Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή...

Οι μέρες στην όμορφη πόλη μας κυλάνε θα λέγαμε ανέμελα. Ελάχιστα γεγονότα άξια λόγου συμβαίνουν γύρω μας, οι ρυθμοί μετά την καρναβαλική κρεπάλη έχουν πέσει κατακόρυφα και ο καιρός ενδείκνυται για αναστοχασμούς και αναδιοργάνωση της ζωής και των επιλογών μας. Κοινώς, βαράμε ανελέητη βαρεμάρα και πρέζα και το μόνο που μας σώνει είναι μια ρομαντική περπατησιά στη παραλία και τα γύρω μέρη και αυτό το δόλιο το διαδίκτυο, που νά 'ναι καλά αυτό και εκείνος που το ανακάλυψε, γιατί ίσως είναι και το μοναδικό πράγμα που μας κρατά σε επαφή με τον αφέντη χρόνο που δυστυχώς ή ευτυχώς, μάλλον ευτυχώς, στο Ναύπλιο δείχνει ακινητοποιημένος εδώ και αιώνες.

Έχει χαλάσει και το ρολόι της παλιάς πόλης, οπότε το αχρονικό γλυκό έδεσε και τυπικά. 

Πληροφορήθην τις μέρες που πέρασαν πως δυστυχώς για τη τοπική μας οικονομία, ο τζίρος των τουριστικών καταστημάτων, των καφέ και των εστιατορίων της πόλης δεν ήταν ικανοποιητικός στο καρναβαλικό 4ήμερο. Ο κόσμος που πλημμύρισε τη πόλη, όντας απένταρος και αγχωμένος, προτίμησε τη βολτάδα του και το χαζολόγημα στα διάφορα events που είχε στήσει ο Δήμος παρά να αφήσει το ένα του μεροκάματο προκειμένου να ποτίσει ή να ταίσει την οικογένεια, τη γκόμενα ή τους φιλοξενούμενούς του.

Μήπως έφτασε η ώρα σύντροφοι να παρατήσουμε αυτήν την αδιέξοδη λογική του εγχώριου τουρισμού; Μήπως θα έπρεπε η πόλη να ξαναεπιστρέψει στον εξωτερικό τουρισμό της αναβαθμίζοντας τις τουριστικές υπηρεσίες της και σταματώντας να επιβιώνει πια ως τσόντα πόλη του κάθε σαββατοκύριακου και της αργίας;

Μήπως θα έπρεπε επιτέλους και αυτοί οι δόλιοι βλάχοι του αργολικού κάμπου να επιστρέψουν πίσω στα θαυμάσια και πανέμορφα χωριουδάκια τους και να στηρίξουν οικονομικά τη τοπική τους κοινωνία και να ξαναζωντάνεψουν την κοινωνική ζωή του τόπου τους παρά να κατεβαίνουν κοπαδικώς στ΄Ανάπλι σε κάθε γάμο και χαρά;

Μήπως με το να το παίζουμε όλοι οι αυτόχθονες ιθαγενείς τους προύχοντες στο Κεφαλοχώρι της Αργολίδας ζημιώνουμε και εμάς και τους γύρω μας;

Μήπως είναι η κατάλληλη ώρα, ελέω κρίσης και κοινωνικής σήψης, να οργανωθούμε και εμείς στη μικρή μας κοινότητα, να στήσουμε ένα δίκτυο καταναλωτών και πολιτών, να στηρίξουμε τους δικούς μας ανθρώπους, τα δικά μας προιόντα και να διεκδικήσουμε συνεννόηση με τους μικρούς επιχειρηματίες της περιοχής για την από κοινού διαμόρφωση των τιμών τους; Μήπως στην ανάγκη εμείς οι ίδιοι οφείλουμε να επέμβουμε και να σταματήσουμε περιπτώσεις υπερβολικών ενοικίων, αγοράς “αέρα” και άλλων δεινών που αναγκάζουν συμπολίτες μας να έχουνε τιμές Βουλιαγμένης για τον καθημερινό καφέ μας; Μήπως να ξαναπροσδιορίσουμε καλύτερα την εθνική και τοπική μας καφενιακή κληρονομιά που συνδέεται άμεσα με την πολιτική μας κοινότητα;

