Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Παράπονα κωλοπλένηδων

Δέχτηκα κάποια παράπονα από ντόπιους ιθαγενείς που τους πειράζει η διαρκής χρησιμοποίηση του όρου «κωλοπλένηδες» στα κείμενά μου.


Ομολογώ πως σαν ναυπλιώτης, είμαι άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, συζητήσιμος, που δέχεται τη κριτική, που προσπαθεί να έχει πάντοτε καλές σχέσεις με τους συμπολίτες του και να βελτιώνεται από την πάντοτε καλοπροαίρετη κριτική τους.

Οπότε θα σταματήσω να χρησιμοποιώ τον όρο «κωλοπλένης». Άλλωστε όπως έμαθα, δεν μας αφορά στ΄αλήθεια. Ο όρος αναφέρεται σε χαρτογιακάδες από την Ευρώπη, που τα πρώτα χρόνια της Απελεύθερωσης είχαν πλημμυρίσει όλη τη πόλη. Αυτούς τους έλεγαν κωλοπλυμμένους. Και μόλις έφυγαν, οι Πρασάδες, με συγχωρείτε, οι Αργείτες, επειδή δεν είχαν τι να μας πουν που είμασταν γαμάτοι, έξυπνοι, όμορφοι, πνευματώδεις και ξεχωριστοί, παρέφρασαν τον προηγούμενο όρο και έβγαλαν τον  όρο κωλοπλένηδες. Αυτοί που και καλά καθαρίζουν τον κώλο τους σε οθωμανικές τουαλέτες. Τρίχες.

Έψαξα να βρώ λοιπόν ένα παρατσούκλι που να μας αρμόζει. Ένα παρατσούκλι που εκφράζει περισσότερο ελληνικό κόσμο. Και το βρήκα.

Μέσα σε μια παρωδία εκκλησιαστικού ύμνου του 1829 με τίτλο «ο Υμνούμενος». Το έργο ανήκει σε τμήμα κάποιας μουσικής επιθεώρησης εκείνης της εποχής και σατιρίζει όλους σχεδόν τους Έλληνες με βάση το τόπο καταγωγής τους ή ένα χαρακτηριστικό τους. 

Μέσα σε αυτό το τραγούδι σατιριζόμαστε και εμείς σύντροφοι ιθαγενείς. Οι Ναυπλιώται. Λέει χαρακτηριστικά ο ποιητής «…αιγενίτης κανατάς, ναυπλιώτης δυστενγκές…». Τι είναι αυτό το «δυστενγκές» σύντροφοι, συνέλληνες, συμπατριώτες; Ξέρετε; Δεν ξέρετε αλλά είστε. Τι είστε; Μα δυστενγκείς φυσικά.

Πάει το κωλοπλένηδες. Πέταξε. Βρήκαμε καινούρια λέξη. Πιο γαμάτη και πιο άγνωστη. Δυστενγκείς ή δυστενγκέδες κατά το ρεμπέτικον. Αν σας ξαναπούνε κωλοπλένηδες απαντήστε με μπλαζέ ναυπλιώτικο υφάκι στον ανάγωγο που εξστομίζει τέτοιες κουταμάρες πως δεν είστε κωλοπλένηδες πια αλλά δυστενγκέδες. Έτσι σας λέει ο κόσμος.

Και αν σας ρωτήσει, σύντροφοι,  ο βλαξ που θα τολμήσει να σας υβρίσει ή να σας ειρωνευτεί τι σημαίνει η λέξη δυστενγκής, πείτε στον αγράμματο και αδαή τιποτένιο πως η λέξη προέρχεται από το αγγλικό «distinguish» που σημαίνει ξεχωρίζω και διακρίνομαι. Δυστενγκέδες επομένως είναι οι ξεχωριστοί, οι διακριθέντες, οι επιφανείς. Όλοι εμείς, οι αυτόχθονες ιθαγενείς.

Με κωλοπλένηδες θα ασχολούμαστε τώρα…

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Περί Λάθους


Φίλε, έκλεισε το Λάθος

και παρέλυσε το Κράτος

η νυχτερινή ζωή

έχει μείνει ορφανή



Δεν πρόκειται να σας παπαριάσω τον εγκέφαλο, σύντροφοι ιθαγενείς με δακρύβρεχτες περιγραφές, υμνητικές αναφορές, επικηδείους και επαινετικά σχόλια για το κλείσιμο του ιστορικού Λάθους στην άκρη του μεγάλου δρόμου, καθότι ανήκω και γω, σαν κλασικός μαλάκας,  στη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού που επισκέφθηκε ελάχιστα ως καθόλου το εν λόγω κατάστημα όλα αυτά τα χρόνια της τιμητικής του παρουσίας στη πόλη.

Ας είναι επομένως καλά οι χιλιάδες τουρίστες που το στήριζαν οικονομικά και του πρόσφεραν τη διεθνή φήμη που άξιζε όπως και οι ελάχιστοι ντόπιοι θαμώνες του.

Εγώ, όπως και πολλοί άλλοι συνιθαγενείς, ανήκουμε στους λεγόμενους εξωτερικούς θαυμαστές του καταστήματος. Σε αυτούς που ενώ δεν το τιμούσαν με τη παρουσία τους, γούσταραν να το βλέπουν στη περατζάδα τους από το μεγάλο δρόμο. Γούσταραν να υπάρχει απλά, ήσυχα και γραφικά στην ακρούλα του και να δίνει ένα τόνο διαφορετικότητας στη γιαουρτοποίηση και μαζοποίηση των καταστημάτων της περιοχής.

Χάριν λοιπόν αυτού του εξωτερικού και μόνο θαυμασμού, θα σας διηγηθώ μια ιστορία με πρωταγωνιστή, ποιόν άλλον, παρά τον ιδιόμορφο ιδιοκτήτη του. Τον Τάσο.

Ήταν καλοκαιράκι του 2003. Μεγάλος δρόμος, μεσημεράκι στη μπάρα του Λυρικού. Μέσα στο μαγαζί ελάχιστοι ένεκα μεσημεριανής σιέστας. Ο Μπάρμαν, ο λεγόμενος Μήτσος ο Φονιάς, ο ιδιοκτήτης του Λυρικού Χρήστος Καράγιωργας, εγώ, ο Φώτης, ο σκουρόχρωμος μπαρμαν που έπιανε βάρδια στις 4, ο Θανάσης ο Κακόμοιρος, η γκαρσόνα Δήμητρα και ο Δικαίος, ένας από τους σημερινούς ιδιοκτήτες του Καταστήματος που διάβαζε αθλητική εφημερίδα στη γωνία. Εμείς καθόμασταν στη μπάρα και από πίσω μας να υπήρχαν και το πολύ δύο τραπεζάκια με κόσμο. Άκρα του Παλιού Ναυπλίου σιωπή, στον αργολικό κάμπο βασιλεύει.

Ξαφνικά εμφανίζεται ο Τάσος. Ιδιοκτήτης του Λάθους.

Ο Τάσος, αν και είχε δικό του κατάστημα, συνήθιζε πάντοτε πρίν το ανοίξει να επισκέπτεται το Λυρικόν και να πίνει το καθιερωμένο εσπρεσάκι του. Δεν είχε καφέ στο μαγαζί; Δεν γούσταρε έτσι απλά; Ήταν και αυτός Λυρικομανής σαν όλους μας; Ποτέ δεν έμαθα αλλά δεν είχε και καμιά ιδιαίτερη σημασία.

Ο Τάσος, με αργά βήματα και το συνηθισμένο του βλέμμα, το απλανές, το φεύγα, κατευθύνθηκε προς τη μπάρα. Κάθεται δίπλα στο Χρήστο και παραγγέλνει καφέ. Πιάνουν τη κουβέντα. Λένε τα δικά τους τα επιχειρηματικά, τα Ναυπλιώτικα, τα εφοριακά και οικονομικά ώσπου ο Χρήστος, μέσα στην ησυχία κι βαρεμάρα του μεσημεριού τον ρωτάει γιατί θα ανοίξει το μαγαζί του σήμερα τόσο νωρίς. Η συνηθισμένη ώρα του Τάσου ήταν πάντοτε μετά τις 5 το απόγεμα.

Ο Τάσος γυρίζει με απάθεια και του απαντά πως το μαγαζί είναι ήδη ανοιγμένο εδώ και ώρα.

Και ποιος είναι μέσα; Τον ρωτάει ο Χρήστος.

Κανείς. Του απαντάει ο Τάσος.

Καλα ρε μαλάκα, του λέει ο Χρήστος, άνοιξες το μαγαζί και έφυγες;

Θα προσπαθήσω να τσεκάρω αυτή τη βδομάδα που θα έχουμε και κόσμο αν το μαγαζί μπορεί να λειτουργήσει με τη μέθοδο του self service….απαντάει ο Τάσος.


Το Λάθος 1994-2012 (επί του Μεγάλου Δρόμου)

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Οι Αθηνάνθρωποι

Αθηνάνθρωπος ή Τσιμεντόβλαχος ονομάζεται το μέλος μιας αγέλης, ενός κοπαδιού ή ενός σμήνους που αποφασίζει ταυτόχρονα με τους συγκρατούμενούς του φυλακισμένους,  να αποδράσει για κάποιες μέρες σε ένα όμορφο και γαλήνιο μέρος. Λόγω του χρόνιου ιδρυματισμού του όμως ο Αθηνάνθρωπος, χωρίς να το καταλαβαίνει προφανώς, κουβαλά παντού τη φυλακή και την αγέλη του.



Εδώ και κάμποσα χρόνια, σύντροφοι ιθαγενείς, έχει απλωθεί στη πόλη μας ένα μικρόβιο, ένας σκόρος που μας ροκανίζει τη ζωή και μας καταστρέφει τη καθημερινή μας ευτυχία εντός του άστεως. Σε τακτά και άτακτα χρονικά διαστήματα, σε διακοπές και αργίες, η πόλη της Ναπολι καταλαμβάνεται από το παρασιτικό γένος των Αθηνανθρώπων ή Τσιμεντόβλαχων. Λόγω της κοντινής απόστασης των δύο πρωτευουσών του νεοελληνικού κράτους, λόγω και της κατασκευής της εθνικής οδού Τριπόλεως-Αθηνών, το γένος των Αθηνανθρώπων επιλέγει τα τελευταία χρόνια κοπαδικώς την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας σαν τόπο αναψυχής, ανάπαυσης και σύντομης φυγής  από τη μίζερη και τσιμεντένια του καθημερινότητα.

Οι Αθηνάνθρωποι έρχονται στο Ναύπλιο κουβαλώντας μαζί τους τα υπέροχα πορτοφόλια τους, έτοιμοι να τα αδειάσουν στα ταμεία της πόλεως. Οι αυτόχθονες επιχειρηματίες τρίβουν τα χέρια τους και η πόλη μεταμορφώνεται κατά περίσταση σε ένα γιγάντιο ταμείο εισρροής πρωτευουσιάνικων ευρώ.

Τα λεφτά όμως, όπως έχουμε διδαχθεί από τις δεκάδες σαπουνόπερες που έχουμε παρακολουθήσει, δεν φέρνουν πάντοτε την ευτυχία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα λεφτά του γένους των Αθηναθρώπων. Ίσως γιατί εκτός από χρήματα, οι Τσιμεντόβλαχοι Πρωτευουσιάνοι φροντίζουν να εξοπλίζουν τη  πόλη μας και με άλλα πράγματα.

Καταρχήν, φέρνουν μαζί τους τα πανέμορφα και τόσο χαριτωμένα αυτοκινητάκια τους, τις μελωδικές κόρνες τους, τις ευγενικές μούντζες τους, τα γλυκομίλητα μπινελίκια τους και τις θαυμάσιες οδηγητικές τους αρετές. Η πόλη πλημμυρίζει από νευρικά τιμόνια, μποτιλιαρίσματα, ηλιθιωδώς σταθευμένα αυτοκίνητα, θορύβους και μουτρωμένους οδηγούς. To πάρκινγκ γίνεται αγώνας δρόμου για όλους και οι ελάχιστοι που θα κατέβουν στη παλιά πόλη με τα πόδια θα βιώσουν ένα μέρος της ακουστικής και ψυχολογικής κούρασης του κέντρου των Αθηνών. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες οι Αθηνάνθρωποι ανεβάζουν τους στρεσογόνους δείκτες της πόλης, αυξάνουν τα ντεσιμπέλ και εισχωρούν βίαια στο νευρολογικό ιστό της τοπικής κοινωνίας.

