Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Η τάξη είναι αρετή των μετριοτήτων

Σε ένα από τα γνωστά κείμενα του με τίτλο «Που με βιά μετράει τη γη», ο συγγραφέας και διαννοούμενος Νίκος Δήμου είχε πει πως πρέπει να προσέχουμε καλά τους αναρχικούς γιατί είναι το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν σημαίνει πως «η νόμιμη» βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.



Τί να πεί όμως για θερμόμετρο, αγανάκτηση και όρια επιφυλακής  το δόλιο και δύστυχο Ναπλάκι μας που έχει την ατυχία να μη φιλοξενεί στους υπερπροοδευτικούς κύκλους του ούτε μισό αναρχικό. Φανερό τουλάχιστον ή κοινωνικά ενεργό. Τώρα αν θεωρούν κάποιοι ως αναρχικούς κάτι πιτσιρικάδες τρεντοπάνκηδες που το μόνο που κάνουν είναι να σπάνε καμιά λάμπα στο γύρο της Αρβανιτιάς, να τσαμπουκαλεύονται σε καταστήματα και να βάφουν ηλιθιωδώς την ακροναυπλία, το φάρο και διάφορα νεοκλασικά κτίρια με το χαρακτηριστικό αλφάδι τους και τα αντιγραμμένα συνθήματα των Αθηνών, ευτυχώς για μένα και τη  νοημοσύνη μου, δεν εννοώ αυτούς. Εννοώ όλους αυτούς που οργανώνονται σε συλλογικότητες, δημιουργούν ελεύθερους κοινωνικούς χώρους, καλλιτεχνικά δρώμενα και δίκτυα αλληλεγγύης  και αγωνίζονται για ένα κόσμο με περισσότερη παιδεία, ελευθερία και δημοκρατία.

Ε λοιπόν τέτοιους δυστυχώς δεν έχουμε. Και επειδή δεν έχουμε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του κυρίου Δήμου, δεν έχουμε ένα θερμόμετρο, ένα κοντέρ που να μας δείχνει τα όρια της δικής μας ναυπλιώτικης καταπίεσης και βίας, πολιτικής, κοινωνικής και ψυχολογικής. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που νιώθουμε που και που, ζώντας και βολτάροντας σε αυτήν την κατά τα άλλα πανέμορφη πόλη, το κεφάλι μας να γεμίζει βρύα και λειχήνες και στα πόδια μας να φυτρώνουν μούχλες και αυτοφυή μανιτάρια. Ενίοτε και φύκια. Αυτός είναι ο λόγος που ουσιαστικά στη πόλη δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα το ξεχωριστό και το ιδιαίτερο. Που είμαστε όλοι ντυμένοι με την ίδια αστική βαρεμάρα, που συνηθίζουμε τις ίδιες και τις ίδιες τυπικές χαιρετούρες αναμετάξυ μας, που είμαστε πάντοτε καλά όταν μιλάμε με γνωστούς ή τουλάχιστον το παλεύουμε και έχει ο Θεός. Που χαιρετάμε με το μισό χαμόγελο της αμηχανίας και του αναγκασμού και που μας ενδιαφέρει περισσότερο τι κάνει ο γείτονας παρά τα χάλια μας.

Γιατί όλα αυτά όμως;

Γιατί το χάος γεννάει την τάξη. Η τάξη είναι αρετή των μετριοτήτων.

Φρειδερίκος Νίτσε.