τις αργίες. 

Οπότε ξεκινάμε με το βασικό. Το άλφα και το ωμέγα της τουριστικής ανάπτυξης. Το μπουρδέλο. Η πόλη δεν έχει μπουρδέλο σύντροφοι. Δεν υπάρχει μέρος να πάει να γαμήσει ο τουρίστας. Θα έρθει ο δόλιος να μας επισκεφτεί, θα φάει, θα πιεί, θα βολτάρει για να χωνέψει και μετά; Δεν πρέπει να του έχουμε του χριστιανού ένα πολυτελές οίκημα να πάει να ικανοποιήσει τις αρχέγονες ορμές του; Και λέω πολυτελές γιατί προφανώς σύντροφοι, όταν αναφέρω την λέξη μπουρδέλο, δεν εννοώ φυσικά ένα οίκημα της τρούμπας, της λάσπης, του περιθωρίου και του υποκόσμου αλλά ένα μπουρδέλο αντάξιο της ιστορίας, της δόξας και του πολιτισμικού βάθους της πόλης και τον συγχρόνων κατοίκων της.

Καταρχήν το μπουρδέλο θα στεγάζεται στη παλιά πόλη και θα είναι νεοκλασικής αρχιτεκτονικής. Οι πουτάνες του δεν θα είναι απλές και ταπεινές πουτανίτσες του εικοσάευρου αλλά πόρνες πολυτελείας και μάλιστα ντυμένες με τρόπο που συνάδει στην ιστορία της πόλης. Κάποιες θα φοράνε παραδοσιακές ελληνικές στολές. Το λαογραφικό θα μας βοηθούσε ίσως πολύ σε μια τέτοια προσπάθεια. Θα έχουμε λοιπόν παραδοσιακές Αμαλίες, Αμαλίες Λουξ, Αμαλίες Παρελάσεων, Μανιάτισες, Ηπειρώτισες, Βλάχες για όλα τα γούστα και σε ποικίλες στάσεις και γιατί όχι Τσολιάδες, Ευζώνους και φουστανέλες για τα άλλα κόλπα. 

Επίσης οφείλουμε να αξιοποιήσουμε και την ξενικιά μας παράδοση κυρίως την Βενετσιάνικη. Γιατί να έχουμε τις Βενετσιάνικες στολές του Καρναβαλιού να κάθονται όλο το χρόνο; Γιατί να μην έχουμε πουτανίτσες πολυτελείας ντυμένες Βενετσιάνες για να αναδείξουμε την ποικιλία των πολιτισμών που μας έχουν διαμορφώσει ως ανθρώπους αλλά και ως πόλη γενικότερα;

Αν βάλουμε και μια-δυο ιερόδουλες ντυμένες Τουρκάλες ελέω τζαμιού και οθωμανικής κατάκτησης τότε θα έχουμε συμπληρώσει το παζλ και το μπουρδέλο μας θα αντικατοπτρίζει πλήρως την ιστορία της πόλης μέσα στο χρόνο. 

Το πλεονέκτημα βέβαια μιας τέτοιας επιχείρησης δεν μένει μόνο στα τουριστικά της πλεονεκτήματα αλλά αποτελεί και ένα αποκούμπι των αυτοχθόνων στις δύσκολες μέρες της μοναξιάς και της χειμωνιάτικης σαπίλας. 

Κατά πρώτον, οι ντόπιοι δεν χρειάζεται πλέον να ξενιτεύονται στο μακρινό Άργος για να γαμήσουν καίγοντας και πολύτιμη βενζίνα και αφήνοντας τα ωραία τους λεφτά στους αιώνια εχθρούς Πρασάδες. Οι έφηβοι της πόλης που χυλοπιτιάζονται συνεχώς από τις πιο ώριμες συμμαθήτριες τους δεν θα χρειαστεί να φύγουν για την φοιτητική ή στρατιωτική ζωή γεμάτοι ψυχολογικά προβλήματα αγαμίας και υπερβολικής χειρωνακτικής εργασίας. Οι παντρεμένοι συμπολίτες μας δεν θα ακουμπάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους στα στριπτιτζάδικα του νομού προκειμένου να τους κάτσει στο τέλος της βραδιάς όλο το ανατολικό μπλοκ. Το στρατόπεδό μας θα γίνει προορισμός όλων των βιζματιούχων και πλουσίων φαντάρων και το πανεπιστήμιο της πόλης θα μπορούσε πλέον ανετότατα να κλείσει χωρίς τραγικές σεξουαλικές συνέπειες για τους αυτόχθονες που είναι και ο μόνος λόγος που επιθυμούσαν την παραμονή του. 

Τέλος και βασικώς, θα μπορέσουμε επιτέλους  δυνατά, καθαρά και τελείως απενοχοποιημένα να φωνάξουμε με φωνή σθεντόρια πως ένα μπουρδέλο είμαστε.