Η αύξηση των ντεσιμπέλ και του θορύβου όμως δεν σταματούν εκεί. Οι Αθηνάνθρωποι ως γνωστόν συνηθίζουν να κινούνται σαν σμήνη και εκτός αυτοκινήτου. Καταλαμβάνουν μαζικά κάθε σημείο που θα περάσουν, καφετέριες, ταβέρνες, πεζόδρομους, και αφήνουν πάντοτε  πίσω τους ένα αριθμό μελών ικανών να προκαλούν παντού το αδιαχώρητο. Κι ενώ οι ίδιοι αντιμετωπίζουν όλη αυτή τη κατάσταση με τη πασίγνωστη πλέον ανέκφραστη, αναίσθητη και μουρόχαβλη φάτσα τους, ο ντόπιος πληθυσμός, όσος έχει το κουράγιο να βγεί έξω,  δυστυχώς δεν βρίσκει σημείο ούτε να κάτσει ούτε να χαλαρώσει. Βλέπεις οι Αθηνάνθρωποι, πέρα από τη βαβούρα που διαθέτουν, έχουν αναπτύξει και το προσόν της ιώβιας υπομονής ή αλλιώς του συνδρόμου της «ουράς». Έχοντας συνηθίσει τις απίστευτες και άπειρες ουρές στις δημόσιές τους υπηρεσίες, στις συγκοινωνίες, τους δρόμους,  τα θέατρα και τα σινεμά,  μπορούν ανελέητα και για όσο χρειαστεί να περιμένουν όρθιοι μαζί με τη παρέα τους μέσα ή έξω από ένα μαγαζί για να μπορέσουν να πάρουν το τραπεζάκι στο καφέ, στο μπάρ ή τη ταβέρνα που στάμπαραν. Και οι ντόπιοι, που βαριούνται όλη αυτή τη διαδικασία φυσικά, κάνουν μια απλή περατζάδα, άντε μέχρι το φάρο, σιχτιρίζουν την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν να βγούν, διαολοστέλνουν αυτόν ή αυτή που τους το πρότεινε, και επιστρέφουν με τα βαριά σημάδια του πολέμου, στο σπίτι τους, κατάκοποι κι εκνευρισμένοι. Κοινώς, αυτοεξορίσονται στα κλουβιά τους.

Όλο και μεγαλύτερος αριθμός αυτόχθονων ιθαγενών επιλέγει να μη βγει στη πόλη του τις μέρες των γιορτών, των αργιών, των διακοπών και των όμορφων σαββατοκύριακων για να μη συναντηθεί με το εκνευριστικό και εγωκεντρικό κοπάδι των Αθηνανθρώπων. Αντ’΄αυτού επιλέγει συγκεντρώσεις φίλων και συγγενών σε σπίτια και εξορμήσεις σε κοντινές επαρχίες όπως το Τολό, η Πλάκα και το Άργος. Τιμή και δόξα βεβαίως στους αυτόχθονες που για καθαρά εκδικητικούς λόγους, εκείνες τις μέρες επισκέπτονται την πρωτεύουσα, την έδρα των Αθηνανθρώπων.

Μοναδικοί αλώβητοι, μη πω και ευχαριστημένοι με το φαινόμενο, είναι οι πιτσιρικάδες της πόλης, τα αυτόχθονα εφηβόπουλα, που μέσα στο γενικό χαμό και το αχανές τουριστικό πλήθος βρίσκουν την ευκαιρία να ζήσουν μια κάποια ανωνυμία, μακριά από τον καθημερινό μικροαστισμό της επαρχιακής πόλης,  και να κάνουν ελεύθερα τις μαλακίες της ηλικίας τους. Οι υπόλοιποι αυτόχθονες κωλοπλένηδες, που δεν μας ενδιαφέρει πιά να κρυφτούμε αλλά να βρεθούμε, δυστυχώς αποκοβόμαστε όλο και περισσότερο από τον κοινωνικό μας ιστό καθώς συνηθίζουμε να γιορτάζουμε και να γλεντάμε μακριά από τη τοπική μας κοινότητα. Σε απλά ελληνικά, δεν συναντιόμαστε καθόλου πιά στους δημόσιους χώρους της πόλης, τις μέρες της χαράς, της γιορτής και της ναυπλιώτικης λιακάδας. Εξαίρεση αποτελεί ίσως η Μεγάλη Παρασκευή, επειδή η κατάνυξη και η θρησκευτική ατμόσφαιρα αναγκάζει ακόμη και τους Τσιμεντόβλαχους να το βουλώνουν λιγάκι. Οπότε και μείς αρπάζουμε την ευκαιρία μέσα στη σχετική ηρεμία της γιορτής και ξαναγνωριζόμαστε όσο προλαβαίνουμε. Κατά τα άλλα μεταμορφωνόμαστε συνεχώς σε άτομα ξεκομμένα από το κοινωνικό μας περιβάλλον, γινόμαστε επομένως και λογικώς ωσάν τα μούτρα τους.

Και δεν φτάνει που μας κάνουν ολο και πιο πολύ σαν τα μούτρα τους, αλλά φεύγοντας, αφήνουν πίσω τους μια πόλη βομβαρδισμένη απ’ τη μαζική παρουσία τους. Μια πόλη πανέμορφη και άδεια. Μάλλον κούφια. Μια πόλη φάντασμα, κομμένη και ραμμένη μονάχα για τις τσέπες τους, τις ανάγκες τους και την επόμενη μαζική εξόρμησή τους. Μια τουριστική και πανάκριβη πόλη, χωρίς ιδιαίτερη καθημερινή ταυτότητα που το μίζερο και καταθλιπτικό διάστημα της απουσίας των Αθηνανθρώπων, το κουτσοκαλύπτει με τους σκόρπιους και  ξεχασμένους τουρίστες της. Τους αυτόχθονες ιθαγενείς κωλοπλένηδες. Εμάς τους απάτριδες μαλάκες.

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Στη Πρόνοια - Eπιστολή αναγνώστη

Σας παραθέτω αυτούσια την επιστολή του αυτόχθονα ιθαγενή:

«Αγαπημένο μου Παλαμούρτζι. Σας διαβάζω εδώ και καιρό και βρίσκω το χιούμορ και τον λόγο σας  διασκεδαστικό . Με έχετε όμως στεναχωρήσει. Ενώ λέτε πως είστε ένας αυτόχθων ιθαγενής, δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για περιοχές εκτός παλιού Ναυπλίου. Μιλάτε συνεχώς για το παρκάκι του ΟΣΕ, τη παραλία, το μεγάλο δρόμο, το καρνάγιο και δεν ενδιαφέρεστε καθόλου για τον συνοικισμό, τη συνοικία Κούρτη και τη Πρόνοια που τυχαίνει να είμαι κάτοικός της. Η Πρόνοια, αν δεν το ξέρετε βρίσκεται σε μια διαδικασία συνεχόμενης παρακμής και απαξίωσης. Θα σας αναφέρω περιληπτικά τί συμβαίνει μόνο στη πλατεία της Πρόνοιας και βγάλτε μόνο σας τα συμπεράσματά σας.

1. Σιντριβάνι, το οποίο χρόνια τώρα περιμένει μια προεκλογική περίοδο για να ζωντανέψει
2. Σπασμένες πλάκες, τις οποίες με ευρηματικότατο τρόπο οι μικροί Ρομά της περιοχής χρησιμοποιούν δημιουργικά για την αναβίωση του λαϊκού πολιτισμού, παίζοντας με αυτές παραδοσιακά παιχνίδια τα ονόματα των οποίων αγνοώ.
3.Σπασμένες λάμπες
4. Σκουπίδια
5. Στύλους από καλαθάκια απορριμμάτων, χωρίς τα καλαθάκια
6. Πέτρινη βρύση, χωρίς νερό
7. Ηλίθια συνθήματα ή απλά μουτζούρες, γραμμένα παντού: στους τοίχους των σπιτιών και του σχολείου, ακόμη και στην πέτρινη βρύση

Η υπέροχη πλατεία μας επίσης, έχει μετατραπεί –σχεδόν επίσημα- σε αποχωρητήριο σκύλων – δε μιλώ για τα αδέσποτα, μιλώ για εκείνα που φέρνουν οι κυρίες και οι κύριοι φιλόζωοι της γειτονιάς  και στους οποίους κανένας δεν έχει μιλήσει για γαντάκια και σακουλάκια.


Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό της παρακμής και της εγκατάλειψης, ήρθαν να προστεθούν και τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Με τα συρματοπλέγματα στο μπαλκόνι και το δυνατό προβολέα……. για να ολοκληρώσουν την εικόνα της φρίκης.
Καταλάβατε κύριε Παλαμπούρτζι;»

                                          1950...

Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2012

Ανταπόκριση απο το Φάρο

Για χρόνια ο Φάρος της παραλίας είναι ένα κομβικό σημείο συνάντησης και βολταδούρας για κάθε αυτόχθονα ιθαγενή. Αποτελεί σημείο πολλών και έντονων αναμνήσεων για όλους μας. Κρυφά κι εφηβικά ζευγαρώματα, ατελείωτες συζητήσεις με φίλους, πλάκες και πασαρέλα παντός είδους, πάρτυ με μπύρες, κιθάρες και τα συναφή, ηρεμιστικές περατζάδες τις ήσυχες ώρες και μπόλικες αυτοψυχαναλύσεις.



Κυρίαρχη ομάδα απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και από ιστορίες μεγαλυτέρων αλλά και με βάση τη κοινή λογική του σημείου, είναι φυσικά η νέα γενιά. Η μαθητική νεολαία της πόλης και η  φοιτητική της. Το μέρος κοινώς πλημμυρίζει από πιτσιρικαρία και υπερκινητική και υπερφωνακλάδικη εφηβεία. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι δύσμοιροι τουρίστες που θέλησαν σε ώρες πεζοποριακής ακμής να χαρούν τη γαλήνη και την αισθητική του μέρους αλλά μια μεγάλη παρέα των πραγματικών αφεντικών της περιοχής τους χάλασε τα σχέδια. Οι ντόπιοι, τουλάχιστον αυτοί που δεν διέπονται από το σύνδρομο «του κατηχητικού» αναγνωρίζουμε την διαχρονική ιδιοκτησία των νεαρών της πόλης και απολαμβάνουμε πάντοτε τη βόλτα μας απερίσκεπτοι. Αν θελήσουμε ησυχία, ξέρουμε πότε να πάμε.

Οι νέοι της πόλης, έχουν σαν σύμβολο, σαν έμβλημα της ιδιοκτησίας τους, σαν πινακίδα που δηλώνει ποιός κάνει κουμάντο τελοσπάντων στο μέρος, τί άλλο πέρα από τον ίδιο τον Φάρο. Ο Φάρος εδώ και χρόνια γίνεται ένας καμβάς διαρκών συνθημάτων που γραφοσβήνονται διαρκώς και δηλώνουν την ιδιοσυγκρασία, τον ψυχισμό αλλά και την ενέργεια των δημιουργών τους.
Οπότε…

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012, Φάρος Παραλίας Ναυπλίου.


Mπροστά μας, με όπισθεν φόντο το Μπούρτζι, έχουμε τον Φάρο. Στεκόμαστε μπροστά στις 2 από τις 5 λευκές πλευρές του. Γεμάτες γραμμένα και ψαγμένα πολιτικά συνθήματα.

« Ο Κέννυ σας γαμάει φασιστάκια» δηλώνει κάποιος Κέννυ αποκαλύπτοντας στην αναπλιώτικη κοινωνία τα τρελά του βίτσια..

Άλλο αγόρι γράφει «Γαμώ τη Χ.Α». Φίλος του Κέννυ φαντάζομαι.

Μετά ξεκινάνε τα βαθιά. « Είμαστε όλοι μετανάστες». Σόρρυ φιλαράκι αλλα εγώ είμαι αυτόχθων ιθαγενής κωλοπλένης. Έχω ψάξει και το αίμα μου και το βρήκα με υψηλούς δείκτες σκατολιμανίασης. Άρα;

 Ένα άλλο χρήζει πολλαπλών ερμηνειών.  «Το νου σας, κάθε ψήφος αντιστοιχεί σε μια ρατσιστική επίθεση». Βάλτε με το νου σας πόσους έχετε δείρει μέχρι τώρα.

Υπάρχουν και τα κλασικά συνθήματα όπως «αντιφά ναυπλίου», «φασίστες πάλι πούτσα», «μουνιά ρε» που μας οδηγούν στο συμπέρασμα πως προς το παρόν οι φασίστες είτε δεν πατάνε το πόδι τους στο φάρο, είτε δεν υπάρχουν, είτε και το πιο πιθανό, ξεχνάνε πάντοτε το μαρκαδοράκι τους.

Πάντως από τη μπροστά πλευρά του Φάρου,το σύνθημα που ξεχωρίζει μέσα στη βαβούρα των πολιτικών σχολίων, το σύνθημα που κυριεύει το νου και παρασέρνει την ψυχή στο κόσμο του έρωτα και της καψούρας είναι το «σε θέλω για πάρτη μου». Γραμμένο με στυλό αχνό και προπάντων ανορθόγραφο για να τονίζεται το νταλκαδιάρικο πάθος.

Μεταφερόμαστε στα πίσω μέρος της περιοχής. Στην λεγόμενη και κατουροπεριοχή του Φάρου. Τουλάχιστον τις έρημες ώρες. Μια που το θυμήθηκα, όσοι έχετε αυτή την αξιολάτρευτη συνήθεια να κατουράτε πίσω από το Φάρο, θα σας παρακαλούσα να το κάνετε μόνο κοιτώντας τη θάλασσα και ποτέ όταν έχει αέρα.

