Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Ο τρελονίκος

Λοιπόν, να δώσουμε συγχαρητήρια στη δημαρχάρα μας, στο δικό μας άνθρωπο, στον άνθρωπο της διπλανής μας πόρτας, στο καλύτερο γκαρντ που πέρασε ποτέ από τα αργολιδιώτικα παρκέ, τον έναν και  μοναδικό ξεβουλωτή φρεατίων της αργολοκορινθίας κύριο Δημήτριο Κωστούρο για τον καθαρισμό της οικίας του ποιητή Νίκου Καρούζου απέναντι ακριβώς από τις πάπιες, που όλως περιέργως παραμένουν ακόμη δέκα. 

Ο κύριος Κωστούρος χωρίς φαντάζομαι να το γνωρίζει, με αυτή του τη κίνηση συνέδεσε τη σύχρονη μοίρα του σπιτιού με τη εν ναυπλίω μοίρα του ίδιου του ποιητή.

Γιατί κι ο ποιητής, αν και ναυπλιώτης, λόγω της ποιητικής του ιδιοσυγκρασίας τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του φούντωσης, ζώντας στο Ναύπλιο αντιμετωπίστηκε από μεγάλη μερίδα των τότε αυτοχθόνων ιθαγενών (των παππούδων και πατεράδων μας) όπως ακριβώς αντιμετωπίζοταν μέχρι πρότινος και η οικία του. Σχετικά βρώμικα δηλαδίς.

Για να μη τα πολυλογούμε, μόλις ο νεαρός Νικόλας ζουρλενότανε από τη δίνη των λέξεων και ανέβαινε στα τείχη των 5 κανονιών στη παραλία και φώναζε δυνατά τους στίχους  του, γινόταν θέαμα λαμπρό και περιπαιχτικό για την πλειοψηφία του κόσμου που βόλταρε στα εκεί μέρη. Ο τρελός έλεγαν. Ο ποιητής έλεγαν με υποτιμητικό ύφος. Και συ σύντροφε που διαβάζεις αυτές τις γράμμες τώρα αυτό λες. Το ίδιο συνέβαινε και στη συνηθισμένη του βόλτα στο γύρο της Αρβανιτιάς. Εκτός από γέλια, χαχανητά, λόγια πισώπλατα και σχόλια «καλοπροαίρετα», πιτσιρίκια αναλάμβαναν με παρακίνηση γονέων και γνωστών να σκαρφαλώσουν στο μπαλκόνι της ακροναυπλίας και να τον γιουχάρουν από τα ψηλά, να του πετάξουν πετρούλες, τσιγγάκια και άλλα διάφορα. Κι όλο και περισσότερο το γέλιο να πέφτει στις ευαίσθητες ψυχές των αυτοχθόνων παρεών.


Μέχρι που ο καλλιτέχνης μας άφησε οριστικώς. Μεταφέρθηκε νωρίς στη ξελογιάστρα Αθήνα και μας έβλεπε όπως κάθε γνήσιος τσιμεντόβλαχος που σέβεται τον εαυτό του σε περιόδους διακοπώνε και εορτώνε.

Και εκεί που είχαμε συνηθίσει κύριε Κωστούρο τον τρελιάρη ποιητή που κυκλοφορούσε ανάμεσά μας και μεις του γαμάγαμε την ύπαρξη και του βρωμίζαμε τον κόσμο, σε αυτό δηλαδή το παράλληλο χρονικό σημείο που εσείς παραλάβατε ένα σπίτι γεμάτο σκατά, κάτουρα, σύριγγες και ποντίκια, συνέβη κάτι παράδοξο. Έρχονταν από την πρωτεύουσα κάτι νέα περίεργα και εντυπωσιακά. Τα νέα έλεγαν πως ο νεαρός είναι τελικά μάστορας του λόγου και της ποιητικής αντίληψης. Πως ο μικρός μας Νίκος θα αφήσει ανεξίτηλο το ύφος του στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Και τα νέα μεγάλωναν. Αξιόλογοι  καθηγητάδες, ντόπιοι και αλλοδαποί μιλούσαν συνεχώς για αυτόν. Πτυχιακές εργασίες είχαν αντικείμενο τα έργα του. Ξαφνικά αντιληφθήκαμε πως η πόλη μας έχει γίνει τόπος ενδιαφέροντος πολλών ανθρώπων εξαιτίας του, ως γενέτειρά του. Και εντέλει το καταλάβαμε κι εμείς. Ο τρελός Νικόλας ήταν τελικώς μεγάλος ποιητής και άξιο τέκνο της τοπικής μας κοινωνίας. Το Ναύπλιο γινόταν ολοένα και περισσότερο περήφανο για το σπλάχνο του και έβαζε στο χρονοντούλαπο της μνήμης όλα τα προηγούμενα και θλιβερά. Μέχρι που τα ξέχασε εντελώς.

Μπορεί να μη καταλαβαίνουμε ακόμη και σήμερα τι θέλει να πεί ο ποιητής, μπορεί να μη γνωρίζουμε μερικοί καν την ύπαρξή του αλλά τουλάχιστον καθαρίσαμε τη μνήμη του απο τις βρωμιές μας. Όπως ακριβώς κάνατε και σεις κύριε Κωστούρο τις προάλλες με την οικία του.

Υ.Γ : Στη δανειστική βιβλιοθήκη υπάρχουν και κάθονται συχνά σκονισμένοι οι δύο τόμοι με τα άπαντα του καλλιτέχνη.