Και ταυτόχρονα ας προσανατολιστούμε επιτέλους, όπως κάναμε και παλιότερα, σε τουριστικές υπηρεσίες, φθηνές και αποτελεσματικές, που θα εξυπηρετούν κυρίως ξένους επισκέπτες. Μέσα σε αυτό το πολύ απλό πλαίσιο, ας βάλουμε και ένα τοπικό σχέδιο ανάδειξης των ιστορικών μας μνημείων και των πολιτιστικών μας χώρων. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει ακόμη ένα τρενάκι ή ένα λεωφορείο ξενάγησης των τουριστών σε όλα τα ιστορικά σημεία της πόλης και της Αργολίδας γενικότερα. Κέρδη θα φέρει. Όχι ζημιές. Γιατί δεν το τολμάμε;

Επίσης πιστεύετε πως ένας τουρίστας που επισκέπτεται τη πόλη μας, κάθε σάββατο και αργία που συναντά στους δρόμους την κάθε κουτσή βλαχομαρία που έχει αφήσει τη στάνη της για να το παίξει πρωτευουσιάνα και άνετη και τον κάθε Τσιμεντόβλακα που κορνάρει μανιωδώς με το σκατάμαξό του, θα μας ξαναεπισκεπτεί; Έτσι νομίζετε;

Δεν θα μας επισκεπτεί ξανά σύντροφοι. Εκτός αν έχει σπίτι εδώ. Θα μείνουμε πάλι με τους ντόπιους αργολιδείς και οι ντόπιοι δεν έχουν πλέον λεφτάκια. Τους τα πήρανε. Και εμείς περιμένουμε άδικα να γεμίσουν τα ταμεία μας απο άδειες τσέπες μεταμορφώνοντας τον τόπο μας σε ένα βλαχοκίτς, fast-visit ερείπιο.

Είμαι λέτε υπερβολικός; Ο τόπος μου ο έμορφος και ξακουστός δεν είναι ερείπιο;

Για βάλτε τα λίγο κάτω σύντροφοι.

Το Πι της παραλίας έχει τεράστιο πρόβλημα και όπως φημολογείται θα μείνει για μεγάλο διάστημα μόνο και έρμο.

Απέναντι το Μπούρτζι μας χαιρετά μέχρι που θα έρθει η ώρα να βουλιάξει ολόκληρο μέσα στην εγκατάλειψη και τα γαμωσταυρίδια που θα μας ρίχνει για την αδιαφορία μας.

Περπατώντας την ακόμα ακμάζουσα παραλία συναντάμε τις μπανιέρες και τον παλιό ναυτικό όμιλο που ελέω αρχαιολογίας, μηνύσεων και άλλων συμφορών σαπίζουν σκοτεινά και καταθλιπτικά.

Ακολουθούμε το μονοπάτι της Αρβανιτιάς με όσα φώτα έχουν απομείνει αναμμένα και με τον κίνδυνο να σκάσει καμιά κοτρώνα στο κεφάλι μας και να πάμε χαμένοι και αιματοβαμμένοι ωσάν τους Αρβανίτες της ιστορίας της. 

Η πλαζ μας κοιτά πανέμορφη και περιστοιχισμένη απο τα πάλαι ποτέ ζωντανά κτίρια που τώρα δωρίζουν το κορμί τους στη μούχλα, την υγρασία και τα σκουπίδια.

Σηκώνοντας το κεφάλι μας προς τα πάνω, το βλέμμα μας θα συναντήσει ένα θηριώδες σκιάχτρο, το Ξενία, απομεινάρι μιας παλιάς τουριστικής άνθησης.

Συνεχίζουμε το δρόμο μας στο ρομαντικό και εκπληκτικό μονοπάτι του γύρου της Καραθώνας μέχρι να συναντήσουμε την ίδια. Μια πανέμορφη αμμουδερή παραλία, κολλητή φίλη και γειτόνισσα της τοπικής μας χωματερής.