Στο πίσω μέρος του Φάρου τα συνθήματα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εκπληκτικά εικαστικό είναι το γραμμένο με ρόζ μαρκαδοράκι ( προφανώς από κορίτσια) και με κεφαλαία γράμματα «Ζωή, Κοπάνα, Αλητεία». Όλο το νόημα της ζωής γραμμένο σε τρεις λέξεις.

Ένα παραδοσιακό «fuck you» γραμμένο με έντονο μαύρο μαρκαδοράκι επιβεβαίωνει τα γνωστά σε όλους μας σεξουαλικά προβλήματα της περιοχής που ξεκινούν φυσικά από την εφηβεία.

Τρεις φιλενάδες επιβεβαιώνουν την «αιώνια» φιλία τους που θα κρατήσει βάση διαχρονικών στατιστικών μέχρι να μπογιατιστεί ξανά ο τείχος, με τη πατροπαράδοτη πρόσθεση ονομάτων που καταλήγει στο κλασικό F.F.E. ( friends for ever).

Το ίδιο ακριβώς κάνει γράφοντας με μπλε στυλό  και ένα ζευγαράκι με τη κατάληξη όμως love for ever δηλαδή L.F.E. Να πληροφορήσουμε το ζευγαράκι αν τυχόν μας διαβάζει πως μακάρι, αλλα δυστυχώς η στατιστική δεν είναι ούτε με το δικό τους μέρος.

Ακολουθούν κάποια ακατανόητα όπως «molto τζους», «ολγού ελέ!!!» και άλλα σατανιστικά και αλλόθρησκα μέχρι το μάτι να πιάσει το νούμερα ένα πολιτικό σύνθημα όλου του φάρου. «Εδώ πατάς, εκεί ματάς». Η πίσω πλευρά του φάρου, η χιλιοκατουρημένη που λένε κι οι παλιοί, πήρε με ένα και μόνο σύνθημα το βραβείο καλύτερης πολιτικής ατάκας. Συγχαρητήρια στο παλικάρι που το έγραψε, είναι ο μόνος που δεν θα σατιρίσω μαζί με τον τελευταίο που κατά τη γνώμη μου έχει σπάσει όλα τα ερωτικά κοντέρ.

Πριν πάω σε αυτό όμως, να δώσω συγχαρητήρια στον φίλο με το όνομα molto που έχει γεμίσει μια ολόκληρη πλευρά γράφοντας με μεγάλα γράμματα το όνομά του καμιά δεκαριά φορές.. Το παρατσούκλι του μάλλον. Φίλε molto, και πάλι μπράβο σου. Τώρα οι πάντες σε γνωρίζουν. Έκανες αισθητότατη τη παρουσία σου.

Θα κλείσω με τον μεγάλο γκουρού των συνθημάτων. Aυτόν τον τελευταίο που λέγαμε. Τον νικητή των νικητών. Όνομα δημιουργού άγνωστο. Πρόκειται για έργο ανώνυμο που συνεχίζει την παράδοση των κλασικών ανώνυμων νεοελληνικών έργων όπως το δημοτικό τραγούδι, "η ελληνική Νομαρχία" και άλλα.

«Βίκυ, Βικάκι, όσα ρούχα και να φορέσεις, εγώ θα σε σκέφτομαι πάντα γυμνή».

Βικάκι! Και μεις γυμνή θα σε σκεφτόμαστε από εδώ και πέρα. Γιατί μάλλον σου αξίζει!!!

Υ.Γ. υπάρχει ακόμη μια πλευρά τελείως λευκή...

Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Ο τρελονίκος

Λοιπόν, να δώσουμε συγχαρητήρια στη δημαρχάρα μας, στο δικό μας άνθρωπο, στον άνθρωπο της διπλανής μας πόρτας, στο καλύτερο γκαρντ που πέρασε ποτέ από τα αργολιδιώτικα παρκέ, τον έναν και  μοναδικό ξεβουλωτή φρεατίων της αργολοκορινθίας κύριο Δημήτριο Κωστούρο για τον καθαρισμό της οικίας του ποιητή Νίκου Καρούζου απέναντι ακριβώς από τις πάπιες, που όλως περιέργως παραμένουν ακόμη δέκα. 

Ο κύριος Κωστούρος χωρίς φαντάζομαι να το γνωρίζει, με αυτή του τη κίνηση συνέδεσε τη σύχρονη μοίρα του σπιτιού με τη εν ναυπλίω μοίρα του ίδιου του ποιητή.

Γιατί κι ο ποιητής, αν και ναυπλιώτης, λόγω της ποιητικής του ιδιοσυγκρασίας τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του φούντωσης, ζώντας στο Ναύπλιο αντιμετωπίστηκε από μεγάλη μερίδα των τότε αυτοχθόνων ιθαγενών (των παππούδων και πατεράδων μας) όπως ακριβώς αντιμετωπίζοταν μέχρι πρότινος και η οικία του. Σχετικά βρώμικα δηλαδίς.

Για να μη τα πολυλογούμε, μόλις ο νεαρός Νικόλας ζουρλενότανε από τη δίνη των λέξεων και ανέβαινε στα τείχη των 5 κανονιών στη παραλία και φώναζε δυνατά τους στίχους  του, γινόταν θέαμα λαμπρό και περιπαιχτικό για την πλειοψηφία του κόσμου που βόλταρε στα εκεί μέρη. Ο τρελός έλεγαν. Ο ποιητής έλεγαν με υποτιμητικό ύφος. Και συ σύντροφε που διαβάζεις αυτές τις γράμμες τώρα αυτό λες. Το ίδιο συνέβαινε και στη συνηθισμένη του βόλτα στο γύρο της Αρβανιτιάς. Εκτός από γέλια, χαχανητά, λόγια πισώπλατα και σχόλια «καλοπροαίρετα», πιτσιρίκια αναλάμβαναν με παρακίνηση γονέων και γνωστών να σκαρφαλώσουν στο μπαλκόνι της ακροναυπλίας και να τον γιουχάρουν από τα ψηλά, να του πετάξουν πετρούλες, τσιγγάκια και άλλα διάφορα. Κι όλο και περισσότερο το γέλιο να πέφτει στις ευαίσθητες ψυχές των αυτοχθόνων παρεών.


Μέχρι που ο καλλιτέχνης μας άφησε οριστικώς. Μεταφέρθηκε νωρίς στη ξελογιάστρα Αθήνα και μας έβλεπε όπως κάθε γνήσιος τσιμεντόβλαχος που σέβεται τον εαυτό του σε περιόδους διακοπώνε και εορτώνε.

Και εκεί που είχαμε συνηθίσει κύριε Κωστούρο τον τρελιάρη ποιητή που κυκλοφορούσε ανάμεσά μας και μεις του γαμάγαμε την ύπαρξη και του βρωμίζαμε τον κόσμο, σε αυτό δηλαδή το παράλληλο χρονικό σημείο που εσείς παραλάβατε ένα σπίτι γεμάτο σκατά, κάτουρα, σύριγγες και ποντίκια, συνέβη κάτι παράδοξο. Έρχονταν από την πρωτεύουσα κάτι νέα περίεργα και εντυπωσιακά. Τα νέα έλεγαν πως ο νεαρός είναι τελικά μάστορας του λόγου και της ποιητικής αντίληψης. Πως ο μικρός μας Νίκος θα αφήσει ανεξίτηλο το ύφος του στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Και τα νέα μεγάλωναν. Αξιόλογοι  καθηγητάδες, ντόπιοι και αλλοδαποί μιλούσαν συνεχώς για αυτόν. Πτυχιακές εργασίες είχαν αντικείμενο τα έργα του. Ξαφνικά αντιληφθήκαμε πως η πόλη μας έχει γίνει τόπος ενδιαφέροντος πολλών ανθρώπων εξαιτίας του, ως γενέτειρά του. Και εντέλει το καταλάβαμε κι εμείς. Ο τρελός Νικόλας ήταν τελικώς μεγάλος ποιητής και άξιο τέκνο της τοπικής μας κοινωνίας. Το Ναύπλιο γινόταν ολοένα και περισσότερο περήφανο για το σπλάχνο του και έβαζε στο χρονοντούλαπο της μνήμης όλα τα προηγούμενα και θλιβερά. Μέχρι που τα ξέχασε εντελώς.

Μπορεί να μη καταλαβαίνουμε ακόμη και σήμερα τι θέλει να πεί ο ποιητής, μπορεί να μη γνωρίζουμε μερικοί καν την ύπαρξή του αλλά τουλάχιστον καθαρίσαμε τη μνήμη του απο τις βρωμιές μας. Όπως ακριβώς κάνατε και σεις κύριε Κωστούρο τις προάλλες με την οικία του.

Υ.Γ : Στη δανειστική βιβλιοθήκη υπάρχουν και κάθονται συχνά σκονισμένοι οι δύο τόμοι με τα άπαντα του καλλιτέχνη.

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Περί Φουγάρου

Xθες το απόγεμα, σαν κλασικός κουτσομπόλης κι εγώ πέρασα μια βολτά από το διαδραστικό έργο τέχνης με τη κωδική ονομασία «Φουγάρο», αυτόν το καινούριο πολυχώρο που έκανε εγκαίνια και άνοιξε τις πύλες του μόλις χθές στον αργολιδιώτικο λαό. 

Ήθελα που λέτε, να έχω γνώμη κι άποψη για το πολιτιστικό αυτό συμβάν της περιοχής και ως εκ τούτου να μπορώ να πω άνετα και εμπεριστατωμένα τη μαλακία μου.

Δυστυχώς όμως δεν έχω να πω και πολλά πράγματα. Θέλετε που ήταν η πρώτη μέρα, θέλετε που δεν θέλω να σατιρίσω ακόμη μια προσπάθεια που μου φαίνεται αρχικώς αξιόλογη, θέλετε που δεν έχω πάρει κανα φράγκο για να τη διαφημίσω, για όποιον λόγο και να σκεφτείτε, δεν έχω να πω πολλά.


Για τον κόσμο μόνο να πω, πως ήταν ο κλασικός, παραδοσιακός αργολιδιώτικος λαός, με τις λοξές ματιές, τα καρφώματα, την οικογενειακή φασαρία  και τη πατροπαράδοτη πασαρέλα σε κάθε ευκαιρία με τη διαφορά βέβαια πως φαινόταν λιγάκι πιο εξευγενισμένος λόγω ίσως της καλαισθησίας του χώρου. Αλλά να είμαστε και  ρεαλιστές. Δεν μπορεί  απότομα κι ακαριαία να μας μεταφορφώσει ένα προχωρημένο για τη περιοχή πολιτιστικό συμβάν σε σικ αστούς κι άτομα με καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Βλάχοι είμαστε και το παλεύουμε όσο μπορούμε. Να είμαστε ειλικρινείς.

Τώρα σχετικά με το χώρο το εγχείρημα φαίνεται να έχει ενδιαφέρον. Πρόκειται για ένα κλασικό παλιό εργοστάσιο που έχει φυσικά ανακαινιστεί. Οι ανοιχτοί του χώροι έχουν γίνει πάρκα, κούνιες, δρόμοι περατζάδας, τεχνητά ποταμάκια και άλλα, ενώ οι κλειστοί του περιλαμβάνουν εκθέσεις έργων, μια δανειστική βιβλιοθήκη με υπολογιστές, ένα παιδότοπο και φυσικά μια καφετέρια- εστιατόριο.

Και εδώ καλοί μου σύντροφοι, αγαπημένοι κωλοπλένηδες είναι και το ζουμί όλης της υπόθεσης. Η καφετέρια-εστιατόριο ήτανε κλειστή. Θα ανοίξει επίσημα τη Τετάρτη. Και αυτό το τόσο ασήμαντο γεγονός με εμπόδισε τα μάλα για να βγάλω το αλάνθαστο συμπέρασμά μου για το μέλλον του εγχειρήματος. Πρώτον γιατί δεν είχα καφέ οπότε με πιάσαν τα δαιμόνια και δεύτερον  διότι δεν έμαθα  τις τιμές των βασικών ειδών της ναυπλιώτικης βόλτας. Του καφέ δηλαδή και των κυρίως πιάτων.

Πείτε με βλάχο, πείτε με απολίτιστο, πείτε με ό,τι γουστάρετε αλλά εγώ θεωρώ πως οι τιμές είναι το άλφα και το ωμέγα για να ανακαλύψουμε τι πραγματικά είναι το εγχείρημα του φουγάρου. Αν μιλάμε επομένως για φυσιολογικές, στα όρια του κανονικού τιμές, τότε μιλάμε για έναν πολυχώρο που επιθυμεί να φιλοξενεί το σύνολο του λαού της αργολίδας και επιθυμεί να γίνει μέρος της καθημερινότητας ή της βόλτας του. Μιλάμε για ένα εγχείρημα που κύριο στόχο έχει να φέρει κοντά στο λαό διάφορες μορφές τέχνης και εναλλακτικής διασκέδασης.

