Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2013

Αναρχικός αυτόχθων

Ξυπνάς μια ωραία πρωία στ' Ανάπλι έφηβος και έχεις πήξει από τη βαρεμάρα. Δεν έχεις απολύτως τίποτα να κάνεις (λογικό) μέχρι που σου περνάει από το μυαλό μια καταπληκτική ιδέα. Να γίνεις αναρχικός. Εξαιρετική επιλογή θα έλεγα. Ζεις μέσα σε ένα υπερσυντηρητικό κλουβί με γύρω γύρω θάλασσα, το αίμα σου βράζει για πρωτοπορία και δράση και ο τόπος σου ζητάει μια ελάχιστη ανανέωση μπας και γλιτώσει το τελειωτικό σάπισμα. 

Και τί καλύτερο από τον ιστορικό, φιλοσοφικό και πνευματικό κόσμο της άναρχης κοινωνίας. Της αυτοοργάνωσης, της εργατικής αυτοδιεύθυνσης, της κολεκτιβοποίησης, της αυτονομίας, της αντιεξουσίας, της αέναης αμφισβήτησης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και τόσο άλλων υπέροχων ιδεών και εννοιών. 

Ξεκινάς λοιπόν από τα βασικά. Γκόντγουιν, Προυντόν, Μπακούνιν, Κροπότκιν και στο τσακίρ κέφι χτυπάς και έναν Κορνήλιο Καστοριάδη. Υπέροχοι άνθρωποι, μεγάλα μυαλά. Ανακατεύεις και λίγο Μαρξ, Γκράμσι και άλλους θεωρητικούς του σοσιαλισμού και το γλυκό δένει για τα καλά μέσα στο αναρχικό νεανικό κεφάλι σου. Και μετά;

Μετά φοιτητής. Καταλήψεις, πορείες, αγώνες, ιστορικά βιβλία, διαλέξεις, εκδηλώσεις, αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, αυτοδιαχειριζόμενα κυλικεία, ιατρεία, φαρμακεία, καφενεία και δεν συμμαζεύεται. Και μετά; 

Μετά φαντάρος εκτός αν καταφέρεις να μην υπηρετήσεις. Και μετά; 

Μετά πίσω στ' Ανάπλι. Στη μητέρα γη. Στο τόπο που σε ανέθρεψε, σε μεγάλωσε, σου πρόσφερε παιδικές μνήμες και αισθήματα και που τώρα πια σε χρειάζεται όσο τίποτα άλλο. Πίσω λοιπόν στην αγαπημένη σου κοινότητα για να της μεταγγίσεις το φρέσκο και ζωντανό ελευθεριακό σου αίμα. Και τί κάνεις;

Μήπως στήνεις μαζί με τα φιλαράκια σου κάποιο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι που τόσο λείπει από τη φτωχή πολιτιστικά κοινότητά σου; Δεν το είδα πουθενά. Ούτε προβολές ταινιών είδα, ούτε παζάρια αλληλεγγύης, ούτε συνελεύσεις άστεγων συλλόγων και φορέων, ούτε συλλογικές κουζίνες, ούτε εκθέσεις έργων τέχνης, ούτε υπαίθριους καφενέδες, ούτε τίποτα. 

Μήπως αντιμετωπίζεις με θάρρος και ηρωισμό τη φασιστική απειλή που επισκέφτηκε και τη πόλη σου; Δεν είδα κάποιο δίκτυο αλληλεγγύης πολιτών ανεξαρτήτως αίματος τώρα τελευταία. Ούτε αυτοοργανωμένους συλλόγους μεταναστών και μειονοτήτων παρατήρησα. 

Μήπως εντάσσεσαι σιωπηρά και εργατικά στις ήδη διαμορφωμένες δομές αλληλεγγύης της μικρής σου κοινότητας; Στη Πύλη Πολιτισμού για παράδειγμα; Στο κοινωνικό φροντιστήριο του Δήμου; Στο κοινωνικό φαρμακείο ίσως; Δεν σε είδα ούτε εκεί.

Μήπως οργανώνεις λαικές συνελεύσεις  για να γίνουμε όλοι οι αυτόχθονες υπεύθυνοι της ζωής μας και των αποφάσεών μας; Μήπως παρεμβαίνεις ενεργά στα δημοτικά συμβούλια; 

Μήπως έχεις αράξει σπιτάκι σου και στήνεις ένα ωραίο, ελεύθερο και γαμάτο δίκτυο αντιπληροφόρησης  για την περιοχή σου; Ένα μπλοκ ανεξάρτητης και τοπικής ενημέρωσης με ελεύθερη πρόσβαση σε κάθε πολίτη να παρεμβαίνει και να συνδιαμορφώνει τις ειδήσεις; Ομολογώ πως χαζεύω για ώρες στο δίκτυο αλλά τίποτα τέτοιο δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου. 

Μήπως μικρέ αυτόχθονα αναρχικέ  τελικά δεν είσαι πουθενά; Μήπως δεν κατοικείς καν εδώ και εγώ ψάχνω μέσα σε ψευδαισθήσεις να σε βρώ; Αποκλείεται.

Και λέω αποκλείεται γιατί σε είδανε. Και όχι μια φορά αλλά συνέχεια. 

Κάποιοι εναπομείναντες παλιοναυπλιώτες σε φωτογράφισαν κιόλας και μου έστειλαν τις φωτογραφίες να τις παρουσιάσω αποκλειστικά στο μπλοκ μου. Και θα το κάνω. Σήμερα θα μάθουν όλοι οι αυτόχθονες  πόσο μεγάλος μαλάκας είσαι. Πόσο αναρχικός του κώλου και του καναπέ. 

Γιατί μικρέ αυτόχθονα αναρχικέ, ενώ δεν είσαι πουθενά, έχεις πάει και έχεις μπαστακωθεί μόνιμα απέναντι ακριβώς από παλιοναυπλιώτικες πόρτες και παράθυρα, μουτζουρώνοντας απλά και μόνο την ηχηρή απουσία σου. Βρωμίζοντας και μαυρίζοντας την ίδια σου τη κοινότητα. Και μάλιστα το πιο ιστορικό και όμορφο μέρος της. 

Γι αυτό ίσως δεν πολεμάς ουσιαστικά τους ντόπιους φασίστες παρά μόνο με μουτζούρες. Τους χρειάζεσαι μάλλον για να υπάρχεις μικρέ αυτόχθονα φασιστάκο. Κρίμα. Τελικά και εσύ τα ίδια μαύρα σκατά είσαι. Να ξέρεις πως στην ιδεατή κοινωνία σου, θα κατουράω κάθε πρωί την αυλή του σπιτιού σου.