Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Βαβέλ στο καφέ βάτραχος

Το τελευταίο διάστημα στο Ναύπλιο, περίπου κανά χρόνο ίσως και λιγότερο, έχει συμβεί ένα γεγονός απο αυτά που πραγματικά συγκλονίζουν μια αληθινά σκεπτόμενη κοινωνία, όπως η κοινωνία της πόλεως μας. Έχει ανοίξει καινούρια καφετέρια. Το όνομα της Βάτραχος.

Πρόκειται για μία απο τις γλυκές καφετέριες της πόλης, αυτές που δεν το ξεφτιλίζουν στη γκλαμουριά και τη βλαχίλα, θα έλεγε κανείς ένα πολύ καλό υποκατάστατο των παλιών μας λημεριών με μιά μικρή δόση  ηρεμίας λόγω ηλικίας. 

Εδώ θα κάνω μια παύση φίλε μου Ναυπλιώτη και επειδή ξέρω πως είσαι εν γένει καχύποπτος και πονηρός θα σου πω πως δυστυχώς... δεν είμαι στην ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσω πως βρήκα χορηγούς. Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμη να ζω απο αυτό που αγαπάω. Τουτέστιν...Δεν κάνω σε καμία περίπτωση διαφήμιση στο μαγαζί. Αντιθέτως. Η ιστορία μου επιθυμεί έμμεσα να το προσβάλλει. Όχι ακριβώς αυτό καθεαυτό αλλά τους θαμώνες του. Επιστρέφω επομένως στην ιστορία μου που εξαιτίας σου και μόνο διέκοψα.

Έτσι λοιπόν και γω με τα πολλά, κουβέντες ψιθύρους και περιέργιες που συνοδεύουν το άνοιγμα ενός καινούριου πολιτιστικού χώρου για τη πόλη, βρέθηκα κάποιο μεσημέρι να ρουφάω το καφέ μου στις καρέκλες του  και το μάτι μου έπεσε αμέσως στα σπάνια και συλλεκτικά τεύχη της "Βαβέλ" στο πάγκο δίπλα από το παράθυρο.


Τα τεύχη της βαβέλ, σειρά περιοδικών κόμιξ ή μίκυ μάους, όπως τα αποκαλούμε οι ντόπιοι αρρενωπώς, μου θυμίζουν πάντοτε το λόγο που όλοι εμείς οι ιθαγενείς αυτού του ιερού και ιστορικού μέρους είμαστε οι πιο υποψιασμένοι απο όλους τους άλλους γύρω μας. Γιατί δε μασάμε. Γιατί δεν πέφτουμε εύκολα θύματα της οποιασδήποτε προπαγάνδας που προσπαθεί να μας αποπροσανατολίσει και να μας αποβλακώσει. Γιατί ξέρουμε από μικρά παιδιά, και ευχαριστούμε τους γονείς, τους δασκάλους, τους γειτόνους και τους συγγενείς μας γι' αυτό, πως τα "μίκυ μάους" σκοτώνουν. Πως η φαντασία μας αχρηστεύετε και το πνεύμα μας ατροφεί διαβάζοντας "μίκυ μάους". Πως θα ήταν καλύτερο να πέρναμε κανά βιβλίο να διαβάζαμε  βρε αδερφέ  και όχι σαχλές ζωγραφίτσες με λόγια.

Tα βιβλία άλλωστε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της γραφής διεγείρουν το μυαλό σε αντίθεση με κατώτερα είδη έκφρασης όπως η ζωγραφική και γενικότερα η απεικόνιση που το καταστρέφουν. Επίσης γνωρίζουμε απο παλιά πως τα άτομα που πέφτουν θύματα της προπαγάνδας των κόμιξ, παρά τις προειδοποιήσεις και τις συμβουλές των σοφών μεγαλυτέρων μας, και συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί τους σε όλη τη σχολική περίοδο της ζωής τους, είναι σπασικλάκια και μαλακισμένα. Άτομα ανώριμα, γεμάτα αγοραφοβικά σύνδρομα, μπιμπίκια  που προσπαθούν μανιωδώς να παραμείνουν στη ξέγνοιαστη και ανέμελη παιδική τους ηλικία χρησιμοποιώντας σαν όχημα εικονίτσες με διαλόγους. Άτομα φοβισμένα και δειλά. Γιατί όπως και να το πάρει κανείς, διαβάζοντας ένα μάτσο σελίδες γεμάτες ζωγραφιές και  ήρωες με μαγικές ιδιότητες δεν περιμένεις να χτυπήσεις και γκόμενα. Το αντίθετο θα έλεγα. Οπότε και βλάκας θα μείνεις μια ζωή και αγάμητος.

Για αυτό το λόγο θέλω μέσα απο τα βάθη της καρδιάς μου να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες ιθαγενείς και θαμώνες του εν λόγω καταστήματος  που τουλάχιστον για το διάστημα που έχω παρακολουθήσει πίνοντας καφέ (και είναι πολύ το διάστημα) αρνούνται πεισματικά να διαβάσουν ή έστω να ακουμπήσουν κάποιο απο τα συλλεκτικά τεύχη του "βαβέλ".

Δεν γνωρίζω ευτυχώς, και δεν υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας ούτε μίας μέχρι τώρα απόπειρας ανάγνωσης των συγκεκριμένων τευχών.

Κι έτσι τα διαβάζω μόνο εγώ.