Αν όμως μιλάμε για τιμές πέραν του κανονικού, τότε δυστυχώς το μέρος θα μετομορφωθεί σε ένα ελιτίστικο μεγαλοαστικό στέκι που στόχο θα έχει την πώληση έργων σε μεγάλα πορτοφόλια και κάποιους κλασικούς μικροαστούς της γνωστής θεωρίας «όλη τη βδομάδα τρώς αγγούρι μα το σαββάτο είσαι μούρη» να βολοδέρνουν αμήχανα στους χώρους. Πέραν αυτού, θα μιλάμε για μια τέχνη και ένα πολιτισμό μακριά από τις πλατιές μάζες δηλαδή μακριά από τον αληθινό τους προορισμό. Και όποιος ελιτίστας κωλοπλένης  της τέχνης έχει αντίρρηση με αυτό το τελευταίο ας μου απαντήσει τεκμηριωμένα αν η Οδύσσεια του Ομήρου, το πιο αξιόλογο ποίημα της ανθρώπινης ιστορίας, είναι εργό λαικό, που τραγουδιόταν στα ταβερνεία της εποχής ή όχι. Έχω και άλλα, άπειρα παραδείγματα αλλά βαριέμαι να τα αναφέρω.

Πάντως η επιλογή της ζωντανής ορχήστρας με τις ρεμπέτικες και λαικές επιλογές στα εγκαίνια του χώρου, περιορίζει ίσως τη δεύτερη πιθανότητα. Εκτός αν ισχύσει και εδώ ο τοπικός νόμος των τσιπουράδικων που ενώ σε όλη τη χώρα τα τσιπουράδικα είναι χώροι λαικοί, φθηνού και καλού μεζέ με συνοδεία αγνού και φθηνού οινοπνεύματος,  στο Ναύπλιο θεωρούνται μαγαζιά πολυτελείας, αρχοντοκουτούκια και παραδοσιακώς τουριστικά με τιμές χέσε μέσα.

Το μέλλον θα δείξει. Κοινώς, θα ιδούμε που λένε και στο χωριό μου.

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Τότε

Παρότι έχουν περάσει έξι περίπου δεκαετίες πιστεύω πως ήσαν πρό­σφατα. Ήμουν παιδί στην τετάρτη Δημοτικού στην Πρόνοια. Δεν πέρναγε από το μυαλό μου ότι η Ελλάδα πήγαινε για πόλεμο. 

Οι εφημερίδες της εποχής έγραφαν για επιστρατεύσεις συγγενών και άλλα, που τα διάβαζαν οι γονείς μας. Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ημέρα Δευτέρα στις 8 το πρωί που πήγαμε στο σχολείο, η διευθύντρια κ. Ιωάννα Βαρκάντζα μας ανακοίνωσε κλαίγο­ντας πως δεν θα κάναμε μάθημα για λίγες μέρες, γιατί μας κήρυξαν οι Ιτα­λοί τον πόλεμο. Αρχίσαμε εμείς τα μικρά παιδιά των 10 και 12 χρονών να ζητωκραυγάζουμε. Οι καμπάνες χτυπούσαν στις εκκλησίες της Αγίας Τριάδας, της Ευαγ­γελίστριας και της πόλης του Ναυπλίου. Ο λαός έβαλε τις εθνικές σημαίες στα μπαλκόνια. Όλοι το έλεγαν «η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο».

Την ίδια μέρα έφθασαν οι επίστρατοι στο Ναύπλιο, επίστρατοι από όλη την Πελοπόνησσο. Εδώ ήταν η έδρα του 8ου Συντάγματος Πεζικού. Δι­οικητής ήταν ο Συνταγματάρχης Δημήτριος Μπασακίδης. Από εδώ που πα­ρουσιάστηκαν έφυγαν για το Αλβανικό μέτωπο. Το Ναύπλιο γέμισε με νέ­ους άντρες 25 έως και 45 χρονών. Οι κάτοικοι του Ναυπλίου βοηθούσαν πρόθυμα αυτούς που παρουσιάζονταν, όλα τα σημεία της πόλης είχαν γί­νει κέντρα παρουσίασης. Όπως οι αποθήκες του Καταγά και το παλαιό γυ­μναστήριο, που είχε κάτι ξύλινες αποθήκες για αποδυτήρια. Στον σιδηροδρομικό σταθμό μεγάλη κίνηση. Ο σταθμός ήταν στις δόξες του. Κάθε ώρα έφευγε μια αμαξοστοιχία για την Αθήνα και κατό­πιν προς βορράν.

Ο πόλεμος με τους Ιταλούς κράτησε πέντε μήνες. Για μας τους Έλληνες ήταν νικηφόρος. Στη περιοχή της Βορείου Ηπείρου ο στρατός μας έγραψε ιστορικές σελίδες δόξας και όλος ο κόσμος έμεινε έκπληκτος. Αλλά τον Απρίλιο του 1941 ενεπλάκησαν στον πόλεμο οι Γερ­μανοί κατά της Ελλάδος. Τότε κατέλαβαν οι Γερμανοί την Ελλάδα, μετά από σθεναρή αντίσταση του στρατού μας και άρχισε η Κατοχή της Ελλά­δας από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, με όλα τα φοβερά δεινά που προκάλεσε. Η Ελλάδα έπαιξε κύριο και αποφασιστικό ρόλο στην ιστορία του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Στις πρώτες μέρες, μετά την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία, στην πόλη μας, όπως και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, ετέθη σε εφαρμογή το σχέδιο πολιτικής αεράμυνας. Δηλαδή της προφύλαξης του πληθυσμού κάθε πόλης από πιθανούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, που δεν ήταν και λίγοι, όπως σε μεγάλες πόλεις, Πάτρα, Πειραιάς, Κέρκυρα και άλλες.

Για τον λόγο αυτό στο Ναύπλιο ετοποθετήθη σειρήνα στην ταράτσα του Δικαστικού Μεγάρου και καθορίστηκαν τα εξής καταφύγια: Προϋπήρχαν το καταφύγιο στον Αγιάννη, στη σπηλιά της κυρά-Καλλιόπης, όπως ξέραμε. Καταφύγιο στο υπόγειο της Εθνικής Τράπεζας. Στην ντάπια της Αρβανιτιάς στην υπόγεια σήραγγα, με είσοδο στη γωνία της στροφής του δρόμου προς την Ακροναυπλία, όπου είναι και σήμερα ορατή η είσοδος και έξοδος στο παλαιό γυμναστήριο, όπου τώρα το πάρκο του Σταϊκοπούλου. Και ως το τέλος Δεκεμβρίου 1940 έγινε και άλλη έξοδος, έργο εξόδου προς την οδό Συγγρού και τη Ζυγομαλά, στα παλιά χασάπικα. Επίσης για καταφύγιο εχρησιμοποιούντο η καμάρα στο δρόμο της Αρβανιτιάς, η σπηλιά κάτω από το βράχο του Παλαμηδιού η σπηλιά στην Παναΐτσα, στη σπηλιά στο ύψωμα Ευαγγελιστρίας, τα λαγούμια όπως ξέ­ρουμε. Επίσης ένα μεγάλο καταφύγιο φυσικό ήταν στον Προφήτη Ηλία.


Με πρωτοβουλία της Στρατιωτικής διοίκησης Ναυπλίου σκάφτηκαν χαρακώ­ματα στα Πέντε Αδέλφια, στον Ψαρομαχαλά, βάθους ενάμισυ μέτρου και πλάτους ενός μέτρου. Στην πλατεία Συντάγματος σκάφτηκαν χαρακώματα κατά τρόπον τριγωνικό από την οδό Κωλέτη μέχρι την οικία Ρούσσου, στην επάνω γωνία της Εθνικής Τράπεζας. Κατά τον αυτό τρόπο έγιναν και στην πλατεία Τριών Ναυάρχων μπροστά στα σχολεία και στην πλατεία Εθνοσυνελεύσεως, στην Πρόνοια. Επίσης και στην πλατεία Αγίου Νικολά­ου είχε ανασκαφεί υπερυψωμένο παρόμοιο καταφύγιο. Για καταφύγια επί­σης χρησιμοποιούντο και σπίτια στους πρόποδες του Παλαμηδιού, όπου με το άκουσμα της σειρήνας γέμιζαν από κόσμο, των πιο κάτω συνοικιών.

                                          η πισίνα του Αμφιτρύωνα το 1940

Όπως είπαμε, στην ταράτσα του Δικαστικού μεγάρου είχε τοποθετη­θεί μεγάλη σειρήνα, ύψους τριών μέτρων, σε βάση με σιδερένια πλαίσια, ό­που με το άκουσμά της έτρεχε ο κόσμος στα προαναφερθέντα καταφύγια. Στο πολεμικό μουσείο Ναυπλίου σε μια αίθουσα, που έχει ειδικά δια­μορφωθεί, υπάρχουν το ονόματα των Ναυπλιωτών, που έπεσαν ηρωικά κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο, όπως και ο χρόνος αλλά και ο τόπος που πέθαναν.

(Ιωάννης Μ. Κουτσουμπός. Εφημερίδα, «Τα Νέα της Αργολίδας», Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2001)
πηγή ανάρτησης :argolikivivliothiki.gr

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

Περί αναπλάσεως της παλαιάς πόλεως...

O δήμος Ναυπλίου εκπόνησε και ανακοίνωσε από τα προχθές  ένα σχέδιο ανάπλασης της παλιάς πόλης που ξεσήκωσε άνεμο ενθουσιασμού σε όλους τους κωλοπλένηδες της περιοχής 
Το σχέδιο περιλαμβάνει σε γενικές γραμμές τη διαμόρφωση ειδικών δημοτικών χώρων και μεγαλύτερες πεζοδρομήσεις σε βασικούς δρόμους της παλιάς πόλης αλλά κυρίως στη λεωφόρο Αμαλίας. Εκεί, πέρα από τη μεγαλύτερη πεζοδρόμηση, θα δοθεί βαρύτητα σε κάποια σημεία που πέρναγε το παλιό τείχος, θα τονιστούν τα νεοκλασικά του δρόμου, θα κατασκευαστούν εγκαταστάσεις για εύκολη μετακίνηση των ατόμων με ειδικές ανάγκες και θα δοθούν κίνητρα σε νέες επιχειρήσεις.



Γιατί καλοί μου υπάλληλοι, αρχιτέκτονες, πολιτικοί μηχανικοί, δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, σύμβουλοι και αυλικοί, πληρωμένοι και απλήρωτοι,  αντί να εκπονείτε μεγαλόπνοα έργα που προφανώς θα μας κοστίσουν κάμποσα ενώ δεν έχουμε βρακί ν’ αλλάξουμε δεν εκπονείτε ένα απλό και συνάμα λειτουργικότατο σχέδιο;

Κλείστε όλη τη παλιά πόλη και απαγορεύτε μια και καλή τη διέλευση αυτοκινήτων. Αφήστε μόνο τους μόνιμους κατοίκους και όσους εργάζονται ή έχουν δουλειές μέσα στο χώρο της να μπορούν να παρκάρουν και  μόνο σε συγκεκριμένα σημεία. Όταν λέμε να κλείσει η παλιά πόλη εννοούμε σε απλά ελληνικά να κλείσει εντελώς η Αμαλίας και οι παράλληλες της και η μονάδικη δυνατότητα διέλευσης αυτοκινήτου ή παπακίου να γίνεται από την Συγγρού (δρόμος των ταξί) μέχρι πάνω το Ξενία και από την πλευρά της παραλίας μέχρι το δρόμο στα 5 αδέλφια και το κάτω πάρκινγκ του Ξενία. Και τέλος.

Η μέσα παλιά πόλη θα μείνει ολοκληρωτικά στην ρομαντική της ηρεμία, στην ναυπλιώτικη βολταδούρα της και την ατελείωτη ποδηλατάδα της. Όλος ο χώρος θα μεταμορφωθεί σε μια ατελείωτη πλατεία, οι τσιμεντόβλαχοι και οι κάφροι της περιοχής θα μεταφέρουν τις κόρνες, τα μπινελίκια και την οδηγική τους αγένεια στους έξω χώρους ενώ μέσα για πρώτη φορά δεν θα αλληλοσκουντουφλιόμαστε στο μεγάλο δρόμο, τη σταικοπούλου, στο δρόμο του φίκου και σε άλλα δρομάκια τις μέρες της μεγάλης καθόδου των τσιμεντόβλαχων και λοιπών τουριστών. Σε όσους υποστηρίζουν πως θα μειωθούν οι θέσεις πάρκινγκ και θα γίνει το αδιαχώρητο εκτός της παλιάς πόλης, τους χαρίζουμε το γελοίο ποδηλατόδρομο μπροστά στα «βλάχικα»,  για να τσακώνονται με την ησυχία τους.

