Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Είμαστε όλοι Αραπάδες

Μετά τη θορυβώδη Κυριακή των Αποκρεών στην παλιά πόλη, το άλλο σουκού, το Ναύπλιο θα λικνιστεί και πάλι στο θόρυβο και τη κοσμοσυρροή μόνο που αυτή τη φορά το κέντρο της προσοχής θα είναι ο προσφυγικός οικισμός της Πρόνοιας που φιλοξενεί κάθε χρόνο το πανηγύρι της Βαγγελίστρας.


Εμένα τα πανηγύρια βεβαίως δεν μου αρέσουνε. Δεν ταιριάζουνε βλέπεις και πολύ στην αισθητική μου, καθώς αυτόχθων, ψευτοαριστοκράτης, κομπλεξικός και  δήθεν κουλτουριάρης, και επειδή πάσχω και απο μια μικρή δόση αγοραφοβίας, δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά τα σέβομαι και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να λείψουν απο την εορταστική καθημερινότητα των Ελλήνων σε όλη την επικράτεια και όχι μόνο εδώ.

Ο σεβασμός μου δεν πηγάζει μόνο απο θρησκευτικά αισθήματα αλλά κυρίως απο όμορφες παιδικές αναμνήσεις και αγάπη για τις εθνικές μας παραδόσεις.

Το πανηγύρι της Βαγγελίστρας, όπως και όλα σχεδόν τα πανηγύρια της χώρας, είναι μια τρανή απόδειξη πως το ελληνικό χώμα και η ελληνική ιστορία είναι άρρηκτα αναμεμειγμένα ανά τους αιώνες με την ανατολική παράδοση. Με την Ανατολία ολόκληρη και την Αραπιά. Ή αλλιώς Αραβία. Εμποροπανήγυρις αράπικη και εξωτικιά ωσάν το φυστίκι. Ολότελα δική μας και ξένη ταυτόχρονα. Αρχαία, Ορθόδοξη και Ανατολική.

Μάθημα ιστορίας δεν πρόκειται να σας κάνω σήμερα, αν και είναι και της μοδός. Αυτό που χαίρομαι όμως κάθε φορά που έχει πανηγύρι, είναι οι σειρές των πάγκων, οι πρόχειρες τέντες, οι απλωμένες πραμάτειες των εμπόρων, οι φωνές, το πάρε-πάρε και το παζάρι μεταξύ των αγοραστών και των πωλητών. 

Το μυαλό μου ταξιδεύει σε αρχαία εμπορικά λιμάνια της Ανατολής, σε προσμίξεις πολιτισμών, συνηθειών και πληθυσμών ανά τους αιώνες. Σε αυτοκρατορίες όπως αυτή της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, στα Βαβυλωνιακά μαθηματικά και το αιγυπτιακό τάβλι (εθνικό σπορ απανταχού των νεοελλήνων), στα φοινικικά φωνήεντα που θεμελίωσαν την ελληνική γλώσσα, σε μακρινά ταξίδια, σε πρωτόγνωρες γεύσεις, στις κατακτήσεις του Μέγα και νυν Αργείου Αλέκου, σε μύθους και ιστορίες της Ανατολής που έφτασαν μέχρι τη παιδική μου κούνια, στα μινωίτικα λιοντάρια, στους θαυμαστούς άραβες εμπόρους που πέρασαν κάποτε τα ελληνικά γράμματα στην βάρβαρη, λευκή και μεσαιωνική ευρώπη για να την οδηγήσουν στην αναγέννηση, στο καβαφικό λιμάνι της Αλεξάνδρειας, στον τούρκικο καφέ του πατέρα μου, στην Αραπιά του Τσιτσάνη, στο ρεμπέτικο αμανέ και το ταξίμι, στις μικρές κοινότητες, στον νταλκά που κρύβω καλά μέσα στο κεφάλι μου, στη πίσσα του τσιγάρου μου, στον οβραίο θεό μου και την οβραία μάνα του που γιορτάζει παρεπιμπτόντως και στις δεκάδες ανόητες κι αμετανόητες δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μου.

Για να μην τα πολυλογώ γουστάρω πανηγύρια και παζάρια γιατί με κάνουν να ξεχνιέμαι από την κατάλευκη επιδερμίδα που προσπαθούν εδώ και δύο αιώνες με βία να με βάψουν.

Όπως λέει εύστοχα και σατιρικά και ο μέγας Τζίμης Πανούσης Go, go κουφάλες κατακτητές, εδώ είναι Ελλάδα, εδώ είναι Ελλάδα, Ανατολή, είμαστε όλοι αραπάδες, είμαστε όλοι αραπάδες, τσιγγάνοι, γύφτοι, μοικανοί, μοικανοί”.

Εκτός όλων των άλλων όμως, γιορτάζω κιόλας εκείνη την ημέρα. Χρόνια μου πολλά λοιπόν και σέρτικα.
  • σέρτης : εκ του τούρκικου sert που σημαίνει σκληρός. Σέρτης είναι το σκληρό αρσενικό. Συγγενικές λέξεις: σέρτικο τσιγάρο (βαρύ, δυνατό κι αντρίκιο).