Ακολουθήσαμε την κλασική παραθαλάσσια γραμμή της πόλης και αν θεωρείτε ακόμη πως ο τουρίστας θέλοντας να χαζέψει θαλασσίτσα και κύμα θα φύγει με τις καλύτερες εντυπώσεις, είστε πολύ γελασμένοι.

Για τα εντός του άστεως αναφέρθηκα προηγουμένως, μην επαναλαμβάνομαι.

Αλλά το ζήτημα σύντροφοι δεν είναι αυτό που λέω. Είναι σε ποιούς απευθύνομαι.

Και απευθύνομαι δυστυχώς σε αυτούς που περιμένουν υπομονετικά την άγια μέρα του Ευαγγελισμού για να εορτάσουν την ηρωική και ένδοξη παρέλαση μαθητών και σωμάτων ασφαλείας, να ανασηκώσουν το πεσμένο τους εθνικό αίσθημα και φρόνημα και ύστερα να οδηγηθούν σαν τα πρόβατα στη μαζική απόλαυση ενός θορυβώδους και ανούσιου καφέ που θα προσφέρει βεβαίως τα μέγιστα στην εθνική και οικονομική ανύψωση του τόπου. Μια γνήσια επαναστατική πράξη, αντάξια του παρελθόντος.




Εμείς εδώ όμως στα σίγουρα. Να βγεί κι αυτός ο παλιομήνας και έχει ο Θεός. 

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Είμαστε όλοι Αραπάδες

Μετά τη θορυβώδη Κυριακή των Αποκρεών στην παλιά πόλη, το άλλο σουκού, το Ναύπλιο θα λικνιστεί και πάλι στο θόρυβο και τη κοσμοσυρροή μόνο που αυτή τη φορά το κέντρο της προσοχής θα είναι ο προσφυγικός οικισμός της Πρόνοιας που φιλοξενεί κάθε χρόνο το πανηγύρι της Βαγγελίστρας.


Εμένα τα πανηγύρια βεβαίως δεν μου αρέσουνε. Δεν ταιριάζουνε βλέπεις και πολύ στην αισθητική μου, καθώς αυτόχθων, ψευτοαριστοκράτης, κομπλεξικός και  δήθεν κουλτουριάρης, και επειδή πάσχω και απο μια μικρή δόση αγοραφοβίας, δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά τα σέβομαι και δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να λείψουν απο την εορταστική καθημερινότητα των Ελλήνων σε όλη την επικράτεια και όχι μόνο εδώ.

Ο σεβασμός μου δεν πηγάζει μόνο απο θρησκευτικά αισθήματα αλλά κυρίως απο όμορφες παιδικές αναμνήσεις και αγάπη για τις εθνικές μας παραδόσεις.

Το πανηγύρι της Βαγγελίστρας, όπως και όλα σχεδόν τα πανηγύρια της χώρας, είναι μια τρανή απόδειξη πως το ελληνικό χώμα και η ελληνική ιστορία είναι άρρηκτα αναμεμειγμένα ανά τους αιώνες με την ανατολική παράδοση. Με την Ανατολία ολόκληρη και την Αραπιά. Ή αλλιώς Αραβία. Εμποροπανήγυρις αράπικη και εξωτικιά ωσάν το φυστίκι. Ολότελα δική μας και ξένη ταυτόχρονα. Αρχαία, Ορθόδοξη και Ανατολική.

Μάθημα ιστορίας δεν πρόκειται να σας κάνω σήμερα, αν και είναι και της μοδός. Αυτό που χαίρομαι όμως κάθε φορά που έχει πανηγύρι, είναι οι σειρές των πάγκων, οι πρόχειρες τέντες, οι απλωμένες πραμάτειες των εμπόρων, οι φωνές, το πάρε-πάρε και το παζάρι μεταξύ των αγοραστών και των πωλητών. 