Μόλις γίνει αυτή η κολοσιαία για το Ναύπλιο αλλαγή, είναι σίγουρο πως νέες επιχειρήσεις θα ξεπροβάλλουν σε σημεία που μέχρι τώρα δεν φανταζόμασταν και πως η καινούρια δομή του χώρου και οι νέες συνήθειες των αυτοχθόνων και τουριστών  θα οδηγήσουν από μόνες  τους στις τυχόν νέες κατασκευές που θα μπορούσε να υλοποιήσει ο δήμος στο μέλλον. Επίσης πόσο μεγαλύτερη ανάδειξη για τα νεοκλασικά της Αμαλίας χωρίς την αντιαισθητική εικόνα του συχνού διπλοπαρκαρίσματος;

Προς το παρόν συμφωνώ μόνο για τα έργα υπέρ των ατόμων με ειδικές δεξιότητες. Έργα που λείπουν έτσι κι αλλιώς σε όλη τη πόλη και όχι μόνο στη παλιά. Για να ξηγιόμαστε.

Υ.Γ. το παρόν κείμενο γράφτηκε πριν ενημερωθώ για την ανακάλυψη των παλιών τειχών της πόλης κάτω απο τα πεζοδρόμια της Αμαλίας και της Συγγρού. Οπότε προτείνω να κλείσουμε και τη Συγγρού. Δεν γαμιέται. Ας πάνε τα ταξί  γύρω απο τον ΟΤΕ και τα ΚΤΕΛ ας χτίσουν επιτέλους έναν σταθμό πολιτισμένο και σύγχρονο εκτός παλιάς πόλης.

Έρχονται αι φοιτηταί στο Ναύπλιον

Eκδήλωση πραγματοποιείται σήμερα στο χώρο του πανεπιστημίου  Ναυπλίου για την υποδοχή των νέων φοιτητών της πόλης μας.



«Σύντροφοι φοιτητές και κυρίως φοιτήτριες, καλώς μας ήλθατε! Αν δεν το ξέρετε ήδη, να σας πληροφορήσω πως  έχετε έρθει στη πιο όμορφη, στη πιο γοητευτική και γραφική  καρτ ποστάλ πόλη της χώρας μας. Μια πόλη ένδοξη και ηρωική, την λεγόμενη πρώτη πρωτεύουσα του νεοελληνικού κράτους. Το Ναύπλιο της Ρωμανίας. Την πρωτεύουσα της Αργολίδος με τ’όνομα.

Εδώ τα φοιτητικά σας χρόνια θα στολιστούν με τις πιο όμορφες και γλυκειές αναμνήσεις που είχατε ποτέ ονειρευτεί. Αρκεί και σεις με τη σειρά σας να μην είστε και τόσο απαιτητικοί. Να δείχνετε συγκατάβαση και να τα βλέπετε όλα από την θετική τους σκοπιά. Όπως και οι κάτοικοι του τόπου που φοιτάτε.

Επειδή είστε και λίγοι-συνήθως καμιά 40ριά τον χρόνο γράφεσθε και καμιά 20ριά μένετε εδώ- καλό θα είναι να γνωριστείτε καλά μεταξύ σας και να γίνετε φίλοι. Γιατί όχι, και να γνωρίσετε φίλους φοιτητές μεγαλύτερους από εσάς και να διευρύνετε την παρέα σας και τις ανησυχίες σας. Πιστεύτε με, σας είναι απαραίτητο.

Όχι μόνο για να γνωρίσετε καινούριο κόσμο αλλά κυρίως για να καταφέρετε να τη παλέψετε ως το τέλος της φοιτητικής σας ζωής με σώας τας φρένας. Οι λόγοι πολλοί.

Σε αρχικό στάδιο να σας πληροφορήσω πως η τουριστική πόλη που έχετε στο νου σας δεν υπάρχει πια. Αυτό που ξέρατε για το Ναύπλιο, γεμάτο ζωή, κίνηση, κόσμο, νυχτερινή ζωή και άλλα κουραφέξαλα είναι ψέμα. Μια στρεβλή εικόνα των διακοπών σας ή ενός φευγαλέου σαββατοκύριακου. Το Ναύπλιο, τις κρίσιμες ώρες και μέρες του χειμώνα, πλην σαββατοκύριακου δηλαδίς,  συγκαταλέγεται στις παραδοσιακές μίζερες επαρχίες της χώρας με ελάχιστη κίνηση και πολιτιστική ζωή. Υπάρχει ένα κινηματογράφος που τον επισκέπτονται συνήθως μαθητές, φοιτητές σαν κι εσάς και ελάχιστοι ενήλικοι ιθαγενείς. Μια βιβλιοθήκη που κλείνει στις 2 το μεσημέρι. Ένα αρχαιολογικό μουσείο, μια πινακοθήκη, ένα λαογραφικό, το Παλαμήδι, το Μπούρτζι, η Ακροναυπλία, το μουσείο κομπολογιού κανά δυο άλλα που ξεχνάω και πάπαλα. Ο πρώτος σας μήνας ας πούμε τελείωσε. Από εκεί και πέρα το χάος. Πολλά καφέ, ελάχιστα παραδοσιακά ή κάπως ιδιαίτερα  και κάποια βραδυνά μπαράκια που ή βαράνε μύγες ή βλέπεις συνεχώς τις ίδιες φάτσες να κάθονται στις ίδιες θέσεις, να πίνουν τα ίδια ποτά και να κάνουν τις ίδιες κουβέντες. Άντε να πούμε και το τοπικό θέατρο που παίζει συνήθως σαββατοκύριακα και καμιά εκθεσούλα ζωγραφικής, ή φωτογραφίας που σκάει σε καμιά γκαλερί ή άλλο χώρο της πόλεως.

Όπως καταλαβαίνετε, αν δεν κάνετε παρέες, αν δεν γνωρίσετε κόσμο και αλληλοπηγαίνετε και ξενυχτάτε σε σπίτια συμφοιτητών σας , δεν θα τη βγάλετε και πολύ καθαρή. Θα σας φάει λιγάκι η μαύρη μούχλα της πόλεως ή αλλιώς η πέτρινη της υγρασία. Από την άλλη όμως σκεφτείτε το και λίγο θετικά. Φανταστείτε τον εαυτό σας και την παρέα σας στις 2 το βράδυ, ας πούμε τον Γενάρη, στη μέση της πλατείας συντάγματος. Εσείς παρέα με τα σκυλιά της γύρω περιοχής και τίποτα άλλο. Μόνοι σας. Όλη η πόλη για πάρτη σας. Βλέπετε; Έχει και τα θετικά του το πράγμα.

Ο πιο σοβαρός λόγος όμως που οφείλετε να γνωριστείτε μεταξύ σας, να κάνετε μεγάλες παρέες και να περνάτε καλά  είναι για να μην αναγκαστείτε να γνωριστείτε -ελέω μοναξιάς- με πολλούς από εμάς, τους ντόπιους. Εμείς οι ντόπιοι, οι κωλοπλένηδες όπως μας φωνάζουν, δεν λέω, καλοί ανθρώποι είμαστε αλλά μας διακατέχουν κάποια σύνδρομα περίεργα που θέτουν σε κινδύνο την ψυχική υγεία των συνομιλητών μας. Είναι μωρέ μάλλον το γεγονός πως γεννηθήκαμε σε μια πολύ όμορφη πόλη, ένα στολίδι που δυστυχώς δεν ήταν δική μας κατασκευής και τώρα δεν ξέρουμε πώς να του συμπεριφερθούμε. Κωλόβλαχοι έλληνες μέσα σε νεοκλασική παραθαλλάσια βίλα. Καταλαβαίνετε… Είμαστε και λιγουλάκι συντηρητικοί στις απόψεις μας, οπότε μη ξανοίγεστε πολύ. Κρατηθείτε. Και οι  ντόπιοι μεταξύ τους αυτό κάνουν. Φυλάγονται. Κάτι ξέρουν. Και σε καμία των περιπτώσεων μην αναμιχθείτε σε ναυπλιώτικο καυγά. Σε καμία. Να ξέρετε πως τις καλύτερες προθέσεις να έχετε, στο τέλος εσείς θα φταίτε. Εδώ δεν ψάχνουμε ακριβώς για τις αιτίες των προβλημάτων  μας αλλά εξ’ ολοκλήρου για εξιλαστήρια θύματα. Οπότε προσοχή και σε αυτόν τον τομέα.

Αυτά προς το παρόν καλά μου παιδιά. Στο μέλλον ίσως προλάβουμε και πούμε περισσότερα και πιο αναλυτικά. Καλή διαμονή σας εύχομαι και υπομονές. Θα περάσει. Μια μαλακία επιλογή κάνατε για 4 χρόνια. Δεν χάθηκε κι ο κόσμος»


Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Μια παράλληλη πραγματικότητα


Φήμες έχουν αναστατώσει τους αστυνομικούς και όχι μόνο κύκλους της πόλης περί σύστασης ναυπλιώτικης τρομοκρατικής οργάνωσης νέων με άγνωστους προς το παρόν ιδεολογικούς προσανατολισμούς. Το νέο έχει φτάσει και στα αυτιά μεγαλοαστών της πόλεως που ανησυχούν για την ασφάλεια τους και για τη προστασία της ιδιωτικής τους περιουσίας.

Από πηγές των τσακαλιών της ναυπλιώτικης αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας μάθαμε πως το πρώτο χτύπημα των νεαρών θα είναι η αρπαγή του αγάλματος του Όθωνα στη πλατεία δημαρχείου. Οι νέοι θέλουν να δείξουν έτσι με συμβολικό τρόπο την σύνδεση του κινήματός τους με την Ναυπλιακή Επανάσταση του 1862. Γι αυτό το λόγο η αστυνομία αποφάσισε προληπτικά να φυλάει νυχθημερόν το άγαλμα του τέως και τους γύρω χώρους με μια διμοιρία των ματ, κρυμμένους αστυνομικούς και σνάιπερς στα κεραμίδια των εγγύς σπιτιών. Επίσης για κάποιο χρονικό διάστημα απαγορεύεται η διέλευση χωρίς επίδειξη ταυτότητας στο μεγάλο δρόμο και τους καθέτους αυτού.

τρέμει η καρέκλα του μεγαλειωτάτου

Το κρυσφήγετο και οπλοστάσιο της ομάδας πιθανολογείται πως βρίσκεται στις μυστικές στοές και σήραγγες του Παλαμηδίου, της Ακροναυπλίας και της Άρειας ή ίσως στη μυθική σύνδεση Παλαμηδιού και Λάρισας του Άργους μέσω κρυφής στοάς, γι αυτό το λόγο έχει ξεκινήσει ανθρωποκυνηγητό από τις διωκτικές αρχές και την  αρχαιολογική υπηρεσία. Οι έλεγχοι στους δρόμους θα είναι συστηματικοί γι αυτό χρειάζεται η υπομονή σας και η συνεργασία σας.

Επίσης για αόριστο διάστημα θα επιτρέπεται αιφνιδίως και χωρίς εισαγγελικό χαρτί ο έλεγχος στα σπίτια των αυτόχθονων ιθαγενών για παρακολούθηση υπόπτων. Άρεται επίσης και το τηλεφωνικό απόρρητο των κατοίκων ενώ κάθε χρήσιμη πληροφορία για την αποκάλυψη της ομάδας θα ανταμείβεται επαρκώς.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Αυθαίρετες σκέψεις μια Ναυπλιώτικης βόλτας

Σύντροφοι ιθαγενείς, χθες αποφάσισα επιτέλους να ξεκουνήσω από το σπίτι μου, να ξεμπλοκάρω λιγάκι από την οθόνη του υπολογιστή μου και να βγω μια ήσυχη απογευματινή βολτίτσα στη παλιά πόλη. 


Να βολτάρω στους γύρω χώρους της, να σκεφτώ τα δικά μου, να ηρεμήσω και να αναπνεύσω λίγο καθαρό αέρα συνοδεία πάντοτε της συνηθισμένης, μετά από τόσα χρόνια, μπόχας του λιμανιού μας. Μια κλασική, κλασικότατη ναυπλιώτικη βόλτα δηλαδή.

Ομολογώ πως ήτανε θαυμάσια. Ο καιρός εξαιρετικός, ούτε πολύ κρύο, ούτε ζέστη πολύ, ο κόσμος αραιός και ήσυχος, και σε πολλά σημεία της πόλης, λόγω των κλειστών καταστημάτων, επικρατούσε μια ερημική, σκοτεινή αλλά γλυκειά ατμόσφαιρα. Κλασική για άλλη μια φορά και γραφική η εικόνα στα τραπεζάκια των κλειστών και ψιλοσκοτεινών καφέ, που γέμισαν με πλαστικά καφεδάκια των αμετανόητων θαμώνων τους. Ναύπλιο.

Πέρα όμως από τα μοναδικά συναισθήματα που πρόσφερε απλόχερα η πόλη, σε ανάγκαζε ταυτόχρονα να περπατάς ολοένα και περισσότερο μέσα σε μια περίεργη αντίθεση. Λεπτό το λεπτό, η παλιά πόλη δημιουργούσε μέσα στη ανέμελη και χαλαρή σκέψη σου μια σύγκρουση. Δυο κόσμους αντικρουόμενους. Ο λόγος προφανής. Τα μισά καταστήματα ήτανε κλειστά και τα άλλα μισά ανοιχτά. Υπήρχαν δηλαδή στενά της πόλης φωτεινά και ζωηρά όπως πάντα, και άλλα που θύμιζαν έρημη πολιτεία.

