Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...

Οι μέρες στην όμορφη πόλη μας κυλάνε θα λέγαμε ανέμελα. Ελάχιστα γεγονότα άξια λόγου συμβαίνουν γύρω μας, οι ρυθμοί μετά την καρναβαλική κρεπάλη έχουν πέσει κατακόρυφα και ο καιρός ενδείκνυται για αναστοχασμούς και αναδιοργάνωση της ζωής και των επιλογών μας. Κοινώς, βαράμε ανελέητη βαρεμάρα και πρέζα και το μόνο που μας σώνει είναι μια ρομαντική περπατησιά στη παραλία και τα γύρω μέρη και αυτό το δόλιο το διαδίκτυο, που νά 'ναι καλά αυτό και εκείνος που το ανακάλυψε, γιατί ίσως είναι και το μοναδικό πράγμα που μας κρατά σε επαφή με τον αφέντη χρόνο που δυστυχώς ή ευτυχώς, μάλλον ευτυχώς, στο Ναύπλιο δείχνει ακινητοποιημένος εδώ και αιώνες.

Έχει χαλάσει και το ρολόι της παλιάς πόλης, οπότε το αχρονικό γλυκό έδεσε και τυπικά. 

Πληροφορήθην τις μέρες που πέρασαν πως δυστυχώς για τη τοπική μας οικονομία, ο τζίρος των τουριστικών καταστημάτων, των καφέ και των εστιατορίων της πόλης δεν ήταν ικανοποιητικός στο καρναβαλικό 4ήμερο. Ο κόσμος που πλημμύρισε τη πόλη, όντας απένταρος και αγχωμένος, προτίμησε τη βολτάδα του και το χαζολόγημα στα διάφορα events που είχε στήσει ο Δήμος παρά να αφήσει το ένα του μεροκάματο προκειμένου να ποτίσει ή να ταίσει την οικογένεια, τη γκόμενα ή τους φιλοξενούμενούς του.

Μήπως έφτασε η ώρα σύντροφοι να παρατήσουμε αυτήν την αδιέξοδη λογική του εγχώριου τουρισμού; Μήπως θα έπρεπε η πόλη να ξαναεπιστρέψει στον εξωτερικό τουρισμό της αναβαθμίζοντας τις τουριστικές υπηρεσίες της και σταματώντας να επιβιώνει πια ως τσόντα πόλη του κάθε σαββατοκύριακου και της αργίας;

Μήπως θα έπρεπε επιτέλους και αυτοί οι δόλιοι βλάχοι του αργολικού κάμπου να επιστρέψουν πίσω στα θαυμάσια και πανέμορφα χωριουδάκια τους και να στηρίξουν οικονομικά τη τοπική τους κοινωνία και να ξαναζωντάνεψουν την κοινωνική ζωή του τόπου τους παρά να κατεβαίνουν κοπαδικώς στ΄Ανάπλι σε κάθε γάμο και χαρά;

Μήπως με το να το παίζουμε όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς τους προύχοντες στο Κεφαλοχώρι της Αργολίδας ζημιώνουμε και εμάς και τους γύρω μας;

Μήπως είναι η κατάλληλη ώρα, ελέω κρίσης και κοινωνικής σήψης, να οργανωθούμε και εμείς στη μικρή μας κοινότητα, να στήσουμε ένα δίκτυο καταναλωτών και πολιτών, να στηρίξουμε τους δικούς μας ανθρώπους, τα δικά μας προιόντα και να διεκδικήσουμε συνεννόηση με τους μικρούς επιχειρηματίες της περιοχής για την από κοινού διαμόρφωση των τιμών τους; Μήπως στην ανάγκη εμείς οι ίδιοι οφείλουμε να επέμβουμε και να σταματήσουμε περιπτώσεις υπερβολικών ενοικίων, αγοράς “αέρα” και άλλων δεινών που αναγκάζουν συμπολίτες μας να έχουνε τιμές Βουλιαγμένης για τον καθημερινό καφέ μας; Μήπως να ξαναπροσδιορίσουμε καλύτερα την εθνική και τοπική μας καφενιακή κληρονομιά που συνδέεται άμεσα με την πολιτική μας κοινότητα;

Και ταυτόχρονα ας προσανατολιστούμε επιτέλους, όπως κάναμε και παλιότερα, σε τουριστικές υπηρεσίες, φθηνές και αποτελεσματικές, που θα εξυπηρετούν κυρίως ξένους επισκέπτες. Μέσα σε αυτό το πολύ απλό πλαίσιο, ας βάλουμε και ένα τοπικό σχέδιο ανάδειξης των ιστορικών μας μνημείων και των πολιτιστικών μας χώρων. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει ακόμη ένα τρενάκι ή ένα λεωφορείο ξενάγησης των τουριστών σε όλα τα ιστορικά σημεία της πόλης και της Αργολίδας γενικότερα. Κέρδη θα φέρει. Όχι ζημιές. Γιατί δεν το τολμάμε;

