Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Η κατάρα να σε λένε Βαγγέλη (εξομολογητικό σημείωμα).

Βαγγέλης εκ του Ευάγγελος, όπερ καλός αγγελιοφόρος, άγγελος καλών πάντοτε ειδήσεων, φτερωτός και θεόπεμπτος, σε αντικατάσταση του ποδαράτου, επίγειου και καταιδρωμένου αγγελιοφόρου της αρχαίας ορχήστρας που ανήγγειλε δυσάρεστα μαντάτα έξω από το βλέμμα του τραγωδικού δράματος, που το οδηγούσε πάντοτε σε μια νέα περιπέτεια κι αναστάτωση ψυχών.



Και να το μαθαίνεις από μικρός. Από το σχολείο, από το σπίτι, από κάθε πιθανό και απίθανο άνθρωπο που σου εξηγούσε τότε τη σημασία του ονόματός σου.

Και στην αρχή να χαίρεσαι με την αφέλεια της παιδικής καλοσύνης ως αρετής, να το αποδέχεσαι ως θείο δώρο, ως εκ βαπτίσματος προτέρημα που σου χαρίστηκε απλόχερα. Εγώ είμαι καλός να λες και να ξαναλές. Εγώ αναγγέλω όλα τα καλά και τα όμορφα της ζωής.

Και μετά; Μετά που δεν υπάρχουν μόνο τα καλά και τα όμορφα; Στον κόσμο, στους φίλους σου και κυρίως στον ίδιο σου τον εαυτό; Για όλα τα δύσκολα τι κάνεις τώρα που χτίστηκες μ' ένα θεμέλιο μισό; Τα αναγγέλεις και τα ομολογείς καταστρέφοντας ένα κομμάτι του παιδικού εαυτού σου ή θεωρείς πως είναι δουλειά κάποιου άλλου; Ενός άλλου ονόματος προφανώς με λιγότερη τύχη από τη δική σου.