Απεργοσπάστες θα πει κάποιος. Σκέφτηκαν να δουλέψουν πάνω στην απεργία των άλλων για να τα κονομήσουν και να τραβήξουν κόσμο. Δεν έχουν κοινωνική συνείδηση θα έλεγε κάποιος άλλος. Είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό και δεν τους παίρνει θα έλεγε ένας τρίτος. Και οι τρεις σκέψεις είναι πρόχειρες και επιπόλαιες. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Αν κάποιος είχε την υπομονή και παρατηρούσε την γεωγραφία των κλειστών και των ανοιχτών καφέ γρήγορα θα αντιλαμβανόταν πως στη πλειοψηφία τους, τα καφέ που προσελκύουν πάντοτε τουριστικό και ξένο κόσμο (βλάχους, τσιμεντόβλαχους και τουρίστες) ήταν ανοιχτά, ενώ όσα καφέ συντηρούνται κατά κύριο λόγο από ντόπιο πληθυσμό έκλεισαν.

Όπως είναι γνωστό η χθεσινή απεργία ήταν μεν πανελλαδική αλλά στον τόπο μας πήρε και τη μορφή γενικού ξεσηκωμού λόγω του κινδύνου αποψίλωσης της πόλης από διοικητικές υπηρεσίες (στρατόπεδο, εφετείο, διοικητήριο κτλ). Αν συμβεί σταδιακά αυτή η αποψίλωση, το Ναύπλιο θα χάσει μέρος του δημοσιο-υπαλληλίστικου κόσμου του και επομένως μεγάλο μέρος της αγοραστικής του δύναμης, πράγμα που θα επηρεάσει άμεσα τους ντόπιους επιχειρηματίες. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες αντιδρούν. Μαζί τους αντιδρά και συμπορεύεται ο παρηκμασμένος πολιτικός κόσμος της πόλης. Ο κόσμος αυτός γιγαντώθηκε μέσα από τους διορισμούς και το πελατειακό κράτος και από τη μία δεν θέλει να χάσει τους εναπομείναντες πελάτες του και από την άλλη δεν γνωρίζει άλλου είδους ανάπτυξης πέραν της γιγάντωσης του κράτους. Οι ντόπιοι επιχειρηματίες προφανώς, γνωρίζουν την αχρηστεία του πολιτικού κόσμου αλλά και τη παντελή έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου ανάπτυξης και προκειμένω να καταστραφούν,  συμμαχούν. Αυτός λοιπόν είναι ο ένας κόσμος.

Ο άλλος αποτελείται από ντόπιους ή ξένους επιχειρηματίες που ο κύριος όγκος πελατών τους δεν είναι αυτόχθονες. Είναι τουρίστες, Αθηναίοι ή των πέριξ χωριών. Αυτοί αδιαφορούν για την οικονομική δύναμη και τον πληθυσμό της πόλης. Ενδιαφέρονται  κυρίως για θέματα τουριστικής άνθησης και δεν τους καίγεται καρφί πόσα και τι ξοδεύουν οι ντόπιοι ιθαγενείς. Και δεν πρόκειται με τίποτα να απεργήσουν.

Κάνοντας λοιπόν βόλτα εχθές μέσα στη παλιά πόλη, έβλεπες έναν κόσμο που πολεμούσε με νύχια και με δόντια να μη χαθεί και έναν άλλον που επιθυμεί να μετατρέψει τη πόλη σου σε μια γιγάντια και ψεύτικη καρτ ποστάλ. Ένας οικονομικός πόλεμος συμφερόντων και στη μέση εσύ, ο άνεργος, ο άφραγκος περιπατητής της πόλης που δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα και πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στη κρατικοδίαιτη συντηρητική σαπίλα και τις καρτ ποστάλ ευκαιρίες.

Αυτό που με στεναχώρησε όμως περισσότερο ήταν πως το μέρος που ανήκει και αυτό στα μπλογκς των επιχειρηματιών της καρτ ποστάλ ανάπτυξης είναι δυστυχώς και η παραλία μας. Όλα τα καφέ της παραλίας ήταν ανοιχτά, πλην ενός, γεμάτα τουρίστες  και με τις γνωστές απλησίαστες για τον περισσότερο κόσμο της πόλης τιμές. Εκεί κατάλαβα σύντροφοι πως την έχουμε χάσει εδώ και  πολύ καιρό την παραλία μας. Την παραλία που μας πήγαιναν οι πατεράδες μας τα πρωινά για να πιούνε το καφέ τους, να  διαβάσουν την εφημερίδα τους και μεις να φάμε τοστάκι χαζεύοντας το Μπούρτζι. Σύνολο τη σήμερον, 10 ευρώ.

Οπότε μαρς και πίσω και καφέ στα στενάκια μας πλέον. Και ας είναι και κλειστά τα στέκια μας.

Κατά τα άλλα, η βόλτα ήτανε θαυμάσια.


.

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Μου ΣΚΑΙ το λάστιχο συνέχεια....

Ένα πολύ ευχάριστο νέο έφτασε στα αυτιά μου μέσα από τα τοπικά μπλογκς και θέλω και γώ με το πάθος του τοπικιστικού μου οίστρου να το διαδώσω σε περισσότερους αυτόχθονες ιθαγενείς.

Η εκπομπή του ΣΚΑΙ «Ποδηλατοδράσεις» με παρουσιάστρια την Αφροδίτη Σημίτη, έρχεται αυτό το σαββατοκύριακο στην όμορφη πόλη μας με σκοπό να διασκεδάσει και να ψυχαγωγήσει τον κόσμο της πόλης πάνω στην αξία της χρήσης ποδηλάτου εντός του άστεως και όχι μόνο.

Οι συντελεστές της εκπομπής θα ετοιμάσουν ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο για να πραγματοποιηθούν παιχνίδια, διαγωνισμοί και ποδηλατικές δεξιοτεχνίες. Ίσως κάπου κοντά στη παραλία είτε στο γνωστό Π είτε στο καινούριο (κατά βλάχους) Π.  Εκτός όμως από τα «στουντιακά» γυρίσματα, φαντάζομαι πως σε μια πόλη σαν το Ναύπλιο, όμορφη, φυσική και γραφική, με ρομαντικά σοκάκια και πεζόδρομους πλακόστρωτους, με αξιοζήλευτη θέα και περιτριγυρισμένη φυσικά πλούτη, μια βόλτα στα πέριξ είναι αναγκαστική για μια φιλοποδηλατική εκπομπή.

Οπότε φίλοι μου αυτόχθονες ποδηλατάνθρωποι ετοιμαστείτε για μακρινές βόλτες στον υπερσύγχρονο ποδηλατόδρομο της πόλης, μπροστά στα «βλάχικα» και τις ταβέρνες, δίπλα στο φιλήσυχο πάρκινγκ αυτοκινήτων και στο τσαντιρέ κιόσκι των λιμενικών που σε κοιτάνε πάντοτε με το παραπονιάρικο βλέμμα του στυλ «θέλω και μένα να με θεωρούνε μπάτσο».

Ετοιμαστείτε για μια πανέμορφη βόλτα στον πλακόστρωτο γύρο της Αρβανιτιάς παρέα με θαυμάσιες εκρεμείς κοτρώνες και συνεχίστε στο γύρο της Καραθώνας μέχρι να συναντήσετε τον φρεσκομυρισμένο και πρασινωπό Καραθώνειο κόλπο.

Επιβάλλεται θα λέγαμε και μια βόλτα στη παλιά πόλη. Φιλόξενες γιαγιάδες, καλοπροαίρετοι παππούδες, γκαρσόνια χαρούμενα, καταστηματάρχες και αθηναίοι περαστικοί  θα σας υποδεχτούν, θα σας καλημερίσουν και θα σας κάνουν πάντοτε αρκετό χώρο για να διευκολύνουν την οικολογική σας διέλευση. Ίδιο περιβάλλον θα συναντήσετε και στη παραλία της πόλης μέχρι το Φάρο. Όποιος απο τους ποδηλατανθρώπους τσιμπήσει το φασκελάκι του θα ανακηρυχθεί επίσημα ο  υπερτυχερός του σουκού  και θα κερδίσει μια ντουζίνα χρήσιμα μπαλώματα για τα λάστιχα του ποδηλάτου του.

Αυτό σημαίνει σύντροφοι ιθαγενείς πως θα μπορεί ανέμελος το επόμενο διάστημα να πατήσει 12 ολόκληρες φορές με το ποδήλατό του τα δεκάδες  γυαλάκια που κείτονται στους γραφικούς τσιμεντόδρομους της πόλης τ΄Αναπλιού χωρίς να τον ενδιαφέρει το κόστος ή αν προλαβαίνει ανοιχτό το ποδηλατάδικο.
Για τους πιο τολμηρούς και ριψοκίνδυνους προτείνουμε σαφάρι ποδηλάτων μέσα στη τσιμεντένια (νέα)  πόλη και τους κεντρικούς δρόμους της  κυρίως τις ώρες της λαικής πανήγυρις και της απογευματινής ή βραδυνής απόβασης του σαββάτου. Ένα ευχάριστο και διδακτικό παιχνίδι επιβίωσης για μικρούς και μεγάλους.

Τέλος, για τους ταξιδιάρηδες της φύσης, για αυτούς τους ανέμελους ιθαγενείς, μια βόλτα στας εξοχάς είναι ό,τι καλύτερο. Και οι τρείς δρόμοι εξόδου της πόλης προς τας εξοχάς, ο δρόμος της Κίου, ο δρόμος για το Τολό και η Αγίου Ανδριανού είναι δρόμοι πλημμυρισμένοι από συνετούς και πολιτισμένους οδηγούς, θαυμάσιες ποδηλατικές ανέσεις, εξαιρετική σηματοδότηση και μια ποικιλία τσίγκινων εκθεμάτων και μπουκαλιών στις άκρες τους.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επομένως, είτε το δει κάποιος από την πλευρά των πολιτών και της παιδείας τους  είτε από τη πλευρά των ποδηλατικών υποδομών της πόλης, η εκπομπή «Ποδηλατοδράσεις» του ΣΚΑΙ ίσως έρχεται στο πιο κατάλληλο μέρος της χώρας.

Ίσως από τούδε και στο εξής, η πόλη μας να αναγνωριστεί ως η απόλυτη ποδηλατούπολη όλων των Βαλκανίων!

Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012

Ο Γιαννάκης ο Καποδίστριας

Την Κυριακή, 14 Οκτωβρίου το Ναύπλιο γιορτάζει τη μνήμη των 181 χρόνων απο το θάνατο του πρώτου κυβερνήτη της χώρας, κυρίου Ιωάννη Καποδίστρια. Προσωπικά δεν βρίσκω κάποιο σοβαρό λόγο στο να γιορτάζουμε τον θάνατο ενός ανθρώπου και κυρίως όταν εμείς οι ίδιοι, οι προγόνοι μας δηλαδίς, είναι υπαίτιοι για αυτό το θάνατο. Γιατί ο ένδοξος κυβερνήτης, ως γνωστόν, σκοτώθηκε απο χέρια τοπικά, αργολιδιώτικα και μεγαλοτσιφλικιώτικα.

Βέβαια ο κυβερνήτης, όπως απέδειξε η ιστορία, λειτούργησε ενάντια στα οικονομικά συμφέροντα της περιοχής επιθυμώντας να μεταφέρει τη πρωτεύουσα του νέου κράτους στην τρισκατάρατη και ζηλοφθόνα Αθήνα. Επειδή κιόλας γνώριζε πως η ζωή του κινδύνευε, είχε αφήσει διαθήκη που δήλωνε ξεκάθαρα την επιθυμία του γι αυτή τη μεταφορά. Οπότε, αν το δει κανείς ανοιχτόμυαλα και καθόλου συμφεροντολογικά, καλά του κάναμε του κερατά. Και μεις, καλά κάνουμε με τη σειρά μας και γιορτάζουμε με δόξες και τιμές την επέτειο του θανάτου του.

Χάρη σε αυτή την επέτειο, έχω να σας εξιστορήσω μια σύγχρονη ιστορία της πόλης, μια ιστορία καθημερινής τρέλας με τη κυριολεξία όμως του όρου.

Ήταν περίπου στα μισά της δεκαετίας του 90. Βρισκόμαστε στο πάρκο Καποδίστρια και η ολόλευκη προτομή του κυβερνήτη δεσπόζει στο χώρο. Καιρός ικανοποιητικός. Δεν θυμάμαι ακριβώς εποχή αλλά θυμάμαι πως υπήρχε αρκετός κόσμος έξω, στα γύρω καφέ και στις βόλτες. Παιδάκια παίζανε στις κούνιες, μανάδες τσιρίζανε υστερικά, μεγάλες παρέες χλαπάκιαζαν στο Καλκανάκο και το Carreras, οι ταρίφες στη πιάτσα ακτινογραφούσαν και σχολίαζαν τους πάντες και αυτοκίνητα μποτιλιάριζαν την είσοδο της παλιάς πόλης.  Όλα κυλούσαν ήρεμα, γαλήνια και συνηθισμένα μέχρι που ξαφνικά, ξεπρόβαλε απο τη γωνία του Ταχυδρομείου ο Χρηστάρας.