Επίσης πιστεύετε πως ένας τουρίστας που επισκέπτεται τη πόλη μας, κάθε σάββατο και αργία που συναντά στους δρόμους την κάθε κουτσή βλαχομαρία που έχει αφήσει τη στάνη της για να το παίξει πρωτευουσιάνα και άνετη και τον κάθε Τσιμεντόβλακα που κορνάρει μανιωδώς με το σκατάμαξό του, θα μας ξαναεπισκεπτεί; Έτσι νομίζετε;

Δεν θα μας επισκεπτεί ξανά σύντροφοι. Εκτός αν έχει σπίτι εδώ. Θα μείνουμε πάλι με τους ντόπιους αργολιδείς και οι ντόπιοι δεν έχουν πλέον λεφτάκια. Τους τα πήρανε. Και εμείς περιμένουμε άδικα να γεμίσουν τα ταμεία μας απο άδειες τσέπες μεταμορφώνοντας τον τόπο μας σε ένα βλαχοκίτς, fast-visit ερείπιο.

Είμαι λέτε υπερβολικός; Ο τόπος μου ο έμορφος και ξακουστός δεν είναι ερείπιο;

Για βάλτε τα λίγο κάτω σύντροφοι.

Το Πι της παραλίας έχει τεράστιο πρόβλημα και όπως φημολογείται θα μείνει για μεγάλο διάστημα μόνο και έρμο.

Απέναντι το Μπούρτζι μας χαιρετά μέχρι που θα έρθει η ώρα να βουλιάξει ολόκληρο μέσα στην εγκατάλειψη και τα γαμωσταυρίδια που θα μας ρίχνει για την αδιαφορία μας.

Περπατώντας την ακόμα ακμάζουσα παραλία συναντάμε τις μπανιέρες και τον παλιό ναυτικό όμιλο που ελέω αρχαιολογίας, μηνύσεων και άλλων συμφορών σαπίζουν σκοτεινά και καταθλιπτικά.

Ακολουθούμε το μονοπάτι της Αρβανιτιάς με όσα φώτα έχουν απομείνει αναμμένα και με τον κίνδυνο να σκάσει καμιά κοτρώνα στο κεφάλι μας και να πάμε χαμένοι και αιματοβαμμένοι ωσάν τους Αρβανίτες της ιστορίας της. 

Η πλαζ μας κοιτά πανέμορφη και περιστοιχισμένη απο τα πάλαι ποτέ ζωντανά κτίρια που τώρα δωρίζουν το κορμί τους στη μούχλα, την υγρασία και τα σκουπίδια.

Σηκώνοντας το κεφάλι μας προς τα πάνω, το βλέμμα μας θα συναντήσει ένα θηριώδες σκιάχτρο, το Ξενία, απομεινάρι μιας παλιάς τουριστικής άνθησης.

Συνεχίζουμε το δρόμο μας στο ρομαντικό και εκπληκτικό μονοπάτι του γύρου της Καραθώνας μέχρι να συναντήσουμε την ίδια. Μια πανέμορφη αμμουδερή παραλία, κολλητή φίλη και γειτόνισσα της τοπικής μας χωματερής.

Ακολουθήσαμε την κλασική παραθαλάσσια γραμμή της πόλης και αν θεωρείτε ακόμη πως ο τουρίστας θέλοντας να χαζέψει θαλασσίτσα και κύμα θα φύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις, είστε πολύ γελασμένοι.

Για τα εντός του άστεως αναφέρθηκα προηγουμένως, μην επαναλαμβάνομαι.

Αλλά το ζήτημα σύντροφοι δεν είναι αυτό που λέω. Είναι σε ποιούς απευθύνομαι.

Και απευθύνομαι δυστυχώς σε αυτούς που περιμένουν υπομονετικά την άγια μέρα του Ευαγγελισμού για να εορτάσουν την ηρωική και ένδοξη παρέλαση μαθητών και σωμάτων ασφαλείας, να ανασηκώσουν το πεσμένο τους εθνικό αίσθημα και φρόνημα και ύστερα να οδηγηθούν σαν τα πρόβατα στη μαζική απόλαυση ενός θορυβώδους και ανούσιου καφέ που θα προσφέρει βεβαίως τα μέγιστα στην εθνική και οικονομική ανύψωση του τόπου. Μια γνήσια επαναστατική πράξη, αντάξια του παρελθόντος.




Εμείς εδώ όμως στα σίγουρα. Να βγεί κι αυτός ο παλιομήνας και έχει ο Θεός.