Το μυαλό μου ταξιδεύει σε αρχαία εμπορικά λιμάνια της Ανατολής, σε προσμίξεις πολιτισμών, συνηθειών και πληθυσμών ανά τους αιώνες. Σε αυτοκρατορίες όπως αυτή της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου, στα Βαβυλωνιακά μαθηματικά και το αιγυπτιακό τάβλι (εθνικό σπορ απανταχού των νεοελλήνων), στα φοινικικά φωνήεντα που θεμελίωσαν την ελληνική γλώσσα, σε μακρινά ταξίδια, σε πρωτόγνωρες γεύσεις, στις κατακτήσεις του Μέγα και νυν Αργείου Αλέκου, σε μύθους και ιστορίες της Ανατολής που έφτασαν μέχρι τη παιδική μου κούνια, στα μινωίτικα λιοντάρια, στους θαυμαστούς άραβες εμπόρους που πέρασαν κάποτε τα ελληνικά γράμματα στην βάρβαρη, λευκή και μεσαιωνική ευρώπη για να την οδηγήσουν στην αναγέννηση, στο καβαφικό λιμάνι της Αλεξάνδρειας, στον τούρκικο καφέ του πατέρα μου, στην Αραπιά του Τσιτσάνη, στο ρεμπέτικο αμανέ και το ταξίμι, στις μικρές κοινότητες, στον νταλκά που κρύβω καλά μέσα στο κεφάλι μου, στη πίσσα του τσιγάρου μου, στον οβραίο θεό μου και την οβραία μάνα του που γιορτάζει παρεπιμπτόντως και στις δεκάδες ανόητες κι αμετανόητες δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις μου.

Για να μην τα πολυλογώ γουστάρω πανηγύρια και παζάρια γιατί με κάνουν να ξεχνιέμαι από την κατάλευκη επιδερμίδα που προσπαθούν εδώ και δύο αιώνες με βία να με βάψουν.

Όπως λέει εύστοχα και σατιρικά και ο μέγας Τζίμης Πανούσης Go, go κουφάλες κατακτητές, εδώ είναι Ελλάδα, εδώ είναι Ελλάδα, Ανατολή, είμαστε όλοι αραπάδες, είμαστε όλοι αραπάδες, τσιγγάνοι, γύφτοι, μοικανοί, μοικανοί”.

Εκτός όλων των άλλων όμως, γιορτάζω κιόλας εκείνη την ημέρα. Χρόνια μου πολλά λοιπόν και σέρτικα.
  • σέρτης : εκ του τούρκικου sert που σημαίνει σκληρός. Σέρτης είναι το σκληρό αρσενικό. Συγγενικές λέξεις: σέρτικο τσιγάρο (βαρύ, δυνατό κι αντρίκιο). 

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Ο τιποτένιος Ηλίας Κανέλλης

Τόλμησε ένας τυχαίος, ένας τιποτένιος δημοσιογραφίσκος του πενηντάευρου, ένα σκουλήκι της δημοσιογραφικής κενωνίας, ένα πειθήνιο όργανο της μασονικής στοάς και όλων των σιωνιστικών υποχθόνιων και ανθελληνικών σχεδίων και κυρίως ένας Τσιμεντόβλακας με Ταφ κεφαλαίο να κριτικάρει, να προσβάλλει και να ειρωνευτεί τον ένα και μοναδικό άρχοντα του Αργολικού Κάμπου και της Πορτοκαλί Λαμποργκίνι;

Τόλμησε αυτός ο γελοίος, που προφανώς ανήκει στην ρουφιανοαντιπολίτευση και συγγενεύει με τον αρχαίο Εφιάλτη να πιάσει στο στόμα του τον ηγέτη της αρχαιότερης πόλης του ηλιακού συστήματος;

Μπορεί να είμαι κωλοπλένης, μπορεί με το Άργος να έχω αιώνια και ουσιαστική αντιπαράθεση αλλά εκτός νομού, Αργείοι και Ναυπλιώται, είμαστε ένα. Είμαστε μια γροθιά. Ένα σώμα, μια ψυχή.

Και δε μπορεί ο κάθε ανίδεος Τσιμεντόβλακας να πιάνει στο στόμα του έναν σύντροφο Αργολιδέα.

