Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013

Το γαμημένα όμορφο Ναπλάκι μας

Έφτασε επιτέλους η ώρα σύντροφοι ιθαγενείς, που απομείναμε μονάχοι μας σε αυτή τη ζωή. Εμείς οι μονάχοι, οι ατούριστοι κι ανεπίσκεπτοι,  και μπροστά μας το πρώτο του χρόνου ολόδικό μας σαββατοκύριακο.



Με λιγοστά λεφτά στη τσέπη, κυρίως κέρματα, ένεκα εορτών, δώρων, μειωμένων μισθών, απλήρωτων εργασιών, απολύσεων, ακάλυπτων επιταγών, χρεών και  λιγοστών μπουρμπουάρ των φετινών μας Χριστουγεννιάτικων Αθηνανθρώπων, με σφιγμένα συναισθήματα, άγχη, τρεχάματα, λογαριασμούς, υποχρεώσεις, θλίψεις και καταθλίψεις  αλλά τουλάχιστον με περιουσία ολότελα δική μας, τη πόλης μας. Το γαμημένα όμορφο Ναπλάκι μας.

Ευκαιρία λοιπόν, από τις λίγες του χρόνου, να ξανακατακτήσουμε τη πόλη μας. Να τη βολτάρουμε, να την ποδηλατίσουμε, να τη περπατήσουμε και να τη γουστάρουμε όσο προλαβαίνουμε. Πριν να έρθει ξανά η κακούργα Δευτέρα και μας χώσει ξανά στο τρυπάκι του υγιούς ανταγωνισμού και της αειφόρου ανάπτυξης του κεφαλαίου. Στο κυνήγι του χρήματος και της αθηναιομιμητικής μας αποξένωσης.

Ας προσποιηθούμε λοιπόν πως δεν κάνει κρύο και τα χρήματά φτάνουν και περισσεύουν για έναν πολύωρο καφέ με τους φίλους στα ζεστά στέκια μας. Ας προσποιηθούμε πως έχουμε ακόμη στέκια. Ας χαιρετήσουμε γνωστούς κι αγνώστους στο δρόμο,  χωρίς τα πατροπαράδοτα κόμπλεξ ανωτερότητας και κατωτερότητας που μας κατατρέχουν και ας νιώσουμε επιτέλους κοινότητα αγαπημένη, ζωντανή κι αλληλέγγυα.

Και επιτέλους, επιτέλους ας εξομολογηθούμε όλα μας τα προβλήματα σε αυτούς που αγαπάμε γιατί αν δεν το κάνουμε τώρα σύντροφοι, τώρα που θα μείνουμε για λίγο  διάστημα μόνοι, έρμοι και παγωμένοι, τα προβλήματα θα μεταμορφωθούν ξανά σε  χιόνι και πάγο. Και μετά, η μόνη μας ελπίδα θα είναι και πάλι η μακρινή άνοιξη.

Γαμώ τη πουτάνα μου γαμώ, στο Ναύπλιο ζούμε! Πόσο καλύτερα να μας συμπεριφερόταν η ζωή;