                                   άσπρη πέτρα ξέξασπρη και απο τον ήλιο ξεξασπρότερη



Ο Χρηστάρας, για όσους δεν θυμούνται, ήταν μία απο τις κλασικές και θεοπάλαβες μορφές της πόλης, που σχοινοβατούσαν στα όρια της παράνοιας και της θυμοσοφίας. Εξωτερικά έμοιαζε πολύ με τον γνωστό σκυλά Τάσο Μπουγά και το μαύρο γυαλί που συνεχώς φόραγε τόνιζε ιδιαίτερα αυτή την ομοιότητα.

Ο Χρηστάρας λοιπόν, κρατώντας έναν κουβά μαύρη μπογιά κατευθύνεται με γοργά βήματα στο κέντρο της πλατείας και κοντοστέκεται μπροστά στη  λευκή προτομή του Γιαννάκη του Καποδίστρια.

Έχοντας ήδη τραβήξει πάνω του τα μισά και βάλε βλέμματα της περιοχής, κοιτάει τον κυβερνήτη και του λέει: "Δεν μου λές εσύ; Μια ζωή άσπρος θα είσαι;" Και δίνει μια με το κουβά και τον κάνει μαύρο απο πάνω μέχρι κάτω.

Κόσμος πολύς μαζεύτηκε γύρω απο το συμβάν, ο Χρηστάρας γεμάτος νεύρα και φωνές απολάμβανε το μεγαλείο του, πιτσιρίκια ούρλιαζαν, παρέες γελούσαν και καλαμπούριζαν με το σκηνικό, ήρθε η αστυνομία, αρμόδιοι φορείς σκάσαν μύτη, αρχαιολογίες και τα συναφή, γενικός χαμός.

Φήμες λένε πως ο Χρηστάρας ηρέμησε τελικά όταν ένας αυτόχθονας ιθαγενής του ψιθύρισε στο αυτί πως χάρη στο κυβερνήτη, που μαύρισε προ ολίγου,  μπορούμε σήμερα όλοι οι Έλληνες και τρώμε πατάτες. Προφανώς του έκανε εντύπωση και το συμβάν έληξε ησύχως.

Για όσους δεν ξέρουν, ο Καποδίστριας επιθυμούσε να εντάξει στην ελληνική κουζίνα τη πατάτα. Οι Έλληνες όμως, πλάσματα ξενοφοβικά και περίεργα, δεν την ήθελαν καθώς δεν τη γνώριζαν μέχρι τότε. Έβαλε λοιπόν ο πανούργος Γιαννάκης σακιά με πατάτες στο Παλαμήδι, τοποθέτησε έναν φρουρό και δήλωσε πως δεν πρέπει κανείς να πλησιάσει το μυστικό εμπόρευμα. Οι Έλληνες κουτοπόνηροι και σκατοπερίεργοι πλησίασαν για να το κλέψουν. Ο Γιαννάκης είχε δώσει εντολή στο φρουρό να τους αφήσει, κάνοντας το μαλάκα, να το κλέψουν. Έτσι και έγινε. Οι Έλληνες, οι Κωλοπλένηδες συγκεκριμένα, το έκλεψαν και απο τότε η πατάτα είναι μέρος της διατροφής μας.

Φίλε μου Γιαννάκη, αυτός ο τόπος σε μαύρισε δυό φορές. Περαστικά σου και καλή μας επέτειο. Να είμαστε καλά, να τρώμε πατάτες και να σε θυμόμαστε.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

Nα φύγει το στρατόπεδο άμεσα

Παρακαλούνται όλες οι δημοτικές, κρατικές και δημόσιες αρχές του τόπου, δημαρχαίοι, βουλευτές, πολιτευτές και επίδοξοι επιφανείς να σταματήσουν να υπερασπίζονται τη παραμονή του κέντρου νεοσυλλέκτων Μηχανικού στη πόλη του Ναυπλίου.



 Παιδιά δεν χάθηκε και ο κόσμος, αν το στρατόπεδο φύγει. Σταματήστε να το παίζετε  ήρωες και υπερασπιστές των τοπικών συμφερόντων. Το στρατόπεδο το έχουμε χεσμένο και μπορώ να σας αποδείξω με μαθηματική ακρίβεια χιλιοστού πως περισσότερο κακό προσφέρει στη πόλη παρά καλό.

Παρακολουθείστε…

Το στρατόπεδο εδώ και πολλά χρόνια φιλοξενεί φαντάρους και αξιωματικούς. Μονιμάδες και εποχικούς. Όλοι αυτοί οι κύριοι έχουν τη συνήθεια στις άδειες ή τις εξόδους τους να κυκλοφορούν στη πόλη μας και να γνωρίζουν κόσμο. Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που γνωρίζουν είναι δυστυχώς γκόμενες. Και λέω δυστυχώς γιατί αυτοί οι κύριοι όλα αυτά τα χρόνια είχαν το συνήθειο να μας πηδάν τις γκόμενες. Και κυρίως γκόμενες στις τελευταίες τάξεις του λυκείου ή λίγο πιο μετά. Γκόμενες δηλαδή στα καλύτερά τους. Εμείς οι μαύροι μέναμε με το πουλί στο χέρι, πάνω στο άνθος της ηλικίας μας, γεμίζαμε κόμπλεξ που τα κορίτσια πηγαίνανε με μεγαλύτερους και περιμέναμε με αγωνία είτε να σπουδάσουμε είτε να πάμε φαντάροι σε άλλες πόλεις για να τους μαγαρίσουμε τις εκεί γκόμενες. Φαύλος κύκλος αγαμίας και στέρησης δηλαδίς . Το στρατόπεδο επομένως αναθρέφει στο βάθος του χρόνου πολίτες με ψυχολογικά και σεξουαλικά σύνδρομα.

Επίσης, η θεωρία πως οι φαντάροι προσφέρουν μια κάποια οικονομική ενίσχυση στις καφετέριες της περιοχής είναι τελείως λαθεμένη και θα εξηγήσω γιατί. Μπορεί οι φαντάροι να βγαίνουν έξοδο κοπαδικώς και να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος των καφετεριών που επισκέπτονται αλλά ταυτόχρονα εμποδίζουν όλους εμάς απο το να πάμε να πιούμε έναν ήσυχο καφέ στα στέκια μας.

Λέξεις όπως φανταρίλα και πουτσίλα σιγοψιθυρίζονται συνέχεια πίσω απο τις πλάτες των δύσμοιρων φαντάρων και αποτρέπουν κατα κύματα αυτόχθονες απο το να αφήσουν και αυτοί τον οβολό τους σε κάποια επιχείρηση. Μία η άλλη δηλαδή. Το ακόμη χειρότερο είναι πως κάποιοι αυτόχθονες, τις μέρες που γνωρίζουν πως οι φαντάροι έχουν έξοδο δεν βγαίνουν καν απο το σπίτι τους για να μην γεμίσει φασαρία και στρατιωτικές ατάκες το αυτί τους.

Τώρα πάμε στο μεγάλο ζήτημα των ενοικίων. Λυπάμαι που θα το πω αλλά απο τη δική μου πλευρά είναι ευχής έργων να μείνει και κανά σπίτι εποχικού αξιωματικού ή καραβανά ανοίκιαστο. Μόνο έτσι η φιλοχρήματη τάξη των σπιτονοικοκύρηδων θα σκεφτεί να κάνει σκόντο σε μας τους ντόπιους και να μη μας πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες επειδή ντε και καλά το σπίτι βλέπει Παλαμήδι (το 90% των σπιτιών της πόλης βλέπει Παλαμήδι). Την έχουμε δει μπρούκληδες με τους μαλάκες τους φοιτητές και τους αξιωματικούς και βαράμε τις τιμές στο Θεό για να προλάβουμε να τα κονομήσουμε. Και τα μισά μαύρα. Ρε ουστ ρε.

Ακόμη, θα θίξω το μεγάλο πρόβλημα της οικονομικής ενίσχυσης των επιχειρήσεων διατροφής του στρατού, κοινώς των γυράδικων. Εδώ ομολογώ πως το πρόβλημα όντως είναι άλυτο. Γι αυτό πρέπει όλοι μας σαν ενεργοί πολίτες να παραγγγέλνουμε τουλάχιστον δυό φορές την εβδομάδα πίτα γύρο για να καταφέρουν οι άνθρωποι να ισσοροπήσουν κάπως τον τζίρο τους. Ίσως έτσι βελτιώσουν και τον γκοτζίλα που μας προσφέρουν για κρέας.

Έχουμε και λέμε λοιπόν. Το στρατόπεδο δεν είναι δα και τόσο σημαντικό. Δεν είναι θα λέγαμε ο ακρωγωνιαίος λίθος της τοπικής μας οικονομίας.  Όλοι αυτοί επομένως που τσιρίζουν υπέρ της παρανομής του στρατοπέδου και μας πουλάνε τοπικισμό και αγωνιστικότητα  είτε είναι καθυστερημένοι και ανίκανοι είτε γουστάρουν στις ορκωμοσίες που γίνονται κάθε τόσο να κωλοτρίβονται με τους εκάστοτε κυβερνητικούς επισήμους σαν γλίτσες .  Άρα δεν σημαίνει πως και εμείς πρέπει να παρασυρθούμε και να τους ακολουθήσουμε ως συνήθως σαν τα μοσχάρια. Ο χώρος του στρατοπέδου είναι άλλωστε τόσο μεγάλος που θα μπορούσαν να γίνουν εντός του χιλιάδες πράγματα προς το συμφέρον όλων. Πράγματα που και αυτά με τη σειρά τους θα απασχολούσαν κόσμο και θα βοηθούσαν την οικονομική άνθηση της πόλης. Όπως κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά παντοπωλεία, πάρκα, χώροι αθλητισμού, χώροι διασκέδασης, κέντρα ενημέρωσης πολιτών και πολλά άλλα. Απλά οι άνθρωποι είναι τόσο ηλίθιοι που ούτε να τα φανταστούν μπορούν ούτε φυσικά να τα διεκδικήσουν και να τα υλοποιήσουν. Αυτά έμαθαν να λένε  και να κάνουν από μικροί στο κομματικό σωλήνα, αυτά κάνουν.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Περί γαμηστρόνων...

Νιώθω την ανάγκη να προσφέρω και γω στους συντοπίτες μου τις απαραίτητές μου γνώσεις περί της σεξουαλικής τους πράξεως εκτός  οικίας, εντός αυτοκινήτου ή οδικώς και υπαιθρίως,  προκειμένου να προστατέψω την ταλαίπωρη παραλία Καραθώνα απο τους μαλάκες που κάθε λίγο και λιγάκι, λόγω προφανώς της αδρανείας που προσφέρει ο οργασμός, πετάνε αναμμένα τα μισοσβησμένα τσιγάρα τους έξω απο τα αυτοκίνητα.

Για δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η Καραθώνα μας έχασε κάποια στρέμματα λόγω ανεξήγητης πυρκαγιάς.

Με αίσθημα ευθύνης λοιπόν θα σας παρουσιάσει τα σημεία κλειδιά της πόλης που μπορείτε "ανετότατα" να μοιραστείτε τρυφερές στιγμές με το έτερον σας ήμισυ πλην βεβαίως της Καραθώνας που  στο τέλος θα τη φαλακρίνετε εντελώς με τις παπαριές σας.

Πρώτο σημείο καβάντζα επομένως, που και να καεί στα αρχίδια μας, είναι η περιοχή της Νομαρχίας.

Η Νομαρχία παρέχει ανετότατο τσιμεντένιο πάρκινγ που στο βάθος γίνεται σκοτεινό και απόμερο και αν κατα τύχη κάνετε και δω τη μαλακία το πολύ πολύ να κάψετε τον βάλτο, κάτι καλάμια και τη Νομαρχία Αργολίδος.

Δεύτερο σημείο είναι η προέκταση της περιοχής της Νομαρχίας προς το Ναύπλιο, το λεγόμενο και καρνάγιο που εκτείνετε απο το βάθος του πάρκινγκ του Καραμαλή ( μπροστά μπροστά δεν γίνεται να γαμήσεις) και φτάνει μέχρι να σε σταματήσουν τα καλάμια. Εκεί γαμάτε ανετότατα και αν κάνετε τη μαλακία και σηκώσετε φωτιά, θα σας καταδόσει στάνταρ κάποιος κρυμμένος και ξενύχτης ψαράς που βαριέται τη ναυπλιώτισσα γυναίκα του και ξημεροβραδιάζεται στις πετονιές. Να σημειώσω πως αν κατα τύχη συμβεί το μοιραίο και κάψετε το γαμάτο παγκάκι της περιοχής, αυτό το μόνο του, θα σας βρούμε και θα σας εξορίσουμε.