Και όχι όποιον κι όποιον. Αλλά τον ίδιο τον δήμαρχο του Άργους, τον κύριο Δημήτριο Καμπόσο φυσικά. Τη Καμποσάρα που αγαπάμε και σεβόμαστε όλοι!

Το όνομα αυτού του γελοίου υποκειμένου είναι Ηλίας Κανέλλης και απο το όνομα του αντιλαμβάνεται κάποιος πως απο την πόλη έρχεται και στη κορφή κανέλλα.

καταζητείται
Αυτός λοιπόν ο βλάξ, ο κομπλεξικός, τυχαίνει να αρθρογραφεί στη εφημερίδα “Τα Νέα” και έγραψε ένα άρθρο υβρίζοντας χυδαία και ανυπόστατα τον μέντορα της ανάπτυξης και της εξέλιξης όλου του νομού.

Τί λέει λοιπόν αυτός ο κύριος; Με τί οχετούς στολίζει τον πολυαγαπημένο μας δήμαρχο;

Καταρχήν, αν διαβάσετε και το άρθρο, αμφισβητεί την ξεκάθαρη συγγένεια του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη πόλη του Άργους. Την αμφισβητεί ενώ τα στοιχεία παρουσίαζονται μπροστά του αδιάσειστα.

Ο Ηρακλής, ο γνωστός Ηρακλής της αρχαιότητας, είχε ένα τρισέγγονο. Αυτός ήταν ο Τήμενος, ο βασιλιάς τ' Άργουσα. Ο Τήμενος τώρα είχε κάποια μακρυνή συγγένεια με τον Περδίκκα Α, βασιλιά της Μακεδονίας. Άρα; Ποιό είναι το προφανές;

Ο Μέγας Αλέκος ήταν συγγενής με τον Τήμενο, που ήταν τρισεγγόνι του Ηρακλή και καταγόταν απο το Άργος. Άρα ο Μέγας Αλέκος καταγότανε απο το Άργος. Τί δεν καταλαβαίνεις;

Πόσο πιο λιανά να στο κάνει δηλαδή ο δήμαρχος;

Τώρα αν εσύ είσαι προκατειλλημένος και δεν θέλεις να δεις την ξεκάθαρη συγγένεια πρώτου βαθμού που τεκμαίρεται απο τα γεγονότα, πρέπει να είσαι ή βλάκας ή κάποια μυστήρια και αντιαργείτικα συμφέροντα να εξυπηρετείς.

Κλείνοντας, ο τιποτένιος γραφιάς υποννοεί πως ο μέγας Καμπόσος δεν αντιλαμβάνεται την εποχή που ζει και ανήκει στην εποχή των παχιών αγελάδων που όλοι και όλα ήταν υπέροχα. Που έλεγες μια εθνική μεγαλοστομία, ανύψωνες το ηθικό των παρισταμένων σα λοχαγός σε στράτευμα ποντικαράδων και όλα μέλι γάλα και στη μέση η τραμπάλα.

Φίλε Ηλία Κανέλλε είσαι πολύ μικρός για να κατανοήσεις το βάθος της πολιτικής, κοινωνιολογικής και ιστορικής σκέψης του μεγάλου μας ηγέτη. 

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν τελικά Αργείτης

Την προσοχή σας παρακαλώ...

Καταρχήν θέλω να δηλώσω βαθύτατα λυπημένος που η μισητή και αιωνίως πολέμια πόλη τ' Άργους μέσω του τεράστιου και προοδευτικού πολιτικού ανδρός κυρίου Καμπόσου ανακάλυψε πως η Μακεδονική Αυτοκρατορία των Ελληνιστικών Χρόνων κατάγεται γενεολογικά απο τη πόλη του εχθρού και του Αργολικού Κάμπου. Ο ίδιος ο Μέγας Αλέκος, όπως μαρτυρούν οι αρχαίοι συγγραφείς είχε αίμα αργείτικο και πεπονάτο.


