Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Στην Αργολίδα υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι;


παπαγαλάκι του συστήματος

Έχοντας το μεγάλο προνόμιο να μην θεωρώ τον εαυτό μου δημοσιογράφο αλλά ερασιτέχνη γραφιά και πιστεύοντας πως το δημοσιογραφικό έργο είναι ένα από τα πιο σοβαρά και ιερά λειτουργήματα μέσα στη κοινωνία  διερωτώμαι αν σε αυτό το μικρό κομμάτι της Βαλκανικής γhς, την ένδοξη και ηρωική Αργολίδα, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εξασκούν αυτό το επάγγελμα.

Υπάρχουν δεκάδες εφημερίδες, ραδιόφωνα, κανάλια και ενημερωτικές ιστοσελίδες αποκλειστικά τοπικές αλλά το επίπεδο της ενημέρωσης και της κριτικής αγγίζει τα όρια του γελοίου.

Θα περίμενε κανείς πως η έκρηξη της διαδικτυακής ενημέρωσης θα βελτίωνε την διεφθαρμένη κατάσταση των τοπικών μέσων και θα έδινε την ευκαιρία σε νέο κόσμο να αυτοοργανωθεί και να δημιουργήσει πηγές πληροφόρησης ανεξάρτητες και αμερόληπτες, με όρεξη για κριτική και για βελτίωση των τοπικών συνθηκών.

Αντ' αυτού, αυτό που παρατηρείται κατά κόρον είναι η απλή μεταφορά όλων των στρεβλώσεων που υπήρχαν την εποχή πριν το διαδίκτυο μέσα στον τοπικό κυβερνοχώρο.

Παρατηρούμαι ιστοσελίδες δήθεν ενημερωτικές που αποτελούν απλά τον αποθηκευτικό χώρο δελτίων τύπου διαφόρων πολιτικών προσώπων, επιστολών πολιτών ή πληρωμένων δημοσιευμάτων που αποκαλύπτουν ξεκάθαρα πως εξυπηρετούν την δημόσια προβολή διαφόρων ατόμων έναντι των αντιπάλων τους.

Ακόμη και ο πιο ηλίθιος συμπολίτης μας έχει κατατάξει διάφορες ιστοσελίδες ανάλογα με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν ή με βάση τις πηγές χρηματοδότησής τους.

Έτσι έχουμε ιστοσελίδες δεξιές ή αριστερές, γραμματικοπουλικές ή κωστουρικές, καμποσικές ή αντικαμποσικές και πάει λέγοντας για κάθε θέσμο ή δημόσια θέση της περιοχής.

Εκτός διαδικτύου παρατηρείται η ίδια στρεβλή πραγματικότητα του παρελθόντος. 

Πληρωμένες και στημένες συνεντεύξεις δημοσίων προσώπων με έτοιμες ερωτήσεις και απαντήσεις, χαιδέματα αυτιών στον εκάστοτε καλεσμένο ώστε να μας ξανάρθει και να πουλήσουμε λίγο ακόμη και ρεπορτάζ ανούσια, πρόχειρα και προπαγανδιστικά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Στις εφημερίδες υποψιάζομαι πως η κατάσταση είναι τραγικότερη καθώς τα κέρδη της διαφήμισης έχουν πέσει κατά πολύ ελέω κρίσης αλλά και το περιεχόμενο πλέον είναι εξαιρετικά φτωχό.

Οι τοπικές εφημερίδες μάταια προσπαθούν να ανταγωνιστούν την ταχύτητα πληροφόρησης του διαδικτύου αντί να στρέψουν την προσοχή τους στην επεξεργασία και την κριτική της κάθε είδησης ή πληροφορίας ώστε να αποκτήσουν περισσότερο αναγνωστικό ενδιαφέρον και να φανούν χρήσιμες στο κοινωνικό σύνολο.

Διαμορφώνεται επομένως μια γενική κατάσταση απαξίωσης των τοπικών μέσων, διαδικτυακών και μη,  μια γενική εικόνα απόλυτης σύνδεσης τους με πολιτικά ή επιχειρηματικά συμφέροντα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάρρευσή τους. Ηθική και οικονομική. Ακόμη και όταν δεν ισχύει κάτι τέτοιο, η αυτολογοκρισία, η χειρότερη μορφή λογοκρισίας που περνάει μέσα από το ίδιο το μυαλό και τη θέληση του γράφοντα και που αυξάνει στις μικρές κοινωνίες, αρκεί για να ζούμε όλοι μας σε έναν κόσμο εικονικό, ψεύτικο και παραπληροφορημένο.

Όταν ήμουν πιτσιρικάς και είχα αρχίσει να αναπτύσσω το ψώνιο του γραψίματος, είχα ζητήσει αφελώς από τον συγχωρεμένο τον πατέρα μου που είχε διάφορα τοπικά κονέ, να μου βρει μια εφημερίδα ή ένα μέσο να γράφω τα δικά μου και να βγάζω και κανα χαρτζιλίκι.

Η απάντηση του γέρου μου ήταν αποστομωτική.

Έχεις όρεξη να δίνουμε γαμησιάτικα λεφτά για να σου δημοσιεύουν κείμενα;

Η ερώτηση επομένως παραμένει με πόνο ψυχής. 

Στην Αργολίδα, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι;

Βέβαια, για να κάνω και τον δικηγόρο του διαβόλου στον εαυτό μου ή αλλιώς να αυτολογοκριθώ μή τυχόν και μου την πέσουν όλοι οι βιοπορίζοντες εκ του δημοσιογραφείν, και επειδή είμαστε και μικρή κοινωνία και χρειάζεται να τα έχεις με όλους καλά γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να χρειαστείς και ποιός μπορεί να στο προσφέρει, όπως ακριβώς μου έμαθε η σοφή κι ανιδιοτελής κοινωνία που ζω, θα κοιτάξω και την απέναντι πλευρά και θα ρωτήσω.

Αναγνωστικό κοινό της προκοπής υπάρχει;