αυτό!!!
Τρίτο και πολύ ενδιαφέρον σημείο είναι φυσικά η περιοχή της Ακροναυπλίας. Η Ακροναυπλία βολεύει τον ντόπιο καρδιοκατακτητή σε όλες τις ηλικίες καθώς διαθέτει αρκετούς υπαίθριους αλλά και οδικούς χώρους. Η Ακροναυπλία διαθέτει τρυπίτσες, μπαλκόνια, κρυφά περάσματα αλλά και το ελικοδρόμιο της περιοχής και το ρολόι. Θα μου πείς το ρολόι δεν βολεύει γιατί είσαι φάτσα φόρα και κάποιος  μαλάκας θα φέρει τη παρέα του να πιούν "μπυρίτσες " ακριβώς δίπλα σου. Οπότε ρολόι άκυρο. Παρόλα αυτά να γνωρίζετε πως η περιοχή είναι επικίνδυνη για φωτιά αλλά διαθέτει φύλακα.

Οπότε κάτι θα κάνει ο χριστιανός εκτός φυσικά  απο το να σας βλέπει. Αλλά μη τα θέλετε και όλα δικά σας.

Καταγραφή σημείων τέλος. Υπάρχουν βεβαίως πολλά περισσότερα αλλά χρησιμοποιήστε πρώτα αυτά και αν δω τις περιοχές κορεσμένες (καταλαβαίνετε έτσι;) θα επανέλθω στο καίριο ζήτημα. Προς το παρόν το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι να μη πηγαίνετε  με τίποτα στη Καραθώνα. Ή αν πάτε, τραβάτε να γαμήσετε προς τη χωματερή μπάς και σωθούμε.

Να σημειώσω για να κλείσω πως δεν ανέφερα τον ιστορικό και ερωτοπαρμένο γύρο της Αρβανιτιάς για να προστατέψω τους συντοπίτες μου ιθαγενείς απο τις κοτρώνες που θα φάνε στο κεφάλι λόγω κατολισθήσεως.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Οι μαυραγορίτες του μέλλοντός μας


Καλό θα ήταν επιτέλους να θίξουμε το μεγάλο ζήτημα των ενοικίων της περιοχής μας.
Είναι πολλά πλέον τα φαινόμενα ασκούμενης πίεσης ιδιοκτητών και κυρίως μεγαλοιδιοκτητών εις βάρος των νοικιάρηδών τους είτε πρόκειται για καταστήματα είτε πρόκειται για σπίτια.

Φίλες και φίλοι! Μεγαλοιδιοκτήτες και μικροιδιοκτήτες Ναυπλιώτες, σύντροφοι ιθαγενείς που ζητάτε αυξήσεις και δεν κάνετε μειώσεις στα νοίκια που εισπράττετε! Έχετε τη τύχη, κόντρα στους καιρούς να είστε κάτοχοι μιας κάποιας περιουσίας, άλλοτε μικρής και άλλοτε μεγάλης. Την περιουσία αυτή είναι λογικό και επόμενο να επιθυμείτε να την αξιοποιήσετε. Να την κάνετε κέρδος και χρήματα. Σε κάποιους από εσάς η περιουσία αυτή έφτασε ουρανοκατέβατη. Κληρονομική. Σε κάποιους άλλους ήταν αποτέλεσμα μεγάλων κόπων, ρίσκων ή τύχης. Σε κάποιους άλλους προήλθε κατόπιν κομπίνων, παράνομων δοσοληψιών και τα σχετικά. Ανεξαρτήτως του τρόπου και του χρόνου απόκτησης αυτής σας της περιουσίας, ένα είναι σίγουρο ύστερα από την πεισματική σας θέληση να μη χάσετε δεκάρα από τα κεκτημένα σας και να μη λέτε να κατανοήσετε τη κοινωνία που ζείτε:

Μπορείτε χαλαρά και ήρεμα να πάρετε τα λεφτά, τα σπίτια και τα μαγαζιά σας και να τα βάλετε στο κώλο σας. Μπορείτε ανεπιφύλακτα να θεωρείτε πως όλοι εμείς οι υπόλοιποι σας θεωρούμε τα κατακάθια της κοινωνίας μας. Πως δεν επιθυμούμε ουσιαστικά καμιά επαφή μαζί σας. Ξέρουμε από τώρα πως είστε οι μελλοντικοί μαυραγορίτες μας και θα σας σιχτιρίζουμε όσο ψηλά και να σηκώσετε το κούφιο κι απολίτιστο κεφάλι σας. Είστε ζώα, εγωμανή μουνόπανα και κτητικά καθίκια. Χάρη της μανίας σας για χρήμα κλείνουν καταστήματα, απολύονται υπάλληλοι και ξεσπιτώνονται οικογένειες με παιδιά και νεαρά άνεργα ζευγάρια. Η λέξη κοινωνική συνείδηση κι ανθρωπισμός υπάρχει για εσάς μονάχα στα ακριβά λεξικά που τοποθετείτε επιτηδευμένα στη βιβλιοθήκη σας που παρεπιμπτόντως δεν αγγίξατε ποτέ. Ελεεινά και τρισάθλια ποζέρια, αμόρφωτα κι απαίδευτα.

Θα σας βλέπουμε πάντα σαν τα σκατά που αμολάνε οι αδέσποτοι σκύλοι της πόλης στα πεζοδρόμια.

Πρoτού τα φολιάσει ο δήμος. .

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Μέρες Ναυπλίου χωρίς αυτοκίνητο

Παρασκευή σήμερα κυρίες και κύριοι, σύντροφοι ιθαγενείς, και το σαββατοκύριακο που μας έρχεται, δηλαδίς απο αύριον γιορτάζουμε σαν μέλη της ευρωπαικής κοινότητας "τη μέρα χωρίς αυτοκίνητο".

Σαν μεγάλη και πολιτιστική ευρωπαική πόλη το Ναύπλιο δεν ήταν δυνατόν να απέχει απο τις εορταστικές εκδηλώσεις. Όντας και γω μανιώδης ποδηλάτης γνωρίζω απο πρώτο χέρι την ποδηλατική και όχι μόνο παιδεία των αυτόχθονων οδηγών της πόλης όπως και των τσιμεντόβλακων αθηναίων που επιτίθενται στη πόλη κατα κύματα σε εορτές και αργίες καθώς και των βλάχων των περιχώρων, των αυτοαποκαλούμενων και ναυπλιωτών μόλις βρεθούν εκτός αργολικής εμβελείας.

Πέραν αυτού όμως, ο δήμος της πόλης μας έχει διαχρονικά εκπονήσει και πραγματοποιήσει μεγαλειώδη έργα για ποδηλατοδρόμους και πεζούς δείχνοντας την απαιτούμενη ευρωπαική ευαισθησία επί του θέματος. Κάτι σαν την ετήσια ευρωπαική οδηγία περί της απομάκρυνσης των αδεσπότων απο τους χώρους κοινωνικής ζωής και την άμεση ευαισθητοποίηση του δήμου μας με το ξεκοίλιασμα και τη δηλητηρίαση όλων των ζωντανών με τη φιλόζωη μέθοδο της φόλας.

ο σύχρονος ποδηλατόδρομος της πόλης
(κλειστόν λόγω κινδύνου κατολισθίσεως)
Διάδοχος των μεγάλων δημάρχων της πόλης μας φαίνεται πως είναι και ο κύριος Κωστούρος, καθηγητής φυσικής αγωγής στο επάγγελμα, που μόλις χθές ανακοίνωσε ένα λαμπρό πρόγραμμα εορταστικών εκδηλώσεων για το σαββατοκύριακο που είναι επί θύραις.

Σε πρώτο στάδιο ο κύριος Κωστούρος ανακοίνωσε πως απο το Σάββατο 3 το μεσημέρι μέχρι τη Κυριακή στις 6 το απόγεμα η οδός Αμαλίας θα είναι κλειστή για όλα τα αυτοκίνητα. Προφανώς σκέφθηκε πως καλό θα είναι μέχρι τις 3 που ακόμη η πόλη ζει στους ρυθμούς της λαικής πανήγυρις να γίνει της πουτάνας απο κίνηση για να ξεσκάσουν οι καταπιεσμένοι οδηγοί. Έπειτα θα μπορούμε οι ποδηλάτες ευχάριστα κι ανώδυνα, να ανεβοκατεβαίνουμε πάνω κάτω σαν μαλάκες την οδό Αμαλίας για να ξεσκάσουμε και μεις με τη σειρά μας.

Επίσης η μεγαλειώδης γιορτή χωρίζει τις εκδηλώσεις της σε δυο μέρες. Το Σάββατο θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στο Βουλευτικό, στις 12 η ώρα αν δεν κάνω λάθος, όπου θα ενημερωθεί ο λαός για τους τρόπους εναλλακτικής μετακίνησης εντός του άστεως. Εκεί δεν χρειάζεται να πάτε γιατί μπορώ να σας τα πω και γω απο δω. Οπότε...πλην του αυτοκινήτου δύνασθε να χρησιμοποιείτε ποδήλατο, μοτοποδήλατο, τα πόδια σας (peugeot 2), πατίνι, πατίνι με τιμόνι, αναπηρική καρέκλα, παπάκι, μοτοσακό, τρίκυκλο, άλογο, γαιδούρι, μουλάρι, κάρο και τα περίεργα ποδήλατα του ραφαηλίδη που νοικιάζονται στη παραλία.

Στη μία το μεσημέρι στη πλατεία Συντάγματος οι ποδηλάτες θα ενημερώσουν το κοινό. Άγνωστο το ποιόν της  ενημέρωσης απο την αναγγελία προγράμματος αλλά εύχομαι κάτι σοβαρό να έχουν να πουν. Κάτι για τα χάλια μας για παράδειγμα ή για τα χάλια αυτών που τους ακούνε. Έπειτα θα ακολουθήσει ποδηλατοβόλτα, φαντάζομαι πάνω στο θαυμάσιο ποδηλατόδρομο της μικρής μας επαρχιακής πόλης.

Την επόμενη μέρα ο δήμος παρατά τη ποδηλατική πολιτική και ασχολείται με τους πεζούς. Στις 10 η ώρα το πρωί οι Ναυπλιώτες και όχι μόνο μπορούν να απολαύσουν μια θαυμάσια πεζοπορία με τη κυρία Καλκούνου. Η αξία της βόλτας έχει προφανώς να κάνει με τη γνωριμία τους με τη κυρία Καλκούνου γιατί μια τέτοια βόλτα αποτελεί το άλφα και το ωμέγα της ζωής του Ναυπλιώτη οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί απο μόνη της κάτι το ιδιαίτερο. Ας πάμε λοιπόν να τη γνωρίσουμε όλοι μαζί γιατί ούτε και γω τη ξέρω.

Στις 11.30 το πρωί θα πραγματοποιηθεί συναυλία παιδικής χορωδίας στη Πλατεία Συντάγματος για να χαρούν προφανώς οι μαμάδες και οι μπαμπάδες των παιδιών και οι λοιποί περηφανεύοντες για τη νέα γενιά του τόπου. Κάτι σαν σχολική εορτή επομένως γιατί αυτό μάθαμε απο μικρά αυτό μόνο ξέρουμε να κάνουμε.

Το μεγάλο event θα ολοκληρωθεί στις 12.30 παρέα με τη φιλαρμονική μπάντα της πόλης σε έναν μοναδικό περίπατο ακολουθώντας την.

Προτείνω ο περίπατος αυτός να καταλήγει στο Παλαμήδι, οπου εκεί, οι βολτάροντες και απολαμβάνοντες τις εξαίσιες μελωδίες της μπάντας θα μπορούν θαυμάσια, ως σύγχρονοι αυτόχειρες ποιητές, να φουντάρουν απο τα ψηλά.

Θα είναι και Κυριακή. Θα ταιριάξει γάντι.

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Η κυρία Μαρία Γκούμα

Απο προχθές το απόγεμα το Ναύπλιο έχασε ένα από τα μοναδικά και αξιόλογα μέλη της κοινωνίας του
Η κυρία Μαρία Γκούμα φαίνεται πως μας βαρέθηκε νωρίς, εμάς και τη μίζερη νοοτροπία μας, και αποχώρησε ευγενικά για να συναντήσει παλιούς  φίλους και  αγαπημένους καλλιτέχνες που σπούδασε, μελέτησε, γνώρισε και συνεργάστηκε. 



Η κυρία Μαρία δεν ήταν απο τα μέρη μας αλλά απ'ότι φάνηκε τα μέρη μας τα αγάπησε περισσότερο απο πολλούς αυτόχθονες. Η προσφορά της στο τόπο μας ήταν ανυπολόγιστη τόσο απο την έντονη πολιτιστική δραστηριότητα που ανέπτυξε όσο και απο την ευγενική και διακριτική της παρουσία.

Σε μια συνάντησή μας μου είχε πει πως αν θέλεις πραγματικά να μάθεις τι συνέβη σε κάποια εποχή, μελέτησε τους καλλιτέχνες της. Όλοι οι υπόλοιποι σου λένε ψέμματα.

Καλή αντάμωση κυρία Μαρία.