Και μεις, οι αυτόχθονες ιθαγενείς της Νάπολι, οι καινούριοι και μεταμοντέρνοι κάτοικοι της περιοχής έχουμε μείνει για άλλη μια φορά αρίζωτοι και απάτριδες. Δεν μπορεί ο Μήτσος ο δήμαρχος να προσλάβει κανά δυό ιστορικούς να ξεψαχνίσουν την αρχαία ιστορία μπας και βρούμε και μεις καμιά προσωπικότητα δεμένη με τα μέρη μας για να μη νιώθουμε διαρκώς κατώτεροι;

Πάντως, επειδή άκουσα προσεχτικά τον Καμπόσο να μιλά για τα επιτεύγματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Αργείου πλέον, θα ήθελα λόγω φιλολογικής μου ψυχανωμαλίας να του επιστήσω τη προσοχή σε ένα πραγματάκι που είπε, όχι ακριβώς αναληθές αλλά μισερό.

Είπε η δημαρχάρα πως ο Μέγας Αλέκος, ο Αργείος, ευθύνεται για την εξάπλωση της ελληνικής γλώσσας στα πέρατα του κόσμου. Επίσης λόγω της εξάπλωσης αυτής τα Ευαγγέλια γράφτηκαν αργότερα στη μητρική μας γλώσσα, την ελληνική βεβαίως. Σωστά και τα δύο. Αυτό που δεν είπε, διότι προφανώς δεν το γνωρίζει ή δεν το έχει σκεφτεί είναι πως αυτή ακριβώς η εξάπλωση οδήγησε την αρχαία ελληνική γλώσσα στο εκβαρβαρισμό της. Και εξηγούμαι.

Επειδή η αρχαία ελληνική ήταν μια βαθιά φιλοσοφική, πολιτική, ποιητική και μουσική γλώσσα, δηλαδή μια γλώσσα πολύπλοκη και αρκετά δύσκολη στην εκμάθησή της, για να καταφέρεις να την εξαπλώσεις σε όλες τις φυλές του τότε κόσμου, πρέπει να την απλοποιήσεις και να την αναδημιουργήσεις. Να γεννήσεις δηλαδή την λεγόμενη Ελληνιστική Κοινή ή Αλεξανδρινή. Μαζί επομένως με την εξάπλωση, έρχεται και η πρώτη θα λέγαμε πτώση ή παρακμή της αρχαίας μας γλώσσας και ευρύτερα παράδοσης. Με απλά λόγια και κατανοητά, η ελληνική γλώσσα "αμερικανοποιήθηκε" ή για άλλους ακόμη πιο προσκολλημένους στις αξίες της αρχαίας μας κουλτούρας εκπορνεύτηκε. Εξ'ου και το προσωνύμιο "Κοινή" αν του δώσεις μια μεταφορική χροιά.

Κύριος σκοπός αυτής της γλώσσας ήταν η συνεννόηση και η επικοινωνία μέσα σε μια αχανή και πολυπολιτισμική αυτοκρατορία και όχι η μέχρι εκείνη τη στιγμή στόχευση της ελληνικής να εκφράσει φιλοσοφικές, πολιτικές, επιστημονικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, χαρακτηριστικό που την έκανε μία απο τις κορυφαίες, αν όχι τη κορυφαία γλώσσα όλων των εποχών.

Μάθημα τέλος. 

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Ο ξυπόλητος πρίγκηψ

Έχουμε Καρναβάλι σύντροφοι! Επιτέλους! Και όχι ένα απλό και τυχαίο Καρναβαλάκι. Αλλά το πιο επαναστατικό, το πιο αντιρατσιστικό και πολυπολιτισμικό καρναβάλι όλων των ετών. Ο δήμος μας κήρυξε επισήμως την αντιρατσιστική του δράση.

Δεν έχω πιεί τίποτα ύποπτον. Ούτε μεθυσμένος είμαι. Αλλά δεν κάνω και πλάκα.

Απλά φέτος ο δήμος αποφάσισε κεντρικό θέμα όλων των καρναβαλικών ημερών να είναι ο λαικός ήρωας του θεάτρου σκιών, ο γνωστός σε όλους τους αυτόχθονες και μή, Καραγκιόζης.

Και αυτό σύντροφοι συνιστά την απόλυτη αντιρατσιστική πράξη.


Δεν γνωρίζω αν ο ίδιος ο Δήμος ή οι άνθρωποι που το έστησαν το γνωρίζουν, αν δηλαδή ήταν αυτή τους η επιλογή μια συνειδητή αντιρατσιστική ιδέα αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.

Η ουσία είναι πως ο Καραγκιόζης, ο ξυπόλητος πρίγκηπας των παιδικών μας χρόνων, είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα της ένωσης και της πολιτισμικής συνεργασίας των λαών, της ειρηνικής συνύπαρξης αναμετάξυ των που γεννά παντού και πάντα πολιτισμικά επιτεύγματα διαχρονικά και κλασικά στους αιώνες των αιώνων και παρά τις φουρτούνες των διαφόρων φιλοπολεμικών καιρών.

Ο Καραγκιόζης, αφού δανείστηκε το πανί του απο τα βάθη της Άπω Ανατολής, στις χώρες της Κίνας και της Ινδίας, περπάτησε ξυπόλητος μέχρι τη γείτονα Τουρκία όπου και έστησε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη παράγκα του.

Ο Καραγκιόζης επομένως, Karagoz στη γλώσσα καταγωγής του, είναι Τούρκος υπήκοος και σημαίνει μαυρομάτης. Είναι αποτέλεσμα ενός μεγάλου πολιτιστικού ταξιδιού οπου λαοί και φυλές ζευγάρωσαν τα ήθη τους απο τη μία άκρη της Ασίας μέχρι την άλλη.

Στις αρχές του 17ου αιώνα ο αεικίνητος καμπούρης ξεπέρασε τα σύνορα της ηπείρου του και περνώντας στην απέναντι όχθη σαν λαθρομετανάστης, πολιτογραφήθηκε Έλληνας. Την τύχη του όριζαν τότε, σύμφωνα με την ιστορία, ένας οβραίος και ένας γιούφτος καραγκιοζοπαίχτης και επειδή ήσαν δεξιοτέχνες του είδους, ο ξυπόλητος πρίγκηψ αγαπήθηκε αμέσως απο το ελληνικό κοινό.

Αποφάσισε και αυτός ανταποδίδοντας την αγάπη που δέχτηκε να σταματήσει να ομιλεί την μητρική του γλώσσα, τα τούρκικα, και να μαθαίνει ελληνικά.

Προσαρμόστηκε πολύ γρηγόρα και σε χρόνο μηδέν έγινε περισσότερο Έλληνας απο τον κάθε Έλληνα που ζούσε στην ελλαδική επικράτεια. Μέχρι τις μέρες μας ακόμη, ο τουρκικής καταγωγής άσχημος και καμπούρης πρίγκηπας αποτελεί σημείο αναφοράς της εθνικής μας ιδιορυθμίας και αναπόσπαστο τμήμα της εθνικής μας παράδοσης. Και όλα αυτά απο τα χέρια ενός Εβραίου και ενός Τσιγγάνου μεταφορέα.

Και σε ρωτάω σύντροφε ιθαγενή. Είναι ή δεν είναι η απόλυτη αντιρατσιστική πράξη; Είναι ή δεν είναι φέτος ολόκληρη η Καρναβαλική μας περίοδος ένα φεστιβάλ “Ναύπλιο Πόλη Αντιρατσιστική 2013”;

Τα έχεις κάψει Παλαμπούρτζι. Θα μου πείς. Έχεις τρελαθεί μαλάκα απο το πολύ Ναύπλιο που έχεις φάει στη μάπα και τα έχεις χάσει.

Μπορεί. Θα σου απαντήσω εγώ. Μπορεί και να έχεις δίκιο αυτόχθονα ιθαγενή.

Γιατί εγώ, ως πραγματικός Έλληνας πατριώτης και ως αυτόχθων ιθαγενής που αγαπάει και σέβεται τον τόπο που γεννήθηκε, κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει, είναι που ονειρεύομαι σαν τον Καραγκιόζη.