Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Οι γειτόνοι μας είναι μαλάκες τελείως

Το σημερινό κείμενο αφιερώνεται σε όλους εμάς τους αυτόχθονες κωλοπλένηδες που είμαστε και οι νούμερο ένα γείτονες


Γιατί στα Γιάννενα που είμανε φοιτητής αγαπημένοι μου συντρόφοι, επικρατούσε ρατσισμός και ανισότητα μεταξύ των γειτόνων. Οι ντόπιοι αντιμετώπιζαν τους νέους και κυρίως τους φοιτητές με μια συγκατάβαση και μια καλοπροαίρετη διάθεση τελείως άνιση. Επειδή ήσουνα νέος, θεωρούσαν μέσα στο παρανοικό κεφάλι τους πως προσέφερες με τη παρουσία και την ενεργητικότητά σου σημαντικό έργο στη ζωή της πόλης, οπότε δικαιολογούσαν μια σχετική φασαρία, τα θορυβώδη πάρτυ και τις παρέες των μεθυσμένων νέων στους δρόμους της πόλης που τραγουδούσαν και γέλαγαν.

Εδώ δεν έχει τέτοια. Εδώ όλοι είναι ίσοι, με ίδιες υποχρεώσεις και ίδια δικαιώματα. Έκανες φασαρία καλέ μου φοτητή; Διοργάνωσες παρτάκι, ρεμάλι φοιτητή; Μας ενόχλησες στο δρόμο, αργά το βράδυ που γέλαγες και τραγουδούσες μεθυσμένος; Και την αστυνομία θα σου φωνάξουμε λοιπόν, και τις φωνές θα σου βάλουμε, και τον σπιτονοικοκύρη σου θα πιάσουμε για να σε διώξει μια και καλή από τη γειτονιά μας και με νερό θα σε λούσουμε άμα λάχει. Κατάλαβες; Διαχωρισμούς και ρατσισμούς μεταξύ των ανθρώπων δεν δεχόμαστε εμείς.

Αλλά δεν σταματάμε εδώ. Η ισότητα συνεχίζεται.

Επειδή πολλοί κάτοικοι αυτής της πόλης τυχαίνει να έχουν κατοικίδια στα σπίτια τους, θεωρούν πως θα τους λυπηθούμε επειδή δήθεν και καλά τα πλένουν συχνά, τους κάνουν εμβόλια, τα φροντίζουν και μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους. Ε, λοιπόν καιρός να μάθουν πως δεν τους λυπούμαστε. Εμείς δεν χωρίζουμε τα ζώα σε καθαρά και άπλυτα. Τα ζώα είναι ζώα. Και ό,τι και να μας λέτε, είναι βρώμικα, σιχαμένα, τριχωτά και θορυβώδη και ό,τι και να κάνετε, μα ό,τι και να κάνετε, εμείς θέλουμε να τα διώξετε από τη πολυκατοικία και τη γειτονιά μας. Δεν τα θέλουμε ανεξαιρέτως ράτσας, μεγέθους και εκπαίδευσης. Θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους για να περάσουν οι δίκαιες και δημοκρατικότατες απαιτήσεις μας και αν δεν τα καταφέρουμε, ξέρετε, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι πολύ πιο αποτελεσματικές.

Εκτός όμως από τις αρχές τις ισότητας και της ισονομίας, εμείς οι Ναυπλιείς διακρινόμαστε και ως γειτόνοι με βάση τις αρχές της αξιοκρατίας και γιατί όχι της αριστοκρατίας. Γιατί δεν είναι ένα και το αυτό καλοί μου συνιθαγενείς, ο ιδιοκτήτης με τον νοικιάρη. Ο ένας μόχθησε, κόπιασε και αγωνίστηκε για να αγοράσει ένα ρημαδοδιαμέρισμα, ενώ ο άλλος είναι απλά και μόνο ένας καρμοίρης περαστικός στη γειτονιά μας. Δεν μπορεί επομένως να έχει τα ίδια δικαιώματα. Δεν μπορεί να αποφασίζει για τις θέσεις των πάρκινγκ, ούτε να ζητά θρασύτατα εξυπηρετήσεις στο ζήτημα της στάθμευσης. Δεν μπορεί επίσης να αποφασίζει για τα πάγια των κοινοχρήστων, ούτε βεβαίως για το μέρος που πρέπει να τοποθετούνται τα ποδήλατα. Αν η πολυκατοικία για παράδειγμα αποφασίσει μέσω βεβαίως των ιδιοκτητών και μόνο πως απαγορεύεται η τοποθέτηση των ποδηλάτων στην είσοδο της πολυκατοικίας και δεν υπάρχει ειδικός χώρος τοποθέτησης των ποδηλάτων και ο νοικιάρης δεν έχει δική του θέση πάρκινγκ τότε ή θα κουβαλάει σαν το χαμάλι το ποδήλατό του μέχρι το τρίτο όροφο που μένει ή να πα να γαμηθεί. Έτσι απλά και δίκαια.

Τέλος, για να ολοκληρώσω τον ύμνο μου στον Ναυπλιώτη γείτονα, δεν μπορώ να μην αναφέρω τη γλυκειά και καλοπροαίρετη πάντοτε κριτική του σε κάθε μέλος της γειτονιάς ή της πολυκατοικίας, τον ευγενέστατο τρόπο που σου χτυπάει τη πόρτα για να σου κάνει παρατήρηση για κάτι που προφανώς δεν έκανες αλλά επειδή είσαι ο καινούριος εσύ σίγουρα θα φταις και βεβαιώς βεβαίως τις χαρμόσυνες φωνές των γυναικών κάθε πρωί καθώς συνεννοούνται πολιτισμένα για το πότισμα των γλαστρών, το στάξιμο των νερών και τις ευεργετικές συνέπειες του τινάγματος των χαλιών.

Όλα αυτά αλλά κι ακόμα περισσότερα πλεονεκτήματα της τοπικής μας κουλτούρας, καθιστούν τη πόλη μας έναν ειδυλλιακό τόπο διαμονής και κοινωνικής συμβίωσης.

Όπως έλεγε και ο μακαρίτης φιλοναυπλιώτης ποιητής κι ηθοποιός Χρήστος Κατσίγιαννης:

«Λες δεν υπάρχει Παράδεισος. Κι όμως κατοικώ στο